ทนายจำเลยกับโจทย์เก่า

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวคน เพื่อปิดปากพยานในคดีละเมิดสิทธิบัตรนี้จะทำให้เรื่องจบลงได้ง่ายๆ ผมแนะนำให้คุณกลับไปทบทวนกลยุทธ์ของบริษัทใหม่นะครับ คุณกวินทร์" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนแผลสด เธอไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แต่ดวงตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่กับเอกสารคำให้การในมืออย่างไม่แยแส ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องประชุมระดับวีไอพีของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ กลิ่นอายของความตึงเครียดไม่ได้มาจากความกดดันของคดี แต่มันมาจากกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดผ่านระหว่างคนสองคน—คนที่เคยนอนร่วมเตียง คนที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันโดยมีความลับมากมายกั้นกลาง และคนที่จบความสัมพันธ์ลงด้วยประโยคที่ว่า 'ผมไม่เคยต้องการครอบครัว' "ริน... อย่าใช้อารมณ์ตัดสินงานเลยครับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น กวินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง เขาสวมสูทสั่งตัดที่ดูไร้รอยยับราวกับชีวิตของเขาไม่เคยรู้จักคำว่าพลาดพลั้ง แววตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความเย็นชาบัดนี้กลับมีความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่ มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความกระหายที่จะควบคุม—ควบคุมทุกอย่างที่เขาเคยเสียไป รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอกระแทกแฟ้มเอกสารปิดลงดังปัง เรียกสติทุกคนในห้องให้หันมามองที่เธอ "กรุณาเรียกผมว่า 'ทนายรินรดา' ด้วยครับ เพราะนั่นคือสถานะเดียวที่คุณมีสิทธิ์เรียกผมในฐานะคู่กรณี... และสำหรับเรื่องอารมณ์ คุณน่าจะรู้ดีที่สุดว่าผมคุมมันได้ดีแค่ไหน ตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่าในห้องที่เงียบเชียบที่สุดวันนั้น" ความทรงจำย้อนกลับมาทิ่มแทงกวินทร์ ภาพของหญิงสาวที่เคยอ่อนหวานในวันที่เขามองข้าม กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะทนายความฝั่งตรงข้ามที่พร้อมจะทำลายอาณาจักรของเขาให้พังทลายลง หากหลักฐานในมือนั้นคือของจริง "คุณเปลี่ยนไปมากนะ" กวินทร์เอ่ยขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวที่ดูสง่างามและเยือกเย็นเกินกว่าที่เขาเคยรู้จัก "เข้มแข็งขึ้น... แข็งกร้าวขึ้น จนผมนึกไม่ออกเลยว่าผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเวลาให้ผมอยู่กับลูก หายไปไหนแล้ว" คำว่า 'ลูก' กระตุกหัวใจรินรดาจนเกือบจะเสียอาการ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ประสานสายตากับเขาอย่างท้าทาย "เขาไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ เขาแค่เลิกเอาเวลาอันมีค่าไปเสียให้กับคนที่มองไม่เห็นคุณค่าของชีวิตคนอื่นต่างหาก และถ้าคุณไม่มีอะไรจะเสนอในการเจรจาครั้งนี้ ผมขอเชิญคุณออกจากห้องของผม เราไปเจอกันที่ศาล... ตามกระบวนการกฎหมาย" กวินทร์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าของเขาทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาเดินอ้อมผ่านโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่เบื้องหลังของรินรดา ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่เขาเคยใช้เมื่อห้าปีก่อน กลิ่นที่เตือนให้เธอรู้ว่านรกในใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงกั้นไว้ มันพร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ "คุณคิดว่าคุณชนะผมได้จริงๆ เหรอ รินรดา?" เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างใบหู กระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่แฝงไปด้วยคำเตือน "โลกของกฎหมายมันไม่ได้สวยหรูเหมือนอุดมการณ์ของคุณหรอกนะ บางที... การพยายามปกป้องคนผิด ก็อาจจะนำพาหายนะมาสู่คนที่คุณรักที่สุดก็ได้" รินรดากำหมัดแน่น เธอไม่ยอมหันไปสบตาเขา "ชีวิตของผม... ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาขู่ได้ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้วครับ" เมื่อกวินทร์ก้าวออกจากห้องไปพร้อมกับเลขาส่วนตัว รินรดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือที่สั่นเทาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่เธอซ่อนไว้ในช่องลับของลิ้นจังออกมา มันเป็นภาพของเด็กชายวัย 5 ขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าที่ดูคล้ายกับกวินทร์ราวกับถอดแบบออกมา ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเก็บรูปนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ย้อนกลับมาที่หน้าประตูอีกครั้ง รินรดาตกใจรีบยัดรูปนั้นลงในแฟ้มที่เปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ แต่ในความเร่งรีบนั้น รูปถ่ายใบหนึ่งที่เธอไม่ทันสังเกตว่าติดออกมาด้วย กลับร่วงหล่นลงบนพื้นพรมตรงหน้ากวินทร์ที่ยืนค้างอยู่ตรงบานประตูที่เปิดแง้มไว้ กวินทร์ชะงัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังภาพถ่ายที่หงายหน้าอยู่บนพื้น... มันคือภาพของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ในชุดนักเรียนอนุบาล พร้อมลายมือเขียนกำกับไว้ด้านหลังว่า 'แม่จ๋า... วันนี้ผมรอพ่อที่หน้าโรงเรียนเหมือนทุกวันเลยนะ' กวินทร์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รูปภาพนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเงียบในห้องกดทับจนรินรดาแทบหยุดหายใจ เมื่อเขาก้มลงหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมา แล้วเงยหน้ามองเธอดวงตาสั่นระริก "นี่คือลูกของคุณ... หรือลูกของเราครับ รินรดา?" คนมองเมืองหวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้ทุกท่านสัมผัสได้ถึงรอยร้าวที่กำลังจะแตกสลาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ