จับคู่แบบไม่ได้ตั้งใจ

เงาสีดำมหึมาที่แผ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาของความตื่นตระหนก แต่มันคือปีกกว้างของสัตว์อสูรลาดตระเวนแห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아 แรงกระแทกจากการลงพื้นทำให้เศษหินและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วตรอกแคบ กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุมืดผสมผสานกับกลิ่นอายโลหะหนักหน่วงจนน่าคลื่นไส้ คริสขยับแว่นตากรอบเงินบนสันจมูกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่นัยน์ตาคมกริบกวาดตามองประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความเร็วสูง [ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะวิกฤต: ผู้ใช้ถูกกักตัวโดยหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งสถาบันเวทมนตร์] [ประเมินระดับภัยคุกคาม: B+] [คำแนะนำจากระบบ: การปะทะตรงๆ มีโอกาสรอดชีวิตเพียง 14.3% ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการสร้างความร่วมมือกับบุคคลข้างกาย] เสียงแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์เหตุผลและตรรกะดังขึ้นในโสตประสาทของคริสอย่างต่อเนื่อง แต่เขากลับแทบไม่ต้องเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยอยู่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ เพราะสิ่งดึงดูดสายตาของเขาในตอนนี้ คือร่างเพรียวบางของหญิงสาวผมสีเงินยวงที่ยืนอยู่เบื้องขวา ไอริสยังคงรักษาใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์เอาไว้ได้อย่างน่าทึ่ง ราวกับว่ามหันตภัยที่กำลังแผดเสียงคำรามอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงแค่ฝนปรอยในฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาสีอเทมิสของเธอเหลือบมองเขาชั่วเสี้ยววินาที มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะต้อนรับเราอย่างอบอุ่นเกินไปหน่อยนะคะ คุณนักสืบ" "ถ้าคุณยังมัวแต่ใจเย็นวิจารณ์บรรยากาศ อีกสามวินาทีข้างหน้าเราคงได้กลายเป็นปุ๋ยใต้กรงเล็บของเจ้ากริฟฟินเงานี่แน่ๆ ครับ... อ๊ะ ไม่สิ ฉันหมายถึง 'ค่ะ'" คริสเผลอหลุดปากแก้ไขสรรพนามในใจอย่างหัวเสีย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคู่หูจำเป็นตรงหน้ามักจะถือสาเรื่องรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เสมอ ก่อนที่บทสนทนาอันไร้สาระจะดำเนินไปไกลกว่านั้น หัวหอกแห่งหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ก้าวเท้าออกมาจากม่านหมอกควัน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีนิลประดับตราสัญลักษณ์รูปกางเขนไขว้ปรากฏขึ้น ดวงตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด กวาดมองร่างทั้งสองด้วยความระแวงสงสัย "หยุดอยู่ตรงนั้น! ห้ามขยับ!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องกังวาน "พวกเจ้าเป็นใคร บังอาจบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้ามของสถาบันเวทมนตร์ยามวิกาล แถมยังมีกลิ่นอายคดีฆาตกรรมติดตัวมาด้วย... จงสารภาพมาเสียดีๆ ว่าเกี่ยวข้องกับศพไร้วิญญาณที่ตึกอำนวยการหรือไม่!" คำพูดนั้นทำให้คริสชะงักไปเล็กน้อย สมองส่วนตรรกะเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงเพื่อประมวลผลข้อมูล 'ศพไร้วิญญาณที่ตึกอำนวยการ' อย่างนั้นหรือ? นี่มันหมายความว่าพวกเขากลายเป็นแพะรับบาปในคดีฆาตกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นภายในสถาบันแห่งนี้โดยสมบูรณ์แบบแล้วสินะ [ระบบตรวจพบเส้นทางเดินของเบาะแสระดับ S: คดีฆาตกรรมปริศนาแห่งสถาบันอาร์เคเนีย] [ภารกิจเฉพาะกิจเปิดใช้งาน: ไขคดีและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ร่วมกับ 'ไอริส' ภายในระยะเวลา 24 ชั่วโมง] [รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะเนตรตรรกะขั้นสูง และแต้มวิเคราะห์ x500] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกจำคุกตลอดชีวิตในคุกใต้ดินมิติเวท] คริสขบกรามแน่นเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขาลอบมองไอริสที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสนิท ราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะต้องเกิดขึ้น "พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกับศพนั้นค่ะ" ไอริสเป็นฝ่ายก้าวออกไปข้างหน้า น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลังกดดันประหลาดที่ทำให้ทหารยามรอบด้านชะงักไป "แต่ถ้าท่านยังมัวแต่เสียเวลาเอาโซ่มาล่ามพวกเราไว้ล่ะก็... ฆาตกรตัวจริงคงจะเดินลอยชายหนีข้ามเขตแดนเวทมนตร์ไปถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะค่ะ ท่านหัวหน้าหน่วย" "สามห่าว! เจ้าคิดว่าคำแก้ตัวลอยๆ จะทำให้ข้าปล่อยตัวพวกเจ้าไปอย่างนั้นรึ?" หัวหอกยามคำรามลั่น พร้อมกับยกไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นชี้ตรงมาที่ไอริส ประกายไฟสีม่วงเข้มแล่บแปลบป๊าบอยู่บริเวณปลายไม้เท้า บ่งบอกถึงพลังทำลายล้างที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ ในเสี้ยววินาทีที่สถานการณ์กำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างการเจรจาและการใช้กำลัง คริสก็ก้าวเข้าไปขวางหน้าไอริสไว้โดยสัญชาตญาณ มือซ้ายของเขาคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้หลวมๆ เพื่อดึงให้ถอยหลังไปครึ่งก้าว ในขณะที่มือขวาชี้ไปยังรอยเปื้อนสีเทาที่ชายเสื้อคลุมของหัวหน้ายาม "เดี๋ยว... ดูก่อนสิครับ... เอ่อ หมายถึง 'ค่ะ'" คริสเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชินอีกครั้ง แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและมั่นคงที่สุด "รอยเปื้อนโคลนเวทมนตร์ชนิดนั้น... เป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของหอสมุดโบราณเขตตะวันตกไม่ใช่หรือครับ? และถ้าหากฉันคำนวณไม่ผิด ศพที่ตึกอำนวยการถูกสูบพลังชีวิตด้วยเวทมนตร์โบราณที่ต้องใช้ตำราจากหอสมุดนั้นเป็นสื่อกลาง... ถ้าคุณเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยจริง ทำไมร่องรอยหลักฐานชิ้นสำคัญถึงไปติดอยู่บนตัวคุณได้ล่ะคะ?" บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงในทันที ดวงตาของหัวหอกยามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของไอริสทันทีเมื่อเธอเห็นปฏิกิริยานั้น "แหม... ดูเหมือนว่าเราจะได้คู่หูในการไขคดีเพิ่มมาอีกคนแล้วสินะคะ คุณนักสืบ" ไอริสกระซิบเสียงเบาข้างหูของคริส ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับต้นคอทำเอาชายหนุ่มผู้เยือกเย็นถึงกับชะงักไปชั่วขณะ หัวหน้ายามกัดฟันกรอด สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความระแวงและลังเล ก่อนที่เขาจะลดไม้เท้าลงช้าๆ "1 ชั่วโมง... ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ที่ห้องสอบสวนใต้ดิน ถ้าหาหลักฐานมายืนยันไม่ได้... เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์สูงสุดของสถาบันได้เลย!" [ติ๊ง! สำเร็จเงื่อนไขพิเศษ: บังคับให้ฝ่ายตรงข้ามยอมร่วมมือชั่วคราว] [อัปเดตสถานะความสัมพันธ์กับ 'ไอริส': คู่หูจำเป็น (ระดับความไว้วางใจ 15%)] สิ้นเสียงประกาศของระบบ ประตูเหล็กบานมหึมาของหอสอบสวนก็เปิดอ้าออกพร้อมกับกลิ่นอายความอับชื้นและปริศนาที่รอการคลี่คลาย คริสถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ พลางเหลือบมองหญิงสาวข้างกายที่เดินนำหน้าไปอย่างไร้ความกังวลใดๆ แต่ทว่า... ในขณะที่เขากกำลังจะก้าวเท้าตามเข้าไปนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำปริศนาอีกสายหนึ่งที่กำลังแอบมองพวกเขาอยู่จากยอดหอคอยสูง ร่างนั้นสวมชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกมืดมิด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของคริสกระตุกวูบไม่ใช่ความน่ากลัวของอีกฝ่าย... แต่เป็นรอยยิ้มที่สลักอยู่บนใบหน้านั้นต่างหาก รอยยิ้มเดียวกับที่เขาเห็นใน 'บันทึกคดีฆาตกรรม' เมื่อเจ็ดปีก่อน... คดีที่ควรจะปิดตายไปแล้วโดยไม่มีวันหวนกลับ! เงาดำนั้นยกนิ้วขึ้นมาจรดริมฝีปาก ส่งสัญญาณ 'จุ๊ๆ' ก่อนจะสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบบุคคลเป้าหมายระดับ SSS (บอสลับแห่งโชคชะตา)] [คำเตือน: ความลับที่คุณกำลังค้นหา... อาจกำลังกลืนกินชีวิตของคุณเองในอีกไม่ช้า] หัวใจของคริสเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ มือที่กำหมัดแน่นชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เขารู้ทันทีว่าคดีฆาตกรรมในสถาบันเวทมนตร์ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกถักทอขึ้นเพื่อต้อนรับพวกเขาสองคนเข้าสู่เกมการไล่ล่าที่อันตรายที่สุดในรอบศตวรรษ... และก้าวต่อไปที่จะตัดสินความเป็นตาย กำลังรออยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นแล้ว -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — เมฆหมอกสีชมพู