บทที่ 31

“คุณจะเซ็นสัญญาฉบับนี้ หรือจะให้ร้านนี้กลายเป็นเถ้าถ่านในความทรงจำของคุณไปตลอดกาล รินรดา?” กวินทร์วางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวเก่งที่รินรดาใช้ชงกาแฟมานับครั้งไม่ถ้วน เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วร้าน ‘ละมุนละไม’ รินรดานิ่งงัน มือที่กำลังเช็ดถ้วยเซรามิกชะงักค้าง เธอไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองเอกสารฉบับนั้น แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายตรงหน้า—ดวงตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยทำให้เธออบอุ่นใจ กลับกลายเป็นความขมปร่าที่ติดอยู่ที่โคนลิ้นในเวลานี้ “ความลับที่กวินทร์พยายามจะซื้อ ไม่ใช่แค่ที่ดินผืนนี้หรอกค่ะ” รินรดากล่าวขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “แต่มันคือหัวใจของทุกคนที่นี่... ซึ่งขอโทษทีนะคะ ของแบบนั้นน่ะ ต่อให้คุณทุ่มเงินทั้งตระกูลมาวางตรงหน้า ฉันก็ไม่คิดจะขาย” ธาวินที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เบเกอรี่ วางถาดเค้กที่เพิ่งอบเสร็จลงอย่างใจเย็น แม้หัวใจของเขาจะเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดดันถึงที่ทำงาน เขาก้าวเดินออกมาหยุดยืนเคียงข้างรินรดา ความสูงโปร่งของเขาดูเหมือนจะเป็นเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดในวินาทีนี้ “คุณควรจะรู้ว่าการรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่น ไม่ใช่พฤติกรรมของนักธุรกิจที่มีจริยธรรม” ธาวินเอ่ยน้ำเสียงเรียบราบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอากวินทร์ถึงกับต้องยิ้มหยัน “จริยธรรมเหรอ? หึ... ของแบบนั้นกินไม่ได้หรอกครับ ธาวิน” กวินทร์แค่นหัวเราะ “ในโลกที่หมุนด้วยตัวเลข คนที่ยึดติดกับ ‘หัวใจ’ ก็เป็นได้แค่คนแพ้ที่รอวันถูกกลืนกินเท่านั้น ริน... คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าวันนี้ไม่จบ พรุ่งนี้ทางกฎหมายจะบีบคุณจนไม่มีที่ยืน แม้แต่เครื่องชงกาแฟที่คุณรัก คุณก็อาจจะไม่มีสิทธิ์แตะต้องมันอีก” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของอบเชยที่อบอวลมาจากเตาอบของธาวินช่วยดึงสติให้เธอกลับมา เธอหยิบแก้วกาแฟที่เพิ่งปรุงเสร็จขึ้นมาวางตรงหน้ากวินทร์ กลิ่นหอมกรุ่นของเอสเปรสโซ่ช็อตเข้มข้นตัดกับฟองนมเนียนนุ่มดูขัดกับสถานการณ์ที่บีบคั้นตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง “ลองดื่มดูนะคะ” เธอเอ่ยพลางยิ้มบาง “นี่ไม่ใช่กาแฟธรรมดา แต่มันคือการเตือนสติ... กาแฟถ้วยนี้มีรสสัมผัสที่ซับซ้อน ทั้งขม ทั้งหวาน และถ้าคุณไม่ใส่ใจให้ดี มันก็จะทิ้งความรู้สึกผิดติดค้างไว้ในใจตลอดไป เหมือนกับสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้” กวินทร์มองแก้วกาแฟนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะปัดมันตกลงพื้น แก้วเซรามิกราคาแพงแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กาแฟสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นร้านและปลายรองเท้าหนังราคาแพงของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง ครั้งนี้มันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อชิมกาแฟ” กวินทร์โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก “ผมมาเพื่อบอกว่า... เรื่องราวความรักที่คุณกับธาวินกำลังสร้างในร้านเน่าๆ นี่ มันกำลังจะพังทลาย เพราะสิ่งที่ผมถืออยู่ในมือน่ะ ไม่ใช่แค่โฉนดที่ดิน แต่มันคือหลักฐานที่จะแฉว่า ‘เชฟ’ ของคุณ แอบขโมยสูตรลับของตระกูลดังมาเปิดร้านนี้ต่างหาก!” รินรดาเบิกตากว้าง เธอหันไปมองธาวินที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงในทันที สิ่งที่เขากลัวที่สุดไม่ใช่การถูกไล่ที่ แต่คือความจริงที่เขาพยายามปิดบังไว้ภายใต้ความอบอุ่นมาตลอด... สูตรลับที่ทำให้เบเกอรี่ของเขาโด่งดัง ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดขึ้นเองทั้งหมด “มันไม่จริงใช่ไหมคะ ธาวิน?” รินรดาถามเสียงเบาหวิว ธาวินไม่ได้ตอบ เขากลับนิ่งเงียบ แววตาของเขาที่เคยอบอุ่นกลับดูสั่นคลอนและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ กวินทร์ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น ก่อนจะก้าวถอยหลังพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดส่งข้อความสำคัญที่รอเวลาจะทำลายทุกอย่าง “ดูเหมือนความสัมพันธ์หวานชื่นของคุณสองคน จะมีรสขมกว่ากาแฟในแก้วที่แตกไปนั่นอีกนะ” กวินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูร้าน “พรุ่งนี้เช้า ข่าวนี้จะขึ้นหน้าหนึ่ง... เรามาดูกันว่า ‘ความรัก’ ของพวกคุณ จะรอดจากความอับอายครั้งนี้ไปได้อย่างไร” ประตูร้านถูกเปิดออก กวินทร์ก้าวออกไปพร้อมกับทิ้งความร้าวฉานไว้เบื้องหลัง รินรดาหันกลับมามองธาวินด้วยหัวใจที่เหมือนถูกบีบคั้น เธอต้องการคำอธิบาย ต้องการความเชื่อใจ แต่สิ่งที่เธอเห็นในแววตาของเขากลับเป็นเพียงความสิ้นหวัง ขณะที่ความเงียบกำลังกัดกินหัวใจคนทั้งสอง ร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในร้าน เธอมีใบหน้าคุ้นตา รอยยิ้มที่เธอมอบให้ธาวินนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของลูกค้าทั่วไป แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือครองความจริงทุกอย่างเอาไว้ “สวัสดีค่ะธาวิน... ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอจนได้” หญิงคนนั้นเอ่ยพลางจ้องมองไปที่รินรดาก่อนจะหันกลับมาทางธาวิน “ความลับที่เธอพยายามหนี... วันนี้มันถึงเวลาที่ต้องเปิดเผยให้หมดแล้วล่ะ” เรื่องราวในอดีตที่ธาวินซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดโปงโดยบุคคลที่เขาหวาดกลัวที่สุดในชีวิต และรินรดาที่ยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างความเชื่อใจที่กำลังจะพังทลายกับความจริงที่อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอไปตลอดกาล... เธอจะเลือกรักเขาต่อไป หรือจะปล่อยมือจากทุกอย่างเพื่อรักษาเกียรติของตัวเอง? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความขมปร่าและหวานละมุนไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เมฆหมอกสีชมพู