คมมีดกับเขม่าปืน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเขม่าดินปืนคละคลุ้งตลบอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่กระชากสติของ ดร.อรินดา ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด ไม่ใช่กลิ่นแห่งความตายเหล่านั้น แต่เป็นปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดแนบอยู่ตรงขมับซ้ายของเธอนี่ต่างหาก "ถ้าหมอทำมือสั่นแม้แต่มินิลิเมตรเดียว ศพต่อไปในห้องนี้จะไม่ใช่ไอ้เวรนี่... แต่จะเป็นหมอเอง" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าบาดเจ็บดังขึ้นจากความมืดสลัวของห้องผترตุกเฉินลับ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวราตรีจ้องมองเธอผ่านความกดดันมหาศาล ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มเปื้อนคราบเลือดโชกชุ่มกำลังยืนคุมเชิงอยู่รอบเตียงผู้ป่วย และบนเตียงนั้น... คือร่างของชายผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของประเทศในสภาพปางตาย คมมีดผ่าตัดในมือของอรินดาสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายที่จ่ออยู่ข้างขมับ แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณของศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่งกำลังกรีดร้องว่า หน้าที่ของเธอในวินาทีนี้กำลังช่วยชีวิต 'ปีศาจ' ที่สมควรถูกส่งลงนรกไปเสียให้สิ้นเรื่อง อรินดากลืนก้อนความตึงเครียดลงคออย่างยากลำบาก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว ปรายตาคมกริบมองไปยังบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกซ้าย กระสุนปืนฝังเฉียดเยื่อหุ้มหัวใจเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เลือดสีแดงเข้มยังคงไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย "ถ้าฉันตาย... เขาตายตามแน่" อรินดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นคงเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งถูกจ่อหัวจะทำได้ เธอยกแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย แววตาแข็งกร้าวท้าทายอำนาจเถื่อนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "ลดปืนลงซะ ถ้าไม่อยากให้เจ้านายของคุณหมดลมหายใจบนเตียงนี้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลูกน้องคนสนิทของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลหันไปมองหน้ากันเองอย่างลังเล ก่อนที่ชายผู้ยืนคุมเชิงจะส่งสัญญาณมือให้ลดอาวุธลง อรินดาไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เธอก้มลงจดจ่อกับงานตรงหน้า มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวย้ายไปหยิบคีมหนีบโลหะ ความสุขุมและเชี่ยวชาญเข้าครอบงำจิตใจ เธอคือหมอ... และหน้าที่ของเธอคือการยื้อชีวิตคน ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเลวทรามต่ำช้ามาจากไหนก็ตาม ทุกย่างก้าวของการผ่าตัดเต็มไปด้วยความกดดัน อรินดาต้องใช้สมาธิขั้นสูงสุดในการคีบหัวกระสุนออกจากเนื้อเยื่อหัวใจที่กำลังเต้นรำคาญความตาย เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามไรผมขาวสะอาดของเธอ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเร่าร้อนและอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ จากสายตาคู่คมที่จ้องมองมาทางเธอไม่วางตา คาร์ลอส วาเลนติโน่... แม้ในยามที่ลมหายใจรวยรินและไร้สติ ดวงหน้าคมคายดุดันนั้นก็ยังแฝงไว้ด้วยรัศมีอันตรายที่บีบเค้นหัวใจคนมองให้เต้นระรัว *กริ๊ง...* เสียงโลหะกระทบถาดสแตนเลสเป็นสัญญาณว่าหัวสุนถูกดึงออกมาแล้ว อรินดาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอลงมือเย็บปิดแผลด้วยความประณีตบรรจงขั้นสูงสุด จนกระทั่งรอยแผลถูกเย็บปิดสนิทอย่างไร้ที่ติ ลมหายใจของคาร์ลอสเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้นทีละน้อย บ่งบอกว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว "งานของคุณน่าประทับใจมาก... คุณหมอ" เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจดังขึ้นแผ่วเบาจากเตียงผู้ป่วย อรินดาชะงักมือที่กำลังจะถอดถุงมือ เธอหันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจ ดวงตาคมสีนิลของคาร์ลอสลืมขึ้นจ้องมองเธอตรงๆ มันไม่ใช่แววตาของคนเจ็บปางตาย แต่มันคือสายตาสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ ก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหนี ร่างสูงใหญ่ที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงกลับพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วเหลือเชื่อ มือหนาราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วกระชากเข้าหาอกแกร่งอย่างแรง แรงปะทะทำให้เครื่องมือแพทย์บนโต๊ะข้างเตียงร่วงหล่นกระจายเสียงดังสนั่น อรินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอแนบชิดติดกับแผงอกแข็งกร้าวที่ยังมีกลิ่นอายเลือดและควันปืนคละคลุ้ง "ปล่อยนะ!" อรินดาตวาดเสียงแข็ง พยายามใช้มือดันร่างหนาออก แต่ทว่าเรียวแรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับมหาอำนาจดิบเถื่อนที่กำลังโอบรัดเธอไว้ คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มสากระคายเคือง รอยยิ้มมุมปากของเขาเผยความเหี้ยมเกรียมและพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ช่วยชีวิตฉันไว้... หมอคิดเหรอว่าจะเดินออกจากห้องนี้ไปได้ง่ายๆ หึ..." ไม่ทันที่เธอจะได้เปล่งเสียงโต้แย้ง มือหนาข้างหนึ่งก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังตรึงไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างช้อนคางเธอให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัส ดวงตาคมกริมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกปนโกรธเกรี้ยว ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจุมพิตอย่างอุกฤษฏ์และเร่าร้อน เป็นรสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดิบเถื่อน เอาแต่ใจ และการประกาศความเป็นเจ้า อรินดาครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่รุกรานเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่คาร์ลอสกลับบดขยี้ริมฝีปากลงมาหนักหน่วงยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือที่ตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นบีบเคล้นสะโพกอิ่มอย่างแรงจนเธอต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง สัมผัสอันตรายและร้อนรุ่มนี้กำลังบดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของเธอให้แหลกละเอียดทีละน้อย อรินดารู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดมืดมนที่กำลังฉุดกระชากเธอสู่วังวนเสน่หาอันเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังระอุอุ่นจนแทบหลอมละลาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังกระแทกเข้ามาที่ประตูห้องผ่าตัด พร้อมกับเสียงตะโกนพังประตูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง "บอส! มาร์คัสพากำลังคนบุกเข้ามาล้อมตึกแล้วครับ!" คาร์ลอสผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปที่ประตูห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดริมหูของอรินดาที่กำลังหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "จำกลิ่นอายของฉันไว้ให้ดี... คุณหมอ เพราะนับจากวินาทีนี้ ชีวิตและร่างกายของคุณ จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกันนะคะ