ใบสมัครงานจากนรก

กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอับของห้องใต้ดินอับทึบไม่ใช่สิ่งที่รณกรคาดหวังว่าจะได้เจอในร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์สามดาว แต่เมื่อเป้าหมายคือการแทรกซึมเข้าไปอยู่ในอาณาจักรของเชฟผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและเกลียดความผิดพลาดเข้าไส้ เขาก็พร้อมจะลดตัวลงมาคลุกฝุ่น ใบสมัครงานในมือยับยู่ยี่เล็กน้อยเนื่องจากถูกขยำและคลายออกหลายรอบ มันถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่ตั้งใจปลอมแปลงให้ดูเหมือนคนจบจากโรงเรียนก้นครัวธรรมดาๆ ทว่าประวัติการศึกษาปลอมๆ นั้นไม่ได้ทำให้มือปราบหนุ่มที่ผันตัวมาเป็นนักสืบเอกชนรู้สึกกังวลเท่ากับชื่อที่ลงท้ายไว้ *รณกร กลิ่นประทุม*... ชื่อนี้อาจจะรอดพ้นจากระบบคัดกรองบุคคลทั่วไป แต่ไม่มีทางรอดสายตาของตำรวจสากลหรือพวกมือสังหารใต้ดินแน่ๆ หากพวกมันฉลาดพอ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเดินเข้ามาสมัครตำแหน่งผู้ช่วยกุ๊กในครัวของผมด้วยรองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนคู่นั้น?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดของหินกรวดดังขึ้นจากมุมมืดของห้องครัวสเตนเลสสตีลที่ปิดไฟสนิท มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มสลัวสาดส่องลงมาจากช่องระบายอากาศ ร่างสูงโปร่งของเชฟคิรินก้าวออกมาจากเงามืด เขาสวมเสื้อเชฟสีขาวสะอาดไร้รอยเปื้อน ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองรณกรตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสمเพชระคนเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง รณกรไม่สะดุ้งสะเทือน เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อลดความได้เปรียบด้านส่วนสูงของอีกฝ่าย มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาทตามนิสัยที่แก้ไม่หาย "ผมคิดว่าเป็นคนที่ทำให้อาหารของคุณไม่ไหม้เป็นถ่านเหมือนเด็กฝึกงานคนก่อนครับ เชฟ" รณกรตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบสบตากับคนตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง คิรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา เชฟหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เร็วจนรณกรต้องเกร็งกล้ามเนื้อเตรียมรับมือหากอีกฝ่ายเกิดใช้มีดทำครัวขึ้นมาจริงๆ แต่คิรินเพียงแค่หยุดยืนห่างออกไปไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความร้อนของเตาถ่านลอยแตะจมูก "เด็กฝึกงานคนก่อนโดนไล่ออกเพราะมันทำซอสฮอลันเดสแยกชั้น และคุณ..." คิรินหรี่ตาลง จ้องมองริมฝีปากที่กำลังยิ้มระรื่นของรณกร "...ดูจากสภาพแล้ว แค่ต้มไข่ให้สุกโดยไข่ไม่แตกยังเป็นเรื่องยากเลยมั้ง" "ถ้าเชฟไม่ลองให้โอกาส ผมก็คงไม่มีวันพิสูจน์หรอกครับว่าผมทำได้มากกว่าต้มไข่" รณกรยังคงรักษาความหน้าด้านไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แม้ในใจจะเริ่มคำนวณวิปวากแล้วว่าถ้าต้องต่อสู้กันในพื้นที่แคบๆ แบบนี้ เขาจะหักแขนอีกฝ่ายด้วยท่าไหนถึงจะดูเป็นการป้องกันตัวที่สมเหตุสมผลที่สุด "ความมั่นใจสูงลิ่วแบบนี้เก็บไว้ใช้ตอนล้างคราบไขมันบนเตาอบเถอะครับ มันน่าจะมีประโยชน์มากกว่าเอามาเถียงผม" คิรินปรายตามองกระดาษใบสมัครในมือของรณกร ก่อนจะฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเนื้อหาด้านใน เศษกระดาษโปรยปรายลงบนพื้นสเตนเลสราวกับหิมะสีขาว รณกรหุบยิ้มลงทันที ความกวนประสาทถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันที่วูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว "คุณทำลายเอกสารราชการ... เอ้ย ใบสมัครงานของผมนะ" "นี่คืออาณาจักรของผม กฎของผมคือความสมบูรณ์แบบ คนไม่เอาถ่านและไม่มีแม้แต่ความเคารพต่อสถานที่แห่งนี้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามา" คิรินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรณกร น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคม "ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาโยนคุณออกไป" รณกรไม่ได้ขยับเขยือก เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเชฟหนุ่มอีกหนึ่งก้าว จนแผ่นอกเกือบจะแนบชิดกับเสื้อเชฟสีขาว กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวของนักสืบหนุ่มทำให้คิรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร "ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้มาเพื่อสมัครงาน... แต่มาเพื่อปกป้องคุณจากบางสิ่งที่กำลังจะฆ่าคุณล่ะครับ เชฟคิริน?" รณกรโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนทำให้เชฟหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับลมหายใจสะดุด บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องทำความเย็นที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง คิรินชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแววระแวดระวังและตื่นตัวขึ้นมาในเสี้ยววินาที ทว่า ก่อนที่คิรินจะได้เอաբทสนทนาใดโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูด้านหลัง พร้อมกับเสียงไขกุญแจที่ถูกบิดเปิดอย่างเร่งรีบ "เชฟครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนของลูกมือคนหนึ่งดังแทรกเข้ามา พร้อมกับการผลักประตูเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด รณกรและคิรินผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับนัดกันไว้ เชฟหนุ่มหันไปมองลูกน้องที่หน้าตาตื่นตระหนก ก่อนจะเบนสายตากลับมามองรณกรที่ยืนยิ้มมุมปากใหม่อีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "คุณเป็นใครกันแน่..." คิรินกระซิบถามเสียงลอดไรฟัน ในขณะที่รณกรคว้าเศษกระดาษใบสมัครที่ขาดวิ่นขึ้นมาจากพื้น ยัดใส่มือของเชฟหนุ่มแล้วตบเบาๆ สองที "ไว้ค่อยคุยกันหลังเลิกงานครับ เชฟ... ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาหารจานหลักของคุณ กำลังถูกเสิร์ฟโดยฆาตกรแล้วล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ