บททดสอบความอดทน

กลิ่นอายของบุหรี่คิวบาชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของบุรุษผู้ทรงอำนาจ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของคาร์ลอส วาเลนติโน่ ร่างสูงใหญ่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองร่างเพรียวบางของศัลยแพทย์สาวที่ยืนตัวตรงเป็นสง่าอยู่กลางห้อง นัยน์ตาคู่สวยของดร.อรินดาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง แม้ใบหน้าจะพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้เพียงใด แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมก็ฟ้องชัดว่าเธอกำลังถูกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิดจริงๆ หรืออรินดา... ว่าเกมที่มาร์คัสกำลังเล่นอยู่ จะไม่มีวันย้อนกลับมาทำลายคุณ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กัดกินประสาทสัมผัส มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการกดดันเชิงจิตวิทยาที่คาร์ลอสจงใจใช้ต้อนเธอให้จนมุม อรินดาเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อตั้งสติ ก่อนจะลืมตาขึ้นสู้กับสายตาดุร้ายคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่รู้เรื่องอะไรกับเกมธุรกิจสกปรกของพวกคุณทั้งนั้นค่ะ คาร์ลอส... ฉันมาที่นี่เพราะหน้าที่ในฐานะแพทย์ ไม่ใช่หมากในกระดานอำนาจของคุณ" "แพทย์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตราย ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "แต่หัวใจดวงนี้ของคุณ... และเรือนร่างที่สั่นเทานี่ มันไม่ได้บอกฉันแบบนั้นเลยสักนิด" เพียงพริบตาเดียว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็ถูกย่อจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คาร์ลอสเคลื่อนตัวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่อง มือหนาและแข็งกระด้างดั่งคีมเหล็กเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ บีบตรึงเบาๆ แต่ทรงพลังจนเธอขยับหนีไปไหนไม่ได้ อรินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นกายดิบเถื่อนของผู้ชายคนนี้แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท บด ขยี้สติสัมปชัญญะที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาคุ้ม กันตัวเองให้พังทลายลงในพริบตา "ปล่อยนะคะ... คาร์ลอส คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" "สิทธิ์งั้นหรือ?" เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่ากระซิบถ้อยคำที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "จำไว้ให้ดี... อรินดา บนอาณาจักรแห่งนี้ ไม่มีคำว่าสิทธิ์ มีแต่ 'ความต้องการ' ของฉันคนเดียวเท่านั้น และตอนนี้... ฉันต้องการคุณ" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ขึ้นมาจากข้อมือ ผ่านเรียวแขนเนียนนุ่มจนมาหยุดอยู่ที่คางมน เขาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ อรินดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ร่างกายของเธอกำลังต่อต้านด้วยศักดิ์ศรี แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล แรงดึงดูดระหว่างเธอกับเขามันรุนแรงเกินกว่าที่สามัญสำนึกจะต้านทานไหว รสจูบที่ทาบทับลงมาไม่ได้นุ่มนวลหรือให้เกียรติ แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันเร่าร้อน คาร์ลอสบดขยี้ริมฝีปากนุ่มตามอำเภอใจ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ อรินดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบกำปั้นลงบนแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นิดน้อยนั้นเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงกล้ามเนื้อแกร่งของเขา กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่านยิ่งขึ้น มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้แนบชิดติดกับแผ่นอกแกร่งอย่างไร้ร่องรอยช่องว่าง ความร้อนผ่าวจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว อรินดาครางแผ่วเบาในลำคอเมื่อมือซุกซนเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปในความมืดมิด เหลือเพียงเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่โหมกระหน่ำแผดเผาทุกตารางinchของผิวเนื้อ ริมฝีปากหนาผละออกจากเรียวปากบวมเจ่อลงมาซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีจางแสดงความเป็นเจ้า เข้าเจ้าของอย่างอุกอาจ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้เธอสะท้านเฮือก มือเรียวที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มพับลงไป "คุณมัน... คนไร้หัวใจ..." เสียงหวานกระซิบลอดไรฟันด้วยความสั่นเครือ ทั้งโกรธทั้งเคืองตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ใช่... ฉันมันไร้หัวใจ" คาร์ลอสผงศีรษะขึ้นจ้องมองเธอด้วยแววตาร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "แต่หัวใจที่ด้านชาดวงนี้... กลับยอมจำนนให้กับผู้หญิงอวดดีอย่างคุณคนเดียว... อรินดา" คำสารภาพที่เจือด้วยความดิบเถื่อนและลุ่มหลงทำให้ลมหายใจของศัลยแพทย์สาวสะดุดกึก เธอกำลังจะอ้าปากโต้ เถียงกลับไป แต่เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวในค่ำคืนอันเร่าร้อนนี้เสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ นัยน์ตาดุร้ายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกขัดจังหวะเวลาสอดประสานอารมณ์ เขายังคงโอบกอดร่างของอรินดาไว้แนบอกไม่ยอมปล่อย หันไปตวาดเสียงต่ำด้วยความเกรี้ยวกราด "ใครวะ!" เสียงเปิดประตูดังแอ๊ด พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ ใบหน้านั้นซีดเผือดจนไร้สีเลือด "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ลูกน้องหนุ่มหอบหายใจโยน "สายของเราที่ซุ่มจับตาดูกลุ่มของมาร์คัสรายงานมาตอนนี้... โกดังเก็บอาวุธล็อตใหญ่ทางตอนใต้ถูกระเบิดราบคาบ และ... และพวกมันกำลังพุ่งเป้ามาที่โรงพยาบาลที่ ดร.อรินดาทำงานอยู่ครับ!" ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจ เขาก้มลงมองสบตาอรินดาที่ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อสถานที่ทำงานของตนเอง ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดในชั่วพริบตาเดียว ---------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ * จูบแรกยามสายัณห์ *