คืนวันแห่งการชำระแค้น

“คุณคิดว่าเงินสามารถซื้อความซื่อสัตย์ของทุกคนได้จริงๆ หรือคะ คุณกวินทร์?” เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แม้มือที่ถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลจะชื้นเหงื่อจนกระดาษด้านในแทบยับย่น เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโครงการอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ท่ามกลางงานเลี้ยงการกุศลที่เต็มไปด้วยนักลงทุนและสื่อมวลชนชั้นนำ แสงไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองของกวินทร์ กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาสวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับดูเนี้ยบกริบ แต่ในสายตาของรินรดา เขาก็เป็นเพียงคนพาลที่ใช้ความมั่งคั่งเป็นเกราะกำบังความสกปรก “ความเพ้อฝันของบาริสต้ากระจอกๆ นี่น่าขำดีนะรินรดา อย่าทำให้งานเลี้ยงของผมต้องกร่อยด้วยนิทานก่อนนอนของเธอเลย ดีกว่าไปเตรียมตัวย้ายออกก่อนที่รถแบคโฮจะไปจอดเทียบหน้าร้านเธอดีไหม?” ธาวินที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับตัวเล็กน้อย เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ แต่กลับหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาวางบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวก่อนจะกดเปิด “นิทานเรื่องนี้มีพยานหลักฐานประกอบนะครับ คุณกวินทร์” เสียงของธาวินทร์ทุ้มนุ่มทว่าหนักแน่นราวกับผืนดินที่มั่นคง “ทั้งบัญชีเงินทอนที่โอนเข้าบริษัทนอมินี ทั้งสัญญาซื้อขายที่ดินที่คุณปลอมแปลงลายเซ็นเจ้าของเดิม... รวมถึงหลักฐานการสั่งจ้างทำลายหลักฐานที่ผมได้มาจากคนใกล้ชิดของคุณเอง” บรรยากาศในห้องโถงกว้างที่เคยอึกทึกไปด้วยเสียงดนตรีแจ๊สและเสียงแก้วไวน์กระทบกัน ค่อยๆ เงียบงันลงทีละน้อย สายตาของผู้คนในงานเริ่มหันมาจับจ้องที่จุดเดียว รินรดาเห็นสีหน้าของกวินทร์ที่เปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงแววตาสั่นระริกของคนจนตรอก “เธอ... พวกเธอวางแผนกันมาสินะ” กวินทร์กัดฟันกรอด พยายามลดเสียงให้เบาลงเพื่อไม่ให้คนอื่นได้ยิน แต่รินรดากลับก้าวขึ้นไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้ความกลัวในอดีตมาฉุดรั้งเธอไว้อีกต่อไป “ความจริงไม่ใช่สิ่งที่ใครจะวางแผนได้ค่ะ แต่มันเป็นสิ่งที่รอเวลาเปิดเผยตัวเองออกมาต่างหาก กลิ่นกาแฟที่ฉันชงอาจจะหอมหวาน แต่เมื่อมันปนเปื้อนด้วยกลิ่นเน่าเฟะของความทุจริต... ไม่ว่าใครก็สัมผัสได้ทั้งนั้น” รินรดายกแฟ้มเอกสารขึ้นเผยให้เห็นตราประทับของหน่วยงานตรวจสอบเศรษฐกิจที่ปรากฏอยู่บนเอกสารสำคัญ กวินทร์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดเมื่อเห็นกลุ่มชายชุดสูทสีเข้มเดินแหวกฝูงชนเข้ามาทางนี้ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อร่วมงานเลี้ยง แต่มาเพื่อทำหน้าที่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ “คุณกวินทร์คะ เราได้รับคำสั่งให้ควบคุมตัวคุณเพื่อสอบสวนกรณีทุจริตที่เกี่ยวข้องกับโครงการอสังหาริมทรัพย์เขตเมืองเก่าค่ะ” หนึ่งในเจ้าหน้าที่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ท่ามกลางเสียงฮือฮาของแขกในงาน ธาวินเอื้อมมือมาจับมือรินรดาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้น้ำตาที่รินรดาพยายามกลั้นไว้แทบจะเอ่อล้นออกมา นี่ไม่ใช่เพียงการทวงคืนที่ดินหรือร้านกาแฟ แต่มันคือการทวงคืนความถูกต้องที่เธอสูญเสียไปนานนับปี ทว่า... ในวินาทีที่กวินทร์กำลังจะถูกสวมกุญแจมือ เขากลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น งานเลี้ยงที่ควรจะจบลงด้วยชัยชนะของเธอ กลับกลายเป็นความรู้สึกเย็นวาบที่วิ่งพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อกวินทร์จ้องมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่ดูเย้ยหยันราวกับคนถือไพ่ตายใบสุดท้าย “พวกเธอคิดว่าพังผมได้แล้วเหรอ?” กวินทร์ยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปทางประตูทางเข้าที่เปิดออกอย่างช้าๆ “ถ้าผมล้ม... ใครบางคนที่พวกเธอรักที่สุด ก็ต้องล้มลงไปพร้อมกับผมด้วย” ร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาในงานไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘คุณลุงศิริ’ ผู้มีพระคุณที่เปรียบเสมือนพ่อของรินรดา ท่านเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือและสายตาที่หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าคนทั้งคู่ด้วยท่าทีที่คาดไม่ถึง “ริน... ธาวิน... หยุดเถอะลูก” ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ถ้าเอกสารชุดนี้ถูกส่งถึงตำรวจ... ร้านกาแฟของพวกเราทุกคน... ก็จะเหลือเพียงเถ้าถ่าน” รินรดาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปถึงหัวใจ ทุกอย่างที่เธอยึดมั่นกำลังจะแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาโดยมีลมหายใจของคนที่เธอรักที่สุดเป็นตัวประกันบนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และสัญญาว่าจะมอบตอนจบที่งดงามที่สุดให้ค่ะ ด้วยรักจากเมฆหมอกสีชมพูนะคะ