เฮลิคอปเตอร์มารับถึงที่

เศษแก้วจากขวดไวน์ราคาแพงระยับยังคงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรู สะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวนับร้อยที่แตกสลาย บรรยากาศภายในงานที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและรอยยิ้มเสแสร้ง บัดนี้กลับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันชนิดที่ว่า แม้แต่เสียงเข็มตกก็คงดังราวกับเสียงอสุนีบาต ก้องเกียรติ ทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างไร้ศักดิ์ศรี ร่างกายของทายาทมหาเศรษฐีผู้เคยเชิดหน้าชูตาประกาศกร้าวถึงความเหนือกว่า บัดนี้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและอับจนหนทาง ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือที่สั่นระริก ข้อมูลบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลที่กำลังถูกแช่แข็งทีละบรรทัด ราวกับยมทูตกำลังขีดฆ่าชื่อพวกเขาออกจากบัญชีผู้มีชีวิต "เป็น... เป็นไปได้ยังไง..." เสียงของก้องเกียรติแหบพร่า ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก "แก... แกมันก็แค่ไอ้กระจอกที่เคยแย่งเศษเงินซื้อข้าวจากฉันไม่ใช่เหรอวะ รินทร์!" รินทร์ ยืนสงบนิ่งอยู่ในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูป ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจที่แผ่ออกมาสะกดข่มทุกคนในรัศมีสิบเมตร มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง สายตาสีดำสนิทมองลงมาที่ชายผู้เคยเหยียบย่ำเขาด้วยความเวทนา ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวเล็กๆ ที่ดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้า "โลกมันกลมดีนะก้องเกียรติ..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "วันที่แกหัวเราะเยาะฉันในร้านอาหารข้างทางวันนั้น แกคงไม่คิดสินะว่าจะมีวันนี้... วันที่อำนาจเงินที่แกภูมิใจนักหนา จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าในมือฉัน" "รินทร์..." เสียงหวานปนสะอื้นดังขึ้นจากด้านข้าง มินตรา ยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นัยน์ตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน มือเรียวบางเอื้อมมาจับชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าความจริงอันน่าเหลือเชื่อนี้จะเป็นเพียงความฝัน เธอคือคนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาในห้องเช่าแคบๆ วันที่เขามีเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต และในวันนี้ เธอก็ยังคงเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดเคียงข้างเขาอย่างไม่เสแสร้ง รินทร์หันกลับไปมองหญิงสาว แววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ ราจะปลอบประโลมความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่เธอต้องแบกรับร่วมกับเขามาตลอด "ไม่ต้องกลัวแล้วนะมินตรา..." รินทร์กระซิบเสียงนุ่ม "ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาอีกแม้แต่หยดเดียว" ทว่า ความวุ่นวายรอบกายยังไม่สงบลง บอดี้ว่าจ้างและตำรวจนอกราชการที่ก้องเกียรติแอบติดสินบนไว้เริ่มขยับตัว พวกมันพยายามจะควักอาวุธปืนสั้นออกมาจากเสื้อสูทหมายจะพลิกสถานการณ์ด้วยกำลัง ปัง! เสียงกระแทกประตูห้องจัดเลี้ยงด้านหลังเปิดผางออกอย่างไร้ความปรานี การปรากฏตัวของหน่วยรักษาความปลอดภัยพิเศษในชุดยุทธวิธีสีดำสนิทนับสิบชีวิต พร้อมอาวุธครบมือ พุ่งเข้าควบคุมสถานการณ์ภายในพริบตา พวกมันกดตัวกลุ่มคนของก้องเกียรติลงกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ความเด็ดขาดและรวดเร็วนี้นอกจากจะสะท้อนถึงอิทธิพลเงินตรามหาศาลแล้ว ยังแสดงถึงเครือข่ายอำนาจที่รินทร์สร้างขึ้นจากระบบเปย์เงินร้อยล้านในเวลาอันสั้นได้อย่างน่าสะพรึงกลัว เสียงเฮลิคอปเตอร์กังวานก้องมาจากด้านนอก หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดสะท้อนแสงไฟกะพริบวับวาว แรงลมมหาศาลจากใบพัดขนาดใหญ่ตีปะทะจนผ้าม่านปลิวไสว สร้างความตื่นตระหนกให้กับแขกเหรื่อที่เหลืออยู่ในงาน รินทร์โอบเอวมินตราไว้แนบกาย ปล่อยให้สายตาของเหล่าไฮโซและนักธุรกิจผู้เคยหยิ่งยศต้องแหงนมองเขาด้วยความหวาดกลัวและยำเกรง เขาก้าวเดินไปตามทางที่ถูกแหวกออกอย่างไร้ผู้ขัดขวาง ที่ระเบียงดาดฟ้ากว้างขวาง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สีดำด้าน ลายเส้นทองคำอร่ามตา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งระดับสูงสุด จอดนิ่งสนิทอยู่บนลานจอดเฉพาะกิจ บันไดโลหะถูกทอดลงมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ในชุดสูทสากลโค้งคำนับต้อนรับอย่างนอบน้อม รินทร์พามินตรก้าวขึ้นสู่บันไดทีละขั้น ทิ้งให้เบื้องหลังคือซากปรักหักพังทางสังคมของก้องเกียรติที่กำลังกรีดร้องเสียสติด้วยความสิ้นหวัง เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาประทับนั่งบนเบาะหนังแท้ระดับเฟิร์สคลาสภายในห้องโดยสารที่หรูหราดุจห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ ประตูกระจกกันเสียงก็ปิดสนิทลง ตัดขาดจากโลกภายนอกที่วุ่นวายโดยสิ้นเชิง มินตรามองออกไปนอกหน้าต่างเฮลิคอปเตอร์ที่ค่อยๆ ยกตัวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำพวกเขาให้จมดิน แต่วันนี้... พวกเขากลับกำลังมองมันจากเบื้องบน "รินทร์คะ..." มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะหันมามองชายหนุ่มที่นั่งเคียงข้าง "เรากำลังจะไปไหนกันต่อหรือคะ?" รินทร์แย้มรอยยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจล้นเหลือ มือหนายื่นไปกุมมือเรียวของเธอไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านความมั่นคงไปยังหัวใจของเธอ "ไปสถานที่ที่ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเราได้อีก..." รินทร์กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น "อาณาจักรที่เราสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจของเราเอง" เฮลิคอปเตอร์บินแหวกผ่านเมฆหมอกสีเทายามค่ำคืน มุ่งหน้าสู่พิกัดลับที่ถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้าโดยระบบ พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือของรินทร์ที่สว่างวาบขึ้นมาแสดงข้อความแจ้งเตือนสำคัญจากระบบเปย์เงินร้อยล้าน [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจซื้อกิจการเครือโรงแรมหรูและอสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมืองเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนเข้าสู่กรรมสิทธิ์ของท่านเรียบร้อยแล้ว] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบสัญญาณการเคลื่อนไหวของ 'บุคคลปริศนา' ผู้ถือครองกุญแจอีกดอกของตระกูล... กำลังพยายามติดต่อเข้ามาในระบบผ่านช่องทางลับ] รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ความสงสัยวาบผ่านเข้ามาในแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น "หืม... นึกว่าพวกมันจะหลบมุมเงียบไปได้นานกว่านี้เสียอีก..." รินทร์พึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าจอภาพที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นรหัสลับสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าปริศนาที่ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบภายในห้องโดยสารอย่างกะทันหัน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยความอินอย่างสุดซึ้งครับ