กับดักในเขตหวงห้าม

แรงปะทะของร่างเงาทมิฬนั้นรุนแรงราวกับพายุเฮอร์ริเคน เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างเพรียวบางดีดตัวหลบไปด้านข้างพร้อมกับชักดาบเลเซอร์คู่ใจออกมารับคมดาบที่พุ่งเข้ามาเฉียดปลายจมูก ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องโถงชั้นใน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก "ช้าไปสามวินาทีนะซีค!" เรย์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของปีศาจเงา ขณะที่กระโดดหลบการโจมตีรอบสองอย่างเฉียดฉิว "ถ้าไม่ใช่เพราะนายพุ่งเข้าไปเปิดสวิตช์แบบไม่ดูตาม้าตาเรือ เราคงไม่ต้องมาวิ่งไล่จับกับดักระดับ S-Class แบบนี้หรอก เรย์!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกลับมาอย่างหัวเสีย ซีคเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วไม่แพ้กัน มือเรียวยาวสะบัดพลังงานเวทมนตร์สีครามออกไปเป็นตาข่ายแสงเพื่อตรึงร่างเงาที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเรย์จากด้านหลัง แต่นี่คือเขตหวงห้ามของดันเจี้ยนนิรันดร์... กฎฟิสิกส์ที่นี่ไม่ได้ถูกสร้างมาให้มนุษย์เข้าใจตั้งแต่แรก ทันทีที่ตาข่ายเวทมนตร์ของซีคสัมผัสกับร่างของเงาทมิฬ พื้นศิลาโบราณใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็ยุบตัวลงอย่างไร้เสียง แรงดึงดูดมหาศาลดูดกลืนร่างของพวกเขาร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เรย์สบถออกมาคำโตเมื่อรู้ตัวว่ากำลังหลุดเข้าไปในเขตแดนปิดตาย "ซีค! จับมือไว้!" เรย์คว้าแขนแกร่งของอีกฝ่ายไว้ได้ทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการตกดิ่งทำให้ร่างทั้งสองหมุนเคว้งกลางอากาศ ก่อนที่แผ่นหลังของเรย์จะกระแทกเข้ากับกำแพงศิลาเย็นเฉียบในห้องโถงมิติปริศนา และด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ซีคใช้มือข้างหนึ่งรองรับศีรษะของเรย์ไม่ให้กระแทกกับผนัง แต่นั่นก็ทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีเมื่อการร่วงหล่นสิ้นสุดลง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องในความมืด เรย์กะพริบตาปรับโฟกัสในความสลัว พบว่าใบหน้าคมคายของซีคอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับพวงแก้มทำให้หัวใจที่เต้นระรัวจากการต่อสู้เมื่อครู่ ยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีกในรูปแบบที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "นาย... หนักเป็นบ้าเลยซีค ขยับหน่อยสิ" เรย์เอ่ยเสียงกระซิบ พยายามหลบสายตาดุดันที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย แต่กลับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้แน่นกว่าเดิม "เงียบก่อนเรย์... ฟังเสียงรอบตัวสิ" ซีคกระซิบชิดริมหใบหู น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความหยอกล้อ ทำให้เรย์ต้องระงับความเขินอายแล้วเงี่ยหฟังตาม รอบตัวพวกเขาไม่ใช่ห้องโถงธรรมดา แต่มันคือห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ผนังด้านข้างกำลังเคลื่อนที่เข้าหากันอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง กำแพงศิลาหนาเตอะสลักลวดลายเวทมนตร์สีแดงฉานกำลังบีบอัดพื้นที่เข้ามาเรื่อยๆ บรรยากาศกดดันพุ่งสูงขึ้นจนแคบหายใจไม่ออก "กับดักบีบอัดมิติ... ทางออกถูกปิดตายแล้ว" ซีคพึมพำ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาจุดอ่อนของกลไก แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่ผนังศิลาที่พร้อมจะบดขยี้พวกเขาให้แหลکเป็นจุล "ถ้ามัวแต่ยืนมอง นายจะได้กลายเป็นแผ่นเนื้อบดแน่ๆ ซีค!" เรย์ดันอกแกร่งออกเล็กน้อย ก่อนจะใช้ดาบเลเซอร์ในมือแทงทะลุเข้าไปในรอยต่อของผนังศิลาเพื่อขัดขวางการเคลื่อนตัว ประกายไฟพุ่งกระจายบาดมือจนเลือดสีสดไหลซึม แต่เรย์ไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวด ซีคขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นบาดแผลนั้น ความโกรธปะปนกับความห่วงใยพวยพุ่งขึ้นในอก ชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในกฎเกณฑ์ตัดสินใจทำในสิ่งที่นอกเหนือจากตำรา—เขาใช้พลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่มีระเบิดผนังด้านหนึ่งให้พังทลายลง แม้จะรู้ว่าแรงสะท้อนอาจทำให้ตัวเองบาดเจ็บสาหัสก็ตาม ตูม! แรงระเบิดทำให้ฝุ่นตลบอบอวล ทว่าผนังที่ควรจะพังกลับสะท้อนพลังเวทกลับมาหาพวกเขาเป็นสองเท่า ร่างของซีคและเรย์ถูกแรงกระแทกกระเด็นไปกระแทกกับมุมห้องอีกด้าน เรย์สำลักออกมาเป็นเลือดคำโต ขณะที่ซีคพยายามพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นยืนบังให้อีกฝ่ายอย่างไม่คิดชีวิต "นายมันบ้า..." เรย์หัวเราะทั้งน้ำตาในความเจ็บปวด มือเรียวยื่นไปเช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้ซีคอย่างเบามือ "ทำไมต้องเสี่ยงขนาดนั้นด้วยเล่า?" "เพราะฉันมีกฎข้อเดียวที่ต้องรักษา..." ซีคจับมือของเรย์ที่แนบอยู่บนแก้มของตนเองไว้แน่น ดวงตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "คือการทำให้นายรอดออกไปจากที่นี่... ทั้งเป็น" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกันในความมืดสลัว ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังกำแพงที่พังทลาย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้กระดูกสันหลังต้องเยือกแข็ง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... ผู้คุมกฎผู้ไร้หัวใจ กับเกมเมอร์ตัวแสบ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับความตื่นเต้นใน 1 บรรทัดนี้นะครับ