แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

"คุณกวินทร์คะ... ความจริงที่เปื้อนคราบน้ำหมึกบนเอกสารเหล่านั้น มันช่วยให้คุณนอนหลับสบายขึ้นบ้างไหมคะ?" รินรดาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ตัวหนา เสียงกระดาษที่เสียดสีกับพื้นผิวไม้ดังก้องกังวานในความเงียบงันของร้านกาแฟที่ปิดทำการชั่วคราว กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วกลางที่เคยเป็นดั่งไออุ่นปลอบประโลมใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกอึดอัดที่กดทับหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก กวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาชะงักมือที่กำลังจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตาที่ดูภูมิฐานวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงน้ำแข็ง "คุณเอาของพวกนี้มาจากไหนรินรดา? การบุกรุกความเป็นส่วนตัวไม่ใช่สิ่งที่คนดีๆ เขาทำกันนะครับ" "คนดีๆ อย่างนั้นหรือคะ?" รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาคู่สวยสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "คนดีๆ เขาไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงซื้อที่ดินคนอื่นด้วยการปลอมแปลงเอกสารยินยอมของชาวบ้านหรอกค่ะ ธาวินเขาให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณกลับเหยียบย่ำมันด้วยความโลภ" ธาวินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังรินรดา ขยับตัวเข้ามาใกล้ราวกับจะเป็นโล่กำบังให้หญิงสาว เขาไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของชายหนุ่มนิ่งสงบ ทว่าสายตาที่มองไปยังอดีตเพื่อนร่วมธุรกิจกลับเต็มไปด้วยความสมเพช ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่า "นายคิดว่านายชนะแล้วใช่ไหม ธาวิน?" กวินทร์หัวเราะหึในลำคอ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวที่รินรดามักจะนั่งจดสูตรกาแฟเป็นประจำ ร่างกายที่เคยดูสง่างามเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "นายไม่รู้หรอกว่าโลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยอะไร... มันไม่ใช่แค่ความฝันหรือความรัก แต่มันคือเงินตราและความอยู่รอด!" "แต่ความอยู่รอดของคุณ มันแลกมาด้วยลมหายใจของคนอื่นนะคะ" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ติดตัวเธอทำให้กวินทร์ถึงกับชะงัก "คุณมีทุกอย่าง แต่คุณกลับไม่มีที่ยืนในใจของใครเลย แม้แต่ตัวเอง... คุณลืมไปแล้วหรือยังคะว่าทำไมคุณถึงเคยอยากสร้างโครงการนี้ขึ้นมา" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง กวินทร์ก้มมองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบหมึกจากปากกาที่เขาเซ็นชื่อลงในสัญญาปลอม บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ออก ธาวินค่อยๆ เอื้อมมือไปจับไหล่รินรดาเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้เธอมั่นคงขึ้น "ผมมีหลักฐานทั้งหมดแล้วกวินทร์" ธาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าหนักแน่นดั่งผืนปฐพี "รวมถึงบันทึกเสียงที่คุณสนทนากับนายทุนคนนั้นด้วย ถ้าคุณยอมถอยตอนนี้และยกเลิกสัญญาที่กดขี่ชาวบ้าน ผมจะถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน... แต่ถ้าไม่ ผมจะส่งทุกอย่างให้สำนักงานอัยการภายในหนึ่งชั่วโมง" กวินทร์เงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสอง แววตาที่เคยดุดันและทะเยอทะยานค่อยๆ หม่นแสงลงราวกับแสงเทียนที่ถูกลมพัดจนใกล้จะดับ เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างยาวนาน ราวกับกำลังปลดปล่อยภาระหนักอึ้งที่แบกไว้นานนับปีออกไปจากบ่า "ทำไม... ถึงไม่แจ้งความตั้งแต่แรก?" กวินทร์ถามเสียงแหบพร่า "เพราะเรายังเห็นความเป็นมนุษย์ในตัวคุณค่ะ" รินรดาตอบเบาๆ "เราไม่ได้ต้องการทำลายใคร เราแค่ต้องการปกป้องสิ่งที่เรารัก" กวินทร์หลับตาลงแน่น ก่อนจะหยิบปากกาอีกด้ามขึ้นมา เขาจรดปลายปากกาลงบนเอกสารฉบับหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆ การเคลื่อนไหวของเขาสั่นไหว ทว่าเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน เขาดันเอกสารฉบับนั้นคืนให้ธาวินพร้อมกับรอยยิ้มที่ฝืนทำออกมาได้ยากที่สุดในชีวิต "จบกันเสียที... ความฝันที่กลายเป็นฝันร้ายของฉัน" กวินทร์ลุกขึ้นยืนพลางจัดสูทให้เข้าที่ เขาเดินผ่านรินรดาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศที่เริ่มปลอดโปร่งขึ้น รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความโล่งอก ธาวินกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นนั้นกำลังบอกเธอว่าพายุร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้วจริงๆ ทว่าในจังหวะที่ความเงียบกำลังจะกลับคืนมา เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความสงบนั้น เธอมองหน้าจอด้วยความฉงน ก่อนจะกดรับสายอย่างลังเล เสียงปลายสายไม่ได้แจ้งข่าวดีอย่างที่เธอหวัง แต่มันคือเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก "ยินดีด้วยนะรินรดา ที่กำจัดตัวหมากไปได้หนึ่งตัว... แต่เธอลืมไปหรือเปล่า ว่าคนอย่างฉันไม่เคยยอมแพ้ให้กับการพนันที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนเริ่ม" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ปลายสายทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันไปมองธาวินด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด เพราะบุคคลที่โทรเข้ามา... คือคนเดียวกับที่เธอคิดว่าตายไปจากชีวิตเธอแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและธาวินมาถึงช่วงโค้งสุดท้ายนะคะ เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครค่ะ