ความไว้ใจคือบททดสอบ

กลิ่นอายความอับชื้นของโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง ผสมปนเปไปกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นของบุคลากรทางการแพทย์ ลลินยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน โทรศัพท์มือถือในมือยังคงเปิดหน้าจอค้างไว้ที่สายที่เพิ่งตัดไป เสียงร้องไห้สะอื้นจนแทบขาดใจของพี่เลี้ยงเด็กยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *‘คะ... คุณรณกรคะ น้องรัน... ลูกชายของดิฉัน ประสบอุบัติเหตุถูกรถชนอาการสาหัส ตอนนี้อยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ!’* คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจกระหม่อม ร่างบางเซถลาจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น หากไม่มีอ้อมแขนกว้างที่คุ้นเคยคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน ลื่นเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา รณกร—อดีตสามีผู้เคยเย็นชาและผลักไสเธอกลายเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอในนาทีวิกฤตนี้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือด แววตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกไม่แพ้กัน "ลลิน ตั้งสติก่อนนะคะ... ลูกต้องไม่เป็นอะไร" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รณกรดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ไออุ่นจากกายแกร่งส่งผ่านความหวาดกลัวเข้าสู่หัวใจที่แตกสลายของเธอ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาฟูมฟาย ปึก! ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกโยนลงบนเก้าอี้ม้าสำรองตัวยาวเสียงดังสนั่น ธันวา ก้าวเท้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววสะใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ด้านหลังของเขามีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายและนักข่าวสำนักพิมพ์ใหญ่ยืนประกบ "ไม่ต้องแกล้งทำเป็นตกใจหรอกครับ คุณลลิน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่ด้วยความดูแคลน "ละครฉากใหญ่นี่สมบทบาทดีแท้... แต่ความจริงก็คือความจริง เอกสารนี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงว่าบริษัทของเรากำลังจะล่มจมเพราะใคร และเงินบริจาคเข้ามูลนิธิของเด็กเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็ถูกโอนเข้าบัญชีลับของ *'ลูกชายคุณ'* เรียบร้อยแล้ว!" ลลินผละออกจากอ้อมอกของรณกร ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว เธอมองซองเอกสารที่กระจัดกระจาย เผยให้เห็นกระดาษรายงานการเดินบัญชีและภาพถ่ายการโอนเงินที่ระบุชื่อผู้รับชัดเจน... มันคือหลักฐานปลอมที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแนบเนียน เพื่อใส่ร้ายว่าเธอและลูกชายมีส่วนพัวพันกับการยักยอกเงินบริษัทของรณกร! "คุณธันวา! คุณมันสารเลวเกินไปแล้วนะ!" ลลินแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ ในขณะที่ลูกชายของเธอกำลังนอนสู้ชีวิตอยู่หลังประตูห้องฉุกเฉิน แต่ผู้ชายคนนี้กลับเหยียบย่ำซ้ำเติมด้วยการสร้างหลักฐานเท็จเพื่อทำลายชื่อเสียงของเธอและครอบครัว รณกรก้าวขึ้นมาบังร่างของอดีตภรรยาไว้ ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนคนที่ยืนอยู่รอบข้างถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง "นายคิดว่าฉันโง่พอที่จะเชื่อเอกสารขยะนี่งั้นเหรอ, ธันวา" เสียงของรณกรต่ำลึก กดดันและน่ากลัวจนธันวาชะงักไปเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มคู่แข่งยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย "ท่าน CEO ผู้ชาญฉลาด... ลองเปิดดูหน้าสุดท้ายสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าผู้หญิงที่คุณกำลังปกป้องอยู่น่ะ หักหลังคุณลับหลังมานานแค่ไหนแล้ว!" ธันวายิ้มเยาะ ลลินหันไปมองรณกรด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ความหวาดกลัวสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ *เขาจะเชื่อไหม?* หลักฐานปลอมชิ้นนี้มันช่างแนบเนียนเสียจนคนนอกอาจหลงเชื่อได้ง่ายๆ เธอยังจำความเย็นชาและความโหดร้ายในอดีตของเขาได้ดี... ผู้ชายที่เคยตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน จะยังคงไว้ใจเธอในวันที่หลักฐานชิ้นโตวางอยู่ตรงหน้าเช่นนี้หรือ? ดวงตาคู่คมของรณกรก้มลงมองซองเอกสารนั้นเพียงแวบเดียว ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับลลิน นัยน์ตาคู่สีนิลที่เคยยากจะคาดเดา บัดนี้กลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยวและมั่นคงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา... แต่แทนที่จะเปิดอ่าน เขากลับขยำมันจนยับยู่ยี่ด้วยมือเดียว ก่อนจะโยนลงถังขยะข้างทางอย่างไม่ไยดี! ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นี่คุณบ้าไปแล้วรึไง นั่นคือหลักฐานนะ!" "หลักฐานปลอมๆ ที่พวกนายสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายคนของฉัน... ไม่มีค่าพอให้ฉันเสียเวลาสายตาหรอก" รณกรกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง แววตาคมกริบกวาดมองธันวาด้วยความเหยียดหยาม "ส่วนเรื่องคดีความและการใส่ร้ายป้ายสี เตรียมตัวรับหมายศาลจากทนายส่วนตัวของฉันได้เลย... ไสหัวไปซะ!" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธันวากัดฟันกรวดด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินจากไปพร้อมกับสมุนและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่จำต้องถอยร่นเมื่อเจออำนาจมืดของ CEO หนุ่มกดดัน เมื่อความเงียบกลับคืนมา ลลินทรุดตัวลงพิงกำแพงโรงพยาบาลอย่างไร้เรี่ยวแรง หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกผิดหวัง ความกลัว และความซาบซึ้งตีรวนอยู่ในอกจนจุกแน่น เธอมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป "ทำไม... คุณถึงไม่เปิดดูเอกสารนั่นก่อนล่ะคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสั่นเทา "ถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาจริงๆ คุณจะไม่เกลียดฉันมากกว่าเดิมเหรอ..." รณกรย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ มือหนากร้านอบอุ่นเอื้อมไปปาดคราบน้ำตาบนแก้มนวลอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำให้ลลินสะท้านไปทั้งร่าง "เพราะฉันรู้จักเธอดีกว่าใคร, ลลิน" รณกรเอמהยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจัง ดวงตาคมเข้มมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ในอดีต... ฉันเคยโง่เง่าและตาบอดจนปล่อยให้ผู้หญิงที่ดีที่สุดหลุดมือไปครั้งหนึ่งแล้ว ฉันจะไม่ยอมทำผิดพลาดแบบเดิมอีกเป็นครั้งที่สอง ความไว้ใจที่ฉันมีให้เธอในวันนี้ มันแลกมาด้วยบทเรียนราคาแพงในอดีต... และฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ หัวใจของเธอ และความเป็นแม่ของเธอ มากกว่ากระดาษแผ่นไหนๆ" คำพูดนั้นราวกับสายฝนชะล้างความแห้งแล้งในหัวใจของลลิน เธอกลั้นสะอื้นไม่อยู่ โผเข้าสวมกอดลำคอแกร่งแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลรินเปื้อนเสื้อสูทราคาแพงของเขา รณกรโอบกอดร่างบางไว้แนบอก ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม หัวใจของเขาทั้งเจ็บปวดที่เห็นเธор้องไห้ แต่ก็เต็มอิ่มที่ได้เป็นที่พักพิงให้เธอในยามวิกฤตนี้ ทว่า ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งนั้นกินเวลาได้ไม่นานนัก... ประตูห้องฉุกเฉินเปิดผางออกอย่างแรง แพทย์หนุ่มวัยกลางคนในชุดกาวน์เปื้อนคราบเลือดก้าวเดินออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ลลินผุดลุกขึ้นยืนทันที รณกรลุกตามและดึงเธอเข้ามายืนเคียงข้างด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "คุณหมอคะ! ลูกชายดิฉัน... น้องรันเป็นยังไงบ้างคะ!" ลลินพุ่งเข้าไปคว้าแขนแพทย์หนุ่มด้วยความหวาดผวา แพทย์หนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าดูหนักใจอย่างยิ่งก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลลินพังทลายลงมาในพริบตา "หมอเสียใจด้วยครับ... อาการบาดเจ็บสาหัสมากจนเรายื้อไว้ไม่ไหวแล้ว แต่... มีเรื่องหนึ่งที่หมอจำเป็นต้องแจ้งให้คุณแม่ทราบ และมันอาจทำให้คุณช็อกยิ่งกว่า..." แพทย์หนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาใต้กรอบแว่นมองตรงไปยังรณกรด้วยความหมายบางอย่างที่น่าฉงน ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผลตรวจกรุ๊ปเลือดฉุกเฉินจากทางห้องแล็บยืนยันแล้วว่า... น้องรันมีพันธุกรรมและดีเอ็นเอที่ตรงกับคุณรณกรแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม... เด็กคนนี้... เป็นลูกแท้ๆ ของคุณรณกรครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้ละอองดาวเดือนเก้าเสมอมานะคะ