ความลับในกระเป๋าสตางค์

"คุณกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่คะ ธาวิน" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่เหลือเกิน เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้อง แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าพายุ ธาวินชะงักฝีเท้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์เบเกอรี่ที่เย็นเยียบ กลิ่นหอมของวานิลลาและแป้งอบที่เคยเยียวยาหัวใจของทั้งคู่ กลับกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่ชวนอึดอัดในวินาทีนี้ ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับมา เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ไหล่กว้างที่เคยพิงได้ยามอ่อนล้ากลับดูแบกรับภาระหนักอึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดถึง เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์หนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูเก่าจนเห็นร่องรอยการใช้งานวางลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน เสียง 'ปึก' ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้นเปรียบเสมือนเสียงระฆังเตือนภัย "ผมไม่ได้กลัวริน" เขาตอบเสียงต่ำ "ผมแค่... ยังไม่พร้อมจะรื้อฟื้นเศษซากที่มันพังไปแล้ว" รินรดาไม่รอช้า เธอขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานเริ่มลดน้อยลง ความรู้สึกที่เหมือนปราสาททรายกำลังถูกซัดหายไปในบทก่อนหน้า บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายอยากรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เป็นจุดเปลี่ยนระหว่างเขากับเธอ เธอเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสตางค์ใบนั้นขึ้นมา ธาวินไม่ได้ห้าม แต่เขากลับหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังรอรับทัณฑ์ทรมานจากอดีตที่เขากักขังไว้ ปลายนิ้วของหญิงสาวสั่นระริกขณะเปิดช่องลับของกระเป๋าออกมา สิ่งที่พบไม่ใช่เงินตราหรือบัตรเครดิต หากแต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่มุมกระดาษเริ่มเหลืองกรอบและถลอกปอกเปิก รินรดากลั้นหายใจ ภาพในนั้นคือหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดนักศึกษาที่ยืนยิ้มอยู่หน้าร้านกาแฟร้านหนึ่ง... ร้านกาแฟที่เธอยืนอยู่ตอนนี้! แต่ที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปถึงตาตุ่ม ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เป็น 'รอยยิ้ม' และ 'สร้อยคอ' รูปจี้กุญแจเล็กๆ บนคอของหญิงคนนั้น มันคือเส้นเดียวกับที่แม่ของเธอเคยให้ไว้ก่อนจากไป และที่สำคัญที่สุด... หญิงสาวในรูปถ่ายใบนั้น คือคนเดียวกับคนที่กวินทร์เคยขู่เธอไว้ในคืนที่ฝนตกหนัก "ทำไม... รูปนี้ถึงไปอยู่ที่คุณ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ ธาวินลืมตาขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนรินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การทำร้าย แต่เป็นการหยุดยั้งไม่ให้เธอขุดคุ้ยความจริงที่อาจทำลายชีวิตของทั้งคู่ "ริน ฟังผมนะ" เขาเริ่มเสียงเครือ "ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ใครที่ไหน แต่เธอคือเหตุผลที่ทำให้ผมกลับมาที่นี่... เพื่อมาทวงทุกอย่างคืน จากคนที่ทำลายครอบครัวของเธอ" รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอเงยหน้ามองใบหน้าที่เคยเชื่อว่าแสนดีของเชฟหนุ่ม ก่อนจะพบว่าภายใต้รอยยิ้มละมุนที่เธอหลงรักมาตลอด มันมีความแค้นที่ฝังรากลึกซ่อนอยู่ ความลับนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าที่บาริสต้าธรรมดาอย่างเธอจะรับมือไหว ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพง กวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก เขาสบตาธาวินด้วยแววตาสมเพช ก่อนจะหันมามองรูปถ่ายในมือของรินรดาแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อ้าว ดูเหมือนความจริงจะเริ่มเฉลยเร็วกว่าที่ผมคิดไว้นะครับธาวิน" กวินทร์เอ่ยขึ้นพลางขยับเนกไท "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าการแอบอ้างเป็นเชฟเบเกอรี่จะช่วยให้คุณล้างแค้นแทน 'พี่สาว' ที่ตายไปของตัวเองได้สำเร็จ?" รินรดาปล่อยรูปถ่ายร่วงหล่นลงบนพื้น ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อได้ยินคำว่า 'พี่สาว' หัวใจที่เพิ่งจะเริ่มเปิดรับความรักถูกกระชากออกอย่างแรง มือไม้ของเธอเย็นเฉียบไปหมด ทั้งความรัก ความแค้น และอดีตที่ทับซ้อนกันอยู่ตรงหน้า เธอหันไปมองธาวินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... นี่ไม่ใช่ผู้ชายที่เธอรู้จักอีกต่อไปแล้ว ธาวินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เจ็บปวดรวดร้าว เขาอ้าปากจะอธิบาย แต่ก่อนที่เสียงคำใดจะหลุดออกมาจากปาก กวินทร์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสามคน "รินรดาครับ... รู้ไหมว่าผู้ชายคนนี้แหละ ที่เป็นคนเซ็นชื่อยินยอมให้ปิดร้านกาแฟของแม่คุณในวันนั้น?" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินรดา ร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อหันไปเผชิญหน้ากับธาวินอีกครั้ง พร้อมกับที่ชายหนุ่มปล่อยมือจากข้อมือเธอด้วยความสิ้นหวัง... ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในกระเป๋าสตางค์พังทลายลง พร้อมกับความเชื่อใจทั้งหมดที่เธอยังไม่ทันจะได้มอบให้เขาอย่างเต็มหัวใจ เมฆหมอกสีชมพูหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์จะยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ