แบบร่างที่ไม่เคยเข้าพวก

เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังลอดออกมาจากลำคอของกวินท์ ไม่ได้มีความหมายใกล้เคียงกับความขบขันเลยแม้แต่น้อย มันคือเสียงถอนหายใจในรูปของการหยันหย้า ที่ทำให้อินทีเรียดีไซเนอร์สาวผู้ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าอยากจะคว้าแฟ้มผลงานหนาเตอะฟาดลงบนกบาลมนุษย์จอมเผด็จการคนนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด "คุณรินดาครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคลือบด้วยความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวยาวภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอกที่เคาะเบา ๆ บนกระดาษไขแผ่นโต "นี่คือแบบร่างที่บริษัทคู่แข่งจ้างคุณมาทำลายชื่อเสียงของผมทางอ้อม หรือคุณแค่บังเอิญลืมพกสมองมาทำงานในแผนกออกแบบภายในด้วย?" รินดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นBumps เล็กน้อย ดวงตากลมโตที่เคยประกายความมั่นใจยามก้าวเท้าเข้าห้องทำงานกระจกใสแห่งนี้ บัดนี้กำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความระอุ เธอไม่ได้ถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียวเมื่อร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงหนึ่งช่วงแขน "ถ้าคุณกวินท์ใช้เวลาสักนิดก้มลงมองรายละเอียด แทนที่จะมัวแต่นั่งจับผิดด้วยอคติระดับกู่ไม่กลับ คุณก็จะเห็นว่าการจัดวางเลย์เอาต์แบบนี้ มันช่วยประหยัดงบประมาณของลูกค้าได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์โดยไม่ต้องลดทอนสุนทรียภาพลงเลยสักนิดค่ะ... อ้อ ขอโทษที ลืมไปว่าคนที่มีโลกส่วนตัวสูงจนสร้างกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กไว้รอบตัวอย่างคุณ คงไม่เข้าใจคำว่า 'ฟังก์ชันที่ใช้งานได้จริง' หรอกมั้งคะ" กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเจอฝีปากกล้าที่สวนกลับมาทันควันอย่างไม่มีท่าทีจะเกรงกลัว ร่างสูงโน้มตัวลงไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินดาต้องเอนหลังหนีสัญชาตญาณ แต่ติดที่ขอบโต๊ะทำงานทำให้เธอไม่มีทางถอย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ แนว woody ปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นลอยเข้ามาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทรงพลังและกดดันในเวลาเดียวกัน "ฟังก์ชันเหรอครับ?" กวินท์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาต่ำพร่าจนน่าขนลุก "บ้านไม่ใช่โกดังเก็บของ และงานสถาปัตยกรรมของผมไม่ใช่พื้นที่ทดลองของเด็กฝึกงานที่เพิ่งเรียนจบมาหมาด ๆ แบบร่างที่คุณเขียนมาเนี่ย... มันเหมือนงานเด็กลงสีน้ำมันเล่นในวิชาศิลปะมากกว่าจะเป็นโปรเจกต์มูลค่าร้อยล้าน ไปแก้มาใหม่ครับ เอาให้มันดูมีความเป็นมืออาชีพ มากกว่าอารมณ์ศิลปินขี้ประชด" พูดจบเขาก็โยนปึกกระดาษแบบร่างลงบนโต๊ะดังปึกใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ทำงานของตนเอง ทว่ารินดามีหรือจะยอมเป็นฝ่ายถูกต้อนอยู่ฝ่ายเดียว "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณกวินท์!" มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือแกร่งของเขาโดยสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้กวินท์ต้องหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ รินดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความโกรธทำให้ดวงตาคู่นั้นพราวระยับ เธอยืนประจันหน้ากับเขาในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน หากกวินท์ขยับอีกนิดเดียว เขาคงจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองเพลของเธอ "คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกงานของฉัน แค่เพราะคุณมันเป็นพวกเพอร์เฟกต์ชันนิสต์โรคจิต ที่ยอมให้ตึกมันเอียงไม่ได้แม้แต่เซนติเมตรเดียว แต่กลับยอมให้หัวใจตัวเองพังยับเยินจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้!" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น กวินท์นิ่งค้างไป ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังท้าทายเขาอย่างไม่ลดละ ไม่มีใครกล้าพูดประโยคนี้ใส่หน้าเขามานานเท่าไหร่แล้วนะ... ไม่มีใครกล้าล้ำเส้นความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองเลยสักคน ความเงียบที่โรยตัวอยู่นานนับนาทีถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งดัง "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อณุญาต "ขอโทษทีครับคุณกวินท์ พอดีผมเอาเอกสารอัปเดตของโครงการใหม่มาให้... อ้าว ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?" ธันวาปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววตารู้ทันและท่าทีเยาะเย้ยที่ส่งตรงมาทางรินดาและกวินท์สลับกัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้นะครับ