บาดแผลที่ถูกเปิดออก

“คุณกำลังทำให้งานของเรากลายเป็นสมรภูมิเลือดนะรณกร... หรือว่าความจริงที่ซุกอยู่ใต้พรมมันเริ่มส่งกลิ่นจนคุณคุมสติไม่อยู่แล้ว?” เสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของรณกร บรรยากาศภายในห้องดูจะแคบลงถนัดตาเมื่อรอยยิ้มหยามหยันของคู่แข่งตัวฉกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน ลลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวรณกร มือหนาของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนัง “ออกไป” รณกรเค้นเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่ธันวาโดยไม่กะพริบ “ก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่ได้เดินออกไปเองด้วยสภาพครบสามสิบสอง” ธันวาหัวเราะร่วน ก่อนจะวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง “ข่าวลือเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสิบห้าปีก่อน... มันไม่ใช่แค่เรื่องโชคร้ายหรอกใช่ไหมล่ะ? ความลับเรื่อง 'ความผิดพลาด' ของคุณพ่อคุณน่ะ ผมว่าผู้ถือหุ้นคงอยากฟังรายละเอียดมากกว่าแค่คำแก้ตัวสวยหรูที่คุณใช้กลบเกลื่อนมาตลอดนะ” ลลินใจหายวาบ เธอเห็นไหล่กว้างของรณกรไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ความเงียบที่ตามมานั้นบาดลึกราวกับคมมีด กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายสองคนที่ปะทะกันไม่ได้ทำให้อากาศในห้องสดชื่นขึ้นเลย ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา เมื่อธันวาก้าวพ้นประตูห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ลลินจึงขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ยังคงนิ่งค้างราวกับรูปปั้น เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านที่ส่งผ่านมาทางอากาศรอบตัวเขา ความอบอุ่นที่เธอพยายามหยิบยื่นให้เขาสม่ำเสมอเหมือนจะถูกกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นต้านทานไว้หมดสิ้น “คุณรณกรคะ...” เสียงของเธอแผ่วเบา หากแฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง รณกรหันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยคมกริบและสุขุมบัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น ลลินหัวใจกระตุกวูบ เธอไม่เคยเห็นเขาร้าวรานถึงเพียงนี้มาก่อน “มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุลลิน...” เขาเริ่มพูด น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ “พ่อไม่ได้ขับรถพลาด... ท่านเจตนาปล่อยให้มันเกิดขึ้น ท่านเลือกที่จะสละทุกอย่างเพื่อปกป้องความลับของบริษัท... สละแม้กระทั่งชีวิตของแม่ผม” คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจลลิน เธอรับรู้ได้ถึงบาดแผลที่หยั่งรากลึก บาดแผลที่รณกรพยายามปิดตายมาค่อนชีวิต ความกดดันที่เขาแบกรับไว้ภายใต้มาด CEO ผู้สมบูรณ์แบบ แท้จริงแล้วคือเศษซากของความผิดบาปที่เขาไม่ได้ก่อ แต่กลับต้องทนเห็นมันกัดกินจิตวิญญาณของเขาในทุกค่ำคืน “คนภายนอกมองว่าผมประสบความสำเร็จ ผมมีทุกอย่าง... แต่ลลิน รู้ไหมว่าทุกครั้งที่ผมหลับตา สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ชัยชนะในห้องประชุม แต่มันคือภาพรถคันนั้นที่พุ่งลงหน้าผาพร้อมกับความตายของผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในโลก” ลลินไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแต่ก้าวเข้าไปคว้ามือหนาของเขามากุมไว้ด้วยความทะนุถนอม ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอซึมซับเข้าไปถึงหัวใจที่เย็นเฉียบของเขา รณกรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางซบหน้าลงกับมือที่กุมกันไว้ ลลินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายเขา สวมกอดเขาไว้แน่นอย่างที่เธอไม่เคยทำมาก่อน “คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะคะ... ต่อให้โลกทั้งใบจะหันหลังให้คุณ แต่ลลินจะไม่มีวันทิ้งคุณไปไหน” รณกรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความโหยหาที่ยากจะต้านทาน เขาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอ ความใกล้ชิดที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์บีบคั้นทำให้หัวใจของคนทั้งสองเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินบนแก้มนวล ทำให้ผิวแก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อ ในห้วงเวลาที่ความเปราะบางของเขาถูกเปิดเปลือยต่อหน้าเธอ รณกรกลับพบว่าการมีลลินอยู่เคียงข้างคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ แต่ทว่า... ความสุขที่เปราะบางนี้กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วดังขึ้นจากภายนอก “คุณรณกรคะ! แย่แล้วค่ะ! ฝ่ายกฎหมายโทรมาแจ้งว่าตอนนี้ข่าวเรื่องคดีเก่าของคุณถูกสำนักข่าวชื่อดังนำไปตีแผ่แล้ว และ... มีหมายศาลส่งมาถึงหน้าบริษัทเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” เสียงรายงานที่ตื่นตระหนกของเลขาหน้าห้องทำให้รณกรและลลินผละออกจากกันทันที รณกรลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยอ่อนแสงกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้งในฉับพลัน เขาหันไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงที่แสนวุ่นวาย ก่อนจะหันมามองลลินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ลลิน... บางทีการปกปิดมันอาจจะจบลงวันนี้ และผมอาจจะไม่มีแม้แต่โอกาสได้แก้ตัว... ถ้าทุกอย่างพังทลายลง คุณจะยังอยากยืนอยู่ข้างผู้ชายที่ไม่มีอะไรเหลือเลยคนนี้อยู่ไหม?” เขายังไม่ทันได้รับคำตอบ ร่างกายของเขาก็ขยับไปหยิบสูทตัวนอกมาสวมใส่ท่าทางเด็ดขาด หากทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงาน เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องส่วนตัวของลลินที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ทั้งคู่ชะงักงันจนตัวแข็งทื่อ นั่นไม่ใช่สายจากสำนักข่าว หรือจากศัตรูทางธุรกิจ... แต่มันคือสายโทรเข้าจากเบอร์ของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปเมื่อสิบห้าปีก่อน ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและวินาทีแห่งความลับนี้ไปพร้อมกับรณกรและลลินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ