สำนักงานสืบสวนคดีลี้ลับ 'กรณ์ & รำไพ'

“หากคิดจะแทง ก็แทงให้ตรงจุดนะครับกรณ์ อย่าให้เสียชื่อศิษย์อาจารย์รำไพ” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่ดังขึ้นจากหลังบานประตูที่ค่อยๆ แง้มออก แทนที่จะเป็นไอสังหารหรือวิญญาณอาฆาตที่กรณ์เตรียมรับมือ กลับกลายเป็นร่างโปร่งระหงของหญิงสาวที่คุ้นเคย อาจารย์รำไพยืนพิงกรอบประตูพลางหมุนพวงกุญแจเล่นในนิ้วเรียวสวย ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเธอกวาดมองมีดอาคมในมือเขาด้วยสายตารู้ทัน กรณ์ลดมีดลงช้าๆ พลางถอนหายใจยาว “อาจารย์ครับ ถ้าหัวใจผมวายตายก่อนได้เปิดสำนักงาน อาจารย์จะกลายเป็นเจ้าของสำนักงานคนเดียวทั้งที่ยังไม่เริ่มงานเลยนะครับ” “ขวัญอ่อนเกินไปแล้ว” รำไพเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องเช่าตึกแถวที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นสำนักงานอย่างเรียบง่าย เธอวางถุงกระดาษที่บรรจุของไหว้เจ้าที่ลงบนโต๊ะไม้ตัวใหม่ “คนที่ทำอาชีพนี้ต้องมีจิตใจที่หนักแน่นกว่าหินผา ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่สืบคดีเลย แค่เห็นผีสางก็คงวิ่งป่าราบแล้ว” กรณ์มองสำนักงานแห่งใหม่ของพวกเขา—สำนักงานสืบสวนคดีลี้ลับ 'กรณ์ & รำไพ' ป้ายทองเหลืองขัดเงาถูกติดไว้หน้าประตูตั้งแต่วันนี้ พื้นที่ภายในถูกแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน มีโต๊ะทำงานสองตัววางหันเข้าหากัน มุมหนึ่งเป็นชั้นวางตำราอาคมโบราณและอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่กรณ์เป็นคนจัดเตรียมไว้ ส่วนอีกมุมเป็นโต๊ะสำหรับทำพิธีขนาดกะทัดรัดที่รำไพดูแลอย่างดี ทุกอย่างดูสมดุลอย่างน่าประหลาด ระหว่าง ‘ตรรกะ’ ของอดีตนักศึกษาแพทย์ กับ ‘ไสยเวท’ ของหมอผีสาวผู้มีที่มาลึกลับ “ระบบประเมินค่าความพร้อมของสำนักงานตอนนี้อยู่ที่เท่าไหร่ครับ?” กรณ์เอ่ยถามพลางเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมขึ้นมาดูตามความเคยชิน [ระบบ: การประเมินสำนักงาน ‘กรณ์ & รำไพ’ อยู่ในระดับ: พร้อมเริ่มปฏิบัติการ] [คะแนนความน่าเชื่อถือ: 75/100] [คำแนะนำ: กลิ่นธูปอาคมเข้มข้นเกินไป อาจทำให้ลูกค้าคนธรรมดาเกิดอาการเวียนหัว ควรเปิดหน้าต่างระบายอากาศบ้าง] กรณ์อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ระบบเขามักจะมีอารมณ์ขันแปลกๆ เสมอ เขาจัดการเปิดหน้าต่างบานเกล็ดออก รับลมเย็นยามบ่ายที่พัดพาเอาละอองฝนจางๆ เข้ามา กลิ่นอายของเมืองกรุงผสมกับกลิ่นดอกมะลิจากกระถางที่รำไพนำมาวางไว้ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นมาก “ยิ้มอะไรคนเดียว?” รำไพถามขณะจัดเรียงผ้ายันต์บนผนัง “ผมแค่คิดว่า... เรามาไกลเหมือนกันนะครับ จากเคสแรกที่แทบเอาชีวิตไม่รอด จนถึงวันนี้ที่เรามีที่ทางเป็นของตัวเอง” กรณ์ตอบอย่างจริงใจ “ขอบคุณที่คอยสั่งสอนนะครับอาจารย์” รำไพชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเขาด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย “อย่าเพิ่งซึ้งให้มากนักเลยกรณ์ งานจริงมันเพิ่งจะเริ่มต่างหาก หลังจากนี้เราต้องรับมือกับความโลภของมนุษย์ที่น่ากลัวกว่าผีเสียอีก” เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีแขกมาเยือน ทั้งคู่สบตากันโดยไม่ต้องนัดหมาย นี่คือเคสแรกอย่างเป็นทางการในฐานะสำนักงานสืบสวนคดีลี้ลับ ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนื้อดีดูภูมิฐานแต่ขอบตาคล้ำดำสนิทเดินเข้ามา เขาดูรีบร้อนและลนลานจนแทบจะเดินสะดุดขอบประตู “ขอโทษนะครับ... ที่นี่คือสำนักงานรับสืบเรื่องลี้ลับใช่ไหมครับ? ผมได้ยินข่าวจากคนรู้จักว่าพวกคุณ... พอจะช่วย ‘คนดวงตกที่ถูกผีตาม’ ได้” กรณ์ขยับตัวเข้าสู่โหมดนักสืบเต็มรูปแบบ เนตรวิเคราะห์วิญญาณเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังเมื่อเห็น ‘เส้นใยสีดำ’ คล้ายกับสายสิญจน์ที่ถูกเผาไหม้เกาะอยู่ที่ไหล่ของชายคนนี้ มันพันธนาการเข้ากับจิตของเขาอย่างแนบแน่น “เชิญนั่งก่อนครับคุณ...” กรณ์ผายมือไปยังเก้าอี้ “อานนท์ครับ...” ชายผู้นั้นนั่งลงตัวสั่น “ผมไม่ได้ถูกผีตามธรรมดาครับ... ผมถูก ‘สาป’ และสาบานได้เลยว่าผมไม่เคยทำร้ายใคร แต่ทำไม... ทำไมมันถึงมาหาผมล่ะครับ?” รำไพเดินเข้ามาใกล้ สังเกตเส้นใยสีดำนั้นเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวาวโรจน์ “มันไม่ใช่คำสาปธรรมดา แต่มันคือ ‘ของเดรัจฉานวิชา’ ที่ผูกไว้กับดวงชะตา เพื่อรอเวลาดึงคนไปตายแทน” ในจังหวะที่รำไพกำลังจะเอื้อมมือไปแตะเส้นใยนั้นเพื่อวิเคราะห์หาที่มา จู่ๆ พลังงานมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของคุณอานนท์จนข้าวของในสำนักงานสั่นสะเทือน เสียงกระซิบดังระงมขึ้นในหัวของกรณ์ ไม่ใช่เสียงคนธรรมดา แต่เป็นเสียงนับร้อยที่โหยหวนหิวโหย [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบ ‘จิตอาฆาตระดับบอส’ ฝังรากในดวงชะตาผู้ว่าจ้าง!] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่คดีสืบสวนทั่วไป แต่เป็นภารกิจระดับ SSS: ‘ล่าท้าวิญญาณพันธนาการ’] ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นการเคาะเป็นจังหวะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด กรณ์มองไปยังประตูที่ปิดสนิท พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ค่อยๆ เผยออกมาจากเงามืดหลังบานประตูนั้น เสียงแหบพร่าของชายปริศนาคนหนึ่งดังแทรกเข้ามาในห้อง “สำนักงานเปิดใหม่... ยินดีด้วยนะครับ แต่ลืมจดชื่อคนที่จะมารับศพไปหรือเปล่าครับ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนก่อนสุดท้ายด้วยกันนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ