หมากกระดานแรกในวังหลวง

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่านรกขุมนี้ คือหนทางเดียวที่สตรีโง่เขลาเยี่ยงเจ้าจะทำได้?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของรถม้าหลวง ไป๋อิงหลันไม่ได้หันไปมองนางกำนัลอาวุโสที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงข้าม เธอเพียงแค่จัดชายกระโปรงผ้าไหมสีซีดจางของสนมชั้นผู้น้อยให้เข้าที่ นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปบนรอยปักรูปดอกเหมยที่ปักไว้อย่างเรียบง่ายที่สุดบนอกเสื้อ ราวกับกำลังลูบไล้รอยแผลเป็นที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผิวหนัง "นรกขุมนี้คือที่เดียวที่ตระกูลไป๋ของข้าถูกฝังทั้งเป็น" อิงหลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดโกนนั้นกลับวาวโรจน์ "หากข้าไม่ก้าวเข้ามาถอนรากถอนโคนอสรพิษที่เลื้อยคลานอยู่บนบัลลังก์ ใครเล่าจะชำระหนี้เลือดที่พวกมันพ่นใส่บรรพบุรุษข้า?" รถม้าหยุดกึก กลิ่นอายของกำยานชั้นดีปนกลิ่นคาวสนิมที่คละคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณวังหลวงกระแทกเข้าปะทะจมูกทันทีที่บานประตูเปิดออก ผู้อำนวยการขันทีเดินนำหน้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองสนมใหม่ที่เพิ่งก้าวลงมาอย่างถ่อมตน "ตำหนักท้ายวังที่พักของเจ้า อยู่ห่างจากเขตพระราชฐานชั้นในที่สุด จงเจียมตัวและรักษากฎ อย่าได้ริอ่านทำตัวเป็นจุดสนใจ เพราะที่นี่... คนตายเยอะกว่าคนเป็นเสียอีก" ขันทีเฒ่าเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ อิงหลันเงยหน้าขึ้นมองหลังคาพระราชวังที่ทอดยาวเป็นชั้นๆ ราวกับคมเขี้ยวของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะบดขยี้ผู้ที่อ่อนแอกว่า แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในยามสนธยาที่ค่อยๆ จุดขึ้นทีละดวงตามทางเดิน ดูคล้ายกับดวงตาของวิญญาณนับร้อยที่เฝ้ามองผู้มาเยือนใหม่ด้วยความสมเพช ในค่ำคืนแรกที่ความเงียบงันเริ่มปกคลุม อิงหลันไม่ได้หลับใหล เธอหยิบเข็มเงินเล่มเล็กออกมาจากซ่อนในมวยผม ก่อนจะจุ่มลงไปในน้ำชาที่นางกำนัลส่งมาให้ สีของน้ำเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำเพียงชั่วพริบตา ความโกรธแค้นประทุอยู่ในอก แต่เธอกลับยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนาวเหน็บกว่าเดิม "เพิ่งเข้ามาวันแรก ก็ต้อนรับกันด้วยพิษร้ายแรงถึงตายเชียวหรือ?" เธอพึมพำกับความว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบกริบก็ดังขึ้นที่หน้าต่างกระดาษ ร่างเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่นอกห้อง อิงหลันขยับตัวไปที่ประตูอย่างระแวดระวัง ทว่าก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปเปิด บานประตูกลับถูกผลักเข้ามาด้วยกำลังมหาศาล บุรุษในชุดฉลองพระองค์สีมังกรหม่น ผู้ที่มีใบหน้าคมคายราวกับถูกสลักเสลาขึ้นจากหินอ่อน แต่ในดวงตานั้นกลับมีประกายของความดุร้ายที่ถูกเก็บงำไว้อย่างมิดชิด เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาประจำองค์ฮ่องเต้ทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ไป๋อิงหลัน..." หลงจิ่งเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ เขาปัดเศษฝุ่นบนไหล่ของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าเข้ามาในกรงขังนี้? เป็นสตรีผู้โง่เขลาที่ต้องการอำนาจ หรือว่าเป็นหมากตัวสุดท้ายที่ตระกูลไป๋ส่งมาเพื่อปลิดชีพข้ากันแน่?" อิงหลันนิ่งงัน หัวใจเต้นรัวดุจกลองศึก แต่ใบหน้าของเธอยังคงสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นคลอน เธอเงยหน้าสบตากับฮ่องเต้หนุ่ม ตรงลึกเข้าไปในดวงตาที่ซ่อนเร้นความอำมหิตนั้น "หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อปลิดชีพพระองค์เพคะ..." เธอกล่าวเน้นย้ำทุกคำ "แต่หม่อมฉันมาเพื่อเป็น 'มือ' ที่จะคอยเชือดเฉือนอัครเสนาบดีเฉิน... ผู้ที่ทำให้แผ่นดินนี้ต้องหลั่งเลือดและพระองค์ต้องกลายเป็นฮ่องเต้ที่ไร้บัลลังก์อย่างแท้จริง" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดเข้ากลางวงสนทนา หลงจิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมเกรียมกว่าเดิม เขาบีบคางของเธอไว้แน่น สายตาสำรวจใบหน้าของเธอราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงจิตวิญญาณ "หึ! กล้าหาญดีนี่..." เขาปล่อยมือจากคางของเธอแล้วเดินไปที่โต๊ะไม้ประดู่ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราลับของราชสำนักขึ้นมาโยนลงบนโต๊ะ "คนของข้าเพิ่งรายงานมาว่า 'ศพ' ของสนมที่เจ้าสวมรอยเข้ามานั้น กำลังถูกขุดขึ้นมาพิสูจน์ที่หน้าประตูวังในอีกหนึ่งชั่วยามข้างหน้า... เจ้าจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ แม่สาวน้อย?" สิ้นคำพูดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยยามค่ำคืนก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวทั่ววังหลวง อิงหลันรู้ดีว่านั่นคือเสียงแห่งหายนะที่เริ่มเดินเครื่องแล้ว ความตายที่เธอกลัวที่สุดกำลังคืบคลานมาเคาะประตูห้องของเธอเองในฐานะของ "หลักฐานมัดตัว" ที่จะส่งเธอขึ้นสู่ลานประหารในเช้าวันพรุ่งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของไป๋อิงหลันในบทแรกนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ