หวนคืนพร้อมความทรงจำที่หายไป

"แกคิดว่ารอดไปได้แล้วงั้นเหรอ, เรย์?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดมิดของตรอกด้านหลังกิลด์นักผจญภัยระดับประเทศ ภายใต้แสงไฟนีออนสีส้มสลัวที่กะพริบติดๆ ดับๆ ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงาอับชื้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของคราบสกปรกบนพื้นถนน เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าเหวลึก "เป็นคุณจริงๆ สินะ... 'มาร์คัส'" เรย์เอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังทักทายดินฟ้าอากาศ มากกว่าจะพูดถึงอดีตเพื่อนร่วมทีมผู้เคยหักหลังเขาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด มาร์คัสชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ผิดคาดของเรย์ ในจินตนาการของมาร์คัส ภาพที่ควรจะเกิดขึ้นคือเรย์ในอดีต—ฮีลเลอร์หนุ่มผู้ต่ำต้อย อ่อนแอ และเคยต้องก้มหัวขอเศษเงินจากเขา จะต้องหวาดกลัวจนตัวสั่น คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาเหมือนสุนัขข้างถนน ไม่ใช่ท่าทีที่สุขุม เย็นชา และมองเขาเหมือน 'ตัวตลก' เช่นนี้ "แก... แกทำเป็นใจดีสู้เสือไปได้สินะ!" มาร์คัสกัดฟันกรอด ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン "คิดว่าหนีไปที่เขตสลัมแล้วไปฟื้นพลังกระจอกๆ มาได้ แล้วจะกลับมาเทียบชั้นกับข้าได้งั้นเหรอ? แกมันก็แค่เศษสวะที่กิลด์นี้เขี่ยทิ้ง! ถ้าไม่มีเวทรักษาของแก ป่านนี้แกคงเป็นแค่ศพเน่าๆ ไปนานแล้ว!" ข้างกายของเรย์ ซีร่า อดีตหัวหน้ากิลด์สาวผู้สละทุกอย่างเพื่อติดตามเขา ขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ด้ามดาบข้างเอว แววตาสีฟ้าครามของเธอกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาด้วยความกังวล "เรย์ครับ... รอบตัวเรามีนักเวทย์ซุ่มอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบคน และดูเหมือนพวกมันจะเตรียมตัวมาตลบหลังเราเต็มที่" เรย์ยกมือขึ้นปัดเป็นเชิงห้ามปราม สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ เขาไม่ได้สนใจเงาดำที่ซ่อนอยู่ตามมุมตึกเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่มาร์คัส ผู้ซึ่งกำลังหลงระเริงอยู่กับอำนาจปลอมๆ ที่กิลด์มอบให้ "มาร์คัส... นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง?" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่มันกลับก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในบริเวณนั้น "หึ! เพ้อเจ้ออะไรของแกวะ? จะมาขอร้องให้ฉันเมตตางั้นเหรอ? สายไปแล้ว!" มาร์คัสแค่นหัวเราะลั่น ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้พวกที่ซุ่มอยู่ปรากฏตัว พรึบ! เงาดำสิบกว่าร่างกระโดดลงมาปิดล้อมตรอกซอกซอยเอาไว้ทุกด้าน ทุกคนต่างสวมชุดเกราะเวทมนตร์ชั้นดีและถืออาวุธเรืองแสงสีแดงฉาน บรรยากาศกดดันพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากออร่าของนักรบระดับสูงแผ่กระจายเข้าใส่เรย์และซีร่าหมายจะกดให้พวกเขาล้มลงคุกเข่า ทว่า... เรย์กลับถอนหายใจออกมาเบาๆ *ฟึ่บ!* ในเสี้ยววินาทีนั้น ออร่าสีทองอร่ามที่ทรงพลังจนน่าเหลือเชื่อก็ระเบิดออกมาจากร่างของเรย์ แรงกดดันระดับ "ฮีลเลอร์เทวะแรงก์ SSS" แผ่ขยายออกไปดุจคลื่นกระแทกยักษ์ บดขยี้ออร่าของพวกนักรบระดับสูงจนแตกกระเจิงในพริบตา! "อึก... อะไรกันวะเนี่ย?!" นักรบคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ แรงกดดันนี้มันอะไรกัน? มันไม่ใช่พลังของฮีลเลอร์ทั่วไป มันคือแรงกดดันระดับที่สามารถบดขยี้วิญญาณของพวกเขาให้แหลกเป็นจุลได้ด้วยการหายใจเพียงครั้งเดียว! มาร์คัสเบิกตากว้างจนแทบถลնออกจากเบ้า ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจที่ค่อยๆ กัดกินช่องท้อง "แก... แกไปได้พลังแบบนี้มาจากไหน...?!" มาร์คัสถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหามาร์คัสทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง เสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นคอนกรีตดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังเวลาชีวิตของอีกฝ่าย "พลังเหรอ? ฉันไม่ได้ไป 'ได้' มันมาหรอกมาร์คัส..." เรย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้ามาร์คัส ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เขาก้มลงมองมาร์คัสที่กำลังแหงนมองเขาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "แต่มันคือพลังที่แท้จริง... ที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหาก" "ยะ... อย่าเข้ามานะ! พวกแกจัดการมันสิ! ฆ่ามันซะ!" มาร์คัสแผדเสียงสั่งลูกน้องด้วยความตื่นตระหนก แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเลยสักคน ทุกคนต่างยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ความกลัวฝังรากลึกอยู่ในจิตใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เรย์ยกยิ้มมุมปาก ยื่นมือออกไปแตะที่ไหล่ของมาร์คัสเบาๆ "จำกฎข้อแรกของกิลด์เราได้ไหม... มาร์คัส?" เรย์กระซิบเสียงพร่าข้างหูของอีกฝ่าย "รักษาคือเมตตา... แต่ถ้าไม่จ่าย... คือความตาย" สิ้นคำพูดนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็พุ่งทะยานจากฝ่ามือของเรย์เข้าสู่ร่างของมาร์คัส ไม่ใช่เพื่อรักษา... แต่เป็นการกระชากพลังชีวิตและคำสาปที่เคยถูกฝังไว้ในอดีตให้ย้อนกลับไปสนองคืนเป็นร้อยเท่า! "อ๊า––––กกกกกกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังสนั่นไปทั่วตรอกมืด มาร์คัสทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมศีรษะดิ้นรนทุรนทุรายอย่างน่าสมเพช ภาพของชายผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำผู้อื่น บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษสวะที่กำลังนอนร้องขอชีวิตอยู่แทบเท้าของคนที่เขาเคยดูถูก ซีร่ามองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการชำระแค้นเท่านั้น ในขณะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบเงินตรามหาศาลก็ดังขึ้นในหูของเรย์ พร้อมๆ กับที่เงาร่างของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหรูหราลำใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า ส่องแสงไฟสปอตไลท์ลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ เรย์หันหลังให้ร่างที่นอนร้องครวญครางของมาร์คัส เขาปัดเสื้อสูทให้เรียบร้อยเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินไปทางแสงไฟนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนแปดหลักเข้าบัญชีส่วนตัวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับข้อความยืนยันจากระบบที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์... [ ตรวจพบการชำระเงินค่าบริการ "สิทธิ์ในการตัดสินชีวิต" จำนวน 50,000,000 เครดิต เรียบร้อยแล้ว ] [ ยินดีด้วยครับ ท่านคือผู้ถือบัตรดำอินפיนิตี้ไร้ขีดจำกัดระดับสูงสุดของสถาบันการเงินแห่งสหพันธ์ ] เรย์หยุดเดินเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงข้อความนั้น เขายิ้มรับมุมปาก ก่อนจะเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่ประตูกระจกของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวเปิดออกรอรับ "ดูเหมือนว่า... หหนี้ก้อนแรก จะเริ่มชำระคืนแล้วสินะครับ" ––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––– ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ