วิถีกระบี่ไร้ปรานี

"ถอยไปซะ! เจ้ายังไม่คู่ควรจะเห็นกระบวนท่านี้!" เสียงคำรามของเฟยหลงดังก้องกังวานราวกับเสียงอสนีบาตฟาดผ่ากลางฤดูร้อน ประกายกระบี่สีครามเข้มในมือสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด ไอพลังปราณกระบี่แผ่พุ่งออกรอบทิศทางจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวละเอียดเป็นจุล เบื้องหน้าของเขามีเงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ไอสีดำสนิทแผ่ซ่านบดบังรัศมีดวงอาทิตย์จนโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิด ทว่าบุรุษหนุ่มหาได้มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย วิถีกระบี่ของเขาคือการท้าทายฟ้าดิน จะนับประสาอะไรกับมารร้ายจากขุมนรกโลกันตร์ ไป๋อี้หลันยืนหยัดเคียงข้าง รัศมีไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่ายอกจากร่างอรชรจนหยาดน้ำค้างกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งคมกริบนับพันเล่ม นางเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้ปรานีต่อศัตรูเบื้องหน้า กระบี่น้ำแข็งในมือนางเปล่งประกายแสงสีฟ้าใสราวกับหยกสวรรค์ "เฟยหลง ระวังตัวด้วย ปราณมารตนนี้ไม่ธรรมดา มันมีกลิ่นอายของผู้อาวุโสในแดนลับแลที่สูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน" น้ำเสียงใสราวกระดิ่งเงินเอ่ยเตือน ทว่าหนักแน่นและพร้อมจะตายเคียงข้าง "ต่อให้เป็นเซียนหรือมาร หากขวางทางสะสางหนี้เลือดของตระกูลข้า... ข้าก็จะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อน!" ฉับพลัน เงาร่างมหึมานั้นก็สะบัดมือครั้งหนึ่ง คลื่นพลังสีดำทมิฬพวยพุ่งเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์สึนามิ แรงกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศรอบกายหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ทว่าเฟยหลงไม่แม้แต่จะก้าวถอยหลัง เขาหลับตาลงเสี้ยววินาที รวบรวมจิตประสานเข้ากับจิตวิญญาณแห่งกระบี่ นี่คือเคล็ดวิชา "กระบี่เดียวดายสยบปฐพี" ที่ฝึกฝนจนบรรลุถึงแก่นแท้ *ฟิ้ว!* ประกายกระบี่สีครามสพลั่งวาววับเพียงชั่วพริบตา ร่างของเฟยหลงพุ่งทะยานผ่านคลื่นพลังสีดำไปราวกับสายฟ้าแลบ เสียงกรีดร้องโหยหวนของเงาร่างมหึมาดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อกระบี่ไร้ปรานีพุ่งทะลวงผ่านอกของมันอย่างไร้ความปราณี โลหิตสีดำสนิทสาดกระเซ็นราวกับหิมะสีเลือด ร่างของศัตรูสลายกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตาเดียวโดยที่มันยังไม่ทันได้ใช้กระบวนท่าที่แท้จริงด้วยซ้ำ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจเล็กน้อยของเฟยหลงที่ยืนถือกระบี่นิ่งค้างท่ามกลางซากปรักหักพัง ไป๋อี้หลันเก็บกระบี่น้ำแข็งเข้าฝัก นางก้าวเข้าไปใกล้ ใช้มือเรียวบางดึงเศษผ้าชิ้นหนึ่งที่หลุดออกมาจากร่างของศัตรูที่สลายไป ยื่นให้ชายหนุ่ม "เจ้าดูนี่สิ... ตราสัญลักษณ์นี้ มันคือตราของตระกูลไป๋... หรือว่าการล่มสลายของตระกูลเจ้าในอดีต จะเกี่ยวข้องกับคนในตระกูลของข้า?" เฟยหลงรับเศษผ้าชิ้นนั้นมาพินิจพิเคราะห์ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังคุ้นเคยที่สลักอยู่บนผืนผ้า—ไอพลังตระกูลที่เคยสังหารล้างบางครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน! บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ความแค้นที่ฝังรากลึกในจิตใจปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้ภูเขาไฟ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันกำลังกัดกินหัวใจของทั้งสองคนอยู่นั้น เสียงปรบมือเบาๆ กลับดังขึ้นมาจากเงาดำเบื้องหลังซากเสาหินที่พังทลาย *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นวิถีกระบี่ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ สมกับที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของคนผู้นั้น..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาขาดวิ่นผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยรอยแผลเป็นน่ากลัว และในมือของชายชราผู้นั้น... กำลังถือหยกประจำตระกูลเฟยหลงที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนอยู่! "เจ้าเป็นใคร!" เฟยหลงตวาดลั่น พลังปราณทะยานพุ่งขึ้นถึงขีดสุด พร้อมจะชักกระบี่สังหารทันที ชายชรายิ้มเยาะอย่างน่าขนลุก "ข้าคือนักสืบเรื่องราวในอดีต... และข้าคือผู้เดียวที่จะบอกได้ว่า ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการฆ่าล้างตระกูลของเจ้าตัวจริง... ไม่ใช่ตระกูลไป๋อย่างที่เจ้าเข้าใจหรอกนะ นายน้อยเฟยหลง" คำพูดนั้นทำให้เฟยหลงและไป๋อี้หลันชะงักค้างไปพร้อมกัน ร่างกายแข็งทื่อราวกถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสอง ปลายกระบี่ในมือของเฟยหลงสั่นระริกอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักได้ว่า ความจริงอันดำมืดกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไป1ด้วยกันในตอนนี้นะครับ