หมากตานี้ ใครคือผู้เล่นตัวจริง?

คราบเลือดสีคล้ำบนแผ่นกระดานชนวนโบราณไม่ได้บอกเล่าแค่เรื่องราวของการฆาตกรรม แต่มันกำลังกระซิบเตือนถึงเงาปริศนาที่ทาบทับลงมาเหนือทุกคดีที่เราเคยไข "นายกำลังคิดว่ามันคือรอยนิ้วมือของฆาตกรต่อเนื่องใช่ไหมล่ะ กรณ์" เสียงหวานเจือความเยือกเย็นของอาจารย์รำไพดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงโบราณในห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและควันธูปจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ผม หรือ "กรณ์" อดีตนักศึกษาแพทย์ผู้ผันตัวมาจับทางไสยเวท ยกมือขึ้นขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นกำลังเพ่งพินิจลวดลายประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนผิวไม้ด้วยระบบ 'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ' ที่กำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ ในโสตประสาท เส้นแสงสีครามบางเบาเต้นระรัวเป็นจังหวะ แสดงถึงพลังงานอาคมระดับสูงที่ถูกผนึกไว้ด้วยความประณีต "ไม่ใช่แค่รอยนิ้วมือครับอาจารย์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุขุม พลางใช้ปลายปากกาสเตนเลสชี้ไปยังจุดตัดของเส้นยันต์ "สังเกตการหักมุมของอักขระขอมตัวนี้สิครับ มันคือ 'ยันต์ตรึงวิญญาณ' แขนงเดียวกับที่เราเคยพบในคดีฆาตกรรมริมแม่น้ำเมื่อสามเดือนก่อน และเป็นรูปแบบเดียวกันกับคดีศาลาร้างเมื่อสัปดาห์ที่แล้วด้วย" อาจารย์รำไพย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างระหงในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ เธอก้มลงมองแผ่นกระดานชนวนนั้นด้วยแววตาที่ไหววับชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผม "ถูกต้อง... และที่สำคัญที่สุดคือ ลายเส้นเหล่านี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยคนสติฟั่นเฟือน หรือฆาตกรโรคจิตทั่วไป แต่มันถูกรังสรรค์ด้วย 'เจตนา' ของผู้มีวิชาอาคมแก่กล้า ซึ่งจงใจทิ้งร่องรอยไว้ราวกับจะประกาศว่า ทุกสิ่งที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่หมากในกระดานของเขาคนเดียว" คำพูดของอาจารย์รำไพทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงไปอีกหลายองศา คดีความสามคดีที่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นโดยบังเอิญและไม่มีความเกี่ยวข้องกัน แท้จริงแล้วถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันด้วยเส้นด้ายแห่งไสยเวทมืด โดยมีใครบางคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลังในฐานะ 'ผู้เล่นตัวจริง' ผมสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติและรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานอย่างรวดเร็วราวกับตอนที่กำลังวินิจฉัยโรคเคสฉุกเฉินในห้องผ่าตัด หากทุกคดีมีจุดเชื่อมโยงที่ตัวบุคคล นั่นหมายความว่าพวกเรากำลังไล่ล่าบุคคลอันตรายที่มีทั้งความรู้ ความเข้าใจในไสยเวทโบราณอย่างลึกซึ้ง และมีทรัพยากรมากพอที่จะบงการเหตุการณ์ทั้งหมดได้โดยที่ตำรวจทางโลกไม่มีทางสาวไปถึง "ถ้าเช่นนั้น เป้าหมายของมันไม่ใช่การแก้แค้นแบบเฉพาะเจาะจง... แต่เป็นการทดลองอะไรบางอย่างสินะครับ" ผมตั้งข้อสังเกต พร้อมกับหันไปมองอาจารย์สาวที่กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสัมผัสรอยเลือดบนแผ่นกระดานอย่างระมัดระวัง "ฉลาดมากครับคุณศิษย์รัก" อาจารย์รำไพส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความชื่นชมและความกังวลใจ "และสิ่งที่มันกำลังทดลองอยู่ ก็คงหนีไม่พ้นการรวบรวม 'พลังงานดิบ' จากดวงวิญญาณที่ตายอย่างมีเงื่อนไข เพื่อทำพิธีกรรมบางอย่างที่สูญหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์สำนักไสยเวทมานานกว่าร้อยปี" ในจังหวะนั้นเอง ระบบ 'เนตรวิเคราะห์วิญญาณ' ในหัวของผมก็เกิดอาการสั่นกระตุกอย่างรุนแรง หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังถี่รัวจนน่าตกใจ [คำเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานความถี่ต่ำระดับสูง พุ่งตรงเข้ามายังพิกัดปัจจุบันด้วยความเร็วสูง!] [สถานะ: อันตรายถึงชีวิต!] [คำสั่งฉุกเฉิน: หลบเลี่ยงทันที!] ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากเตือนอาจารย์รำไพ แรงระเบิดมหาศาลก็พุ่งทะลวงผ่านผนังไม้โบราณของพิพิธภัณฑ์เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เศษไม้และฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แรงอัดอากาศเหวี่ยงร่างของเราทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ผมกัดฟันรับความเจ็บปวดที่แล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังจากการกระแทกกับตู้จัดแสดงสินค้า "อาจารย์!" ผมตะโกนเรียกสุดเสียงท่ามกลางกลุ่มควันทึบ "ฉันไม่เป็นไร..." เสียงตอบกลับของอาจารย์รำไพลอดออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงตวัดกระบี่อาคมที่ดังขึ้นหวีดหวิวเพื่อป้องกันตัวจากสิ่งลี้ลับที่กำลังพุ่งเข้ามาจู่โจม ทว่า สิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันไม่ใช่คนร้าย หรือภูตผีปีศาจทั่วไป แต่มันคือร่างของหุ่นพยนต์โครงกระดูกที่ถูกถักทอขึ้นจากเส้นลวดและสายสิญจน์อาคม ดวงตากลวงโบกโบยด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าวิญญาณ และที่น่าตกใจที่สุดคือ บนหน้าอกของมันมีสัญลักษณ์เครื่องหมายการค้า... สัญลักษณ์รูป 'ดวงตาที่สามถูกเย็บปิด' ซึ่งเป็นลายเซ็นเดียวกับที่เราเพิ่งวิเคราะห์พบบนแผ่นกระดานชนวนเมื่อครู่นี้ มันก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ดังก้องอยู่ในหัวของผมราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก "ยินดีต้อนรับสู่ตาเดินถัดไป... หมากตัวน้อยทั้งสอง" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเราในตอนนี้, ครับ