เงาในกระจก

“เผาทำลายความพยายามของข้าด้วยเปลวเพลิงสีม่วงนั่น... เจ้านี่ชอบเล่นใหญ่เหมือนเดิมเลยนะ 'อาเธอร์'” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางไอความร้อนที่ยังคงระอุอยู่ในอากาศ ผังเมืองที่ผมใช้เวลาวางกลยุทธ์มานานหลายเดือนกลายเป็นเถ้าถ่านลอยละล่องดั่งหิมะสีดำในห้องโถงที่ถูกปิดตาย เอลาร่าชักดาบออกจากฝักด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ดวงตาของนางกวาดมองกองทัพเงาที่ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากมุมมืดราวกับปรสิตที่หิวโหย ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผม—อาเธอร์ ผู้เล่นที่เคยเป็นสหายร่วมรบในอดีตชาติ—แสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น แต่มันว่างเปล่าเสียจนน่าขนลุก “แผนที่ของนายมันเป็นแค่เศษกระดาษเซน” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งที่ดูซูบตอบ “นายพยายามจะกอบกู้โลกใบนี้ สร้างระเบียบจากความโกลาหล แต่สำหรับฉัน... โลกใบนี้มันคือสนามเด็กเล่นที่รอเวลาให้เราทำลายทิ้งเพื่อเริ่มนับหนึ่งใหม่” “ด้วยการสังหารผู้เล่นทุกคนเพื่อรวบรวมค่าสถานะงั้นหรือ?” ผมถาม เสียงของผมราบเรียบ ทว่าในใจกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน ความรู้สึกผิดที่ผมแบกไว้จากการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมในอดีตเริ่มกัดกินก้อนเนื้อในอก เอลาร่าก้าวขึ้นมาขวางข้างหน้าผม “นายหลงทางไปไกลแล้ว อาเธอร์ สิ่งที่นายทำไม่ใช่การเล่นเกม แต่มันคือการสังหารหมู่” อาเธอร์หัวเราะร่า เสียงของเขาก้องสะท้อนไปมาในห้องโถงที่เงียบงัน “การสังหารหมู่? นายสองคนต่างหากที่เข้าใจผิด เราไม่ได้อยู่ในเกมสวมบทบาทที่มีภารกิจกู้โลก เป้าหมายของเราคือการเป็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวเพื่อรับ 'สิทธิ์ในการตัดสินใจ' ว่าโลกนี้จะคงอยู่หรือดับสูญ... เซน นายกำลังปกป้องมดปลวกในขณะที่นายควรจะเป็นพระเจ้า” เขาสะบัดมือขวา กองทัพเงาที่ล้อมรอบเราพุ่งตัวเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ เอลาร่าเหวี่ยงดาบเป็นวงโค้ง สกัดกั้นเหล่าทหารเงาที่ไร้หน้าตาด้วยทักษะการรบที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก แต่มันไม่เพียงพอ พวกมันฟื้นตัวกลับมาได้เรื่อยๆ เหมือนกับว่าพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิดในสถานที่นี้เอง “เซน! ถอยไปตั้งหลักก่อน!” เอลาร่าตะโกนขณะที่ดาบของนางปะทะกับหอกแห่งความมืด ผมไม่ได้ถอย สายตาของผมจดจ้องไปที่อาเธอร์โดยตรง ผมสังเกตเห็นบางอย่าง... เงาที่ทอดลงบนพื้นของเขา ไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของร่างกายเขาทุกจังหวะ มันมีความหน่วง มีอิสระ และดูเหมือนจะกำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืด นั่นไม่ใช่ความสามารถของระบบ แต่มันคือ 'ตัวตน' อีกชุดหนึ่ง “นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อสู้กับฉันเพียงลำพัง” ผมเปรยออกมาขณะดึงมีดสั้นอาบยาพิษออกมาจากเข็มขัด “มาลอสจ้างนายมา หรือนายแค่ใช้เขาเป็นบันไดเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุดกันแน่?” อาเธอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม “มาลอสเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ใกล้จะหมดประโยชน์ แต่สำหรับนาย... เซน... นายคืออุปสรรคชิ้นสุดท้ายที่ฉันต้องกำจัดเพื่อเปิดประตูสู่ความจริง” จังหวะนั้นเอง อาเธอร์พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ เขาไม่ได้ใช้ดาบหรือเวทมนตร์ แต่เขาส่งหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังงานแห่งความว่างเปล่าเข้าปะทะกับผม ผมใช้มีดสั้นในมือตั้งรับ แม้แรงปะทะจะทำให้แขนของผมชาหนึบจนแทบหมดความรู้สึก แต่ผมกลับเห็นบางอย่างผ่านกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังอาเธอร์ ในเงาสะท้อนของกระจก ผมไม่ได้เห็นเพียงแค่อาเธอร์ แต่ผมเห็น 'เงามืด' ที่เป็นร่างต้นของเขากำลังกางปีกสีดำสนิทออกมาจากแผ่นหลังของเขา... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาสะท้อนของตัวผมเองในกระจกบานนั้น มันไม่ได้ถือมีดสั้น แต่มันกำลังถือดาบแห่งจักรพรรดิที่สาบสูญ—ดาบที่ผมตามหามาทั้งชีวิตแต่ไม่เคยพบ อาเธอร์ยิ้มกว้างเมื่อเห็นผมมองไปที่กระจก “เพิ่งเห็นสินะ... ว่าเงาในกระจกไม่ใช่สิ่งที่ยืนยันตัวตนของเรา แต่มันคือสิ่งที่เรา 'จะเป็น' ในตอนจบ” ทันใดนั้น เสียงกระแทกประตูดังลั่นโถงทางเดิน กองทหารของจักรพรรดิมาลอสบุกเข้ามานับร้อย แต่เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่พวกผม พวกเขาพุ่งตรงไปที่อาเธอร์ด้วยสีหน้าโกรธแค้นราวกับถูกทรยศ “อาเธอร์! เจ้าทรยศต่อจักรพรรดิ!” หัวหน้ากองทหารตะโกนลั่น อาเธอร์ไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ดีดนิ้ว กองทัพเงาของเขาก็กลืนกินทหารเหล่านั้นในพริบตา แต่ท่ามกลางความวุ่นวาย ผมเห็นเงาสะท้อนของผมในกระจกขยับนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปาก... เป็นสัญญาณให้เงียบ เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้ทำเพียงแค่นั้น มันค่อยๆ ก้าวออกมาจากกรอบกระจกเหมือนเดินผ่านผิวน้ำที่สั่นไหว มันยืนอยู่ข้างหลังอาเธอร์ โดยที่อาเธอร์เองก็ไม่รู้ตัว ดวงตาของเงามืดที่ก้าวออกมาจากกระจกนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะครอบครองได้ และเมื่อมันหันมาสบตากับผม มันก็เอ่ยประโยคหนึ่งออกมาโดยไร้ซึ่งเสียง แต่ผมกลับได้ยินชัดเจนในหัวใจ... "ฆ่าเขาซะเซน... แล้วข้าจะคืนทุกอย่างที่เจ้าทำหายไปให้" และในวินาทีที่ผมกำลังจะตัดสินใจ แสงสีม่วงจากอาเธอร์ก็ระเบิดออกจนห้องโถงทั้งห้องสั่นสะเทือนจนเพดานเริ่มพังถล่มลงมา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดกับผมในตอนนี้นะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส