หนังสือเล่มแรกที่พบกัน

"คุณช่วยวางหนังสือเล่มนั้นลงได้ไหมคะ มันไม่ได้มีไว้ขาย" รินเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากสมุดบัญชี ปลายปากกาหมึกซึมของเธอหยุดชะงักลงกลางอากาศ น้ำเสียงที่ราบเรียบของเธอไม่ได้มีเจตนาขับไล่ แต่มันคือการประกาศเขตแดนที่ชัดเจนระหว่าง 'เจ้าของร้าน' กับ 'ผู้มาเยือน' คนที่ยืนอยู่ตรงชั้นวางหนังสือในมุมมืดของร้านชะงักกึก มือเรียวบางที่กำลังแตะสันปกหนังสือเล่มเก่าที่เปื่อยยุ่ยค่อยๆ ถอยร่นกลับมาอย่างประหม่า เงาของหล่อนทอดตัวยาวลงบนพื้นไม้กระดานที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกย่างก้าว กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับความชื้นจากภายนอกลอยฟุ้งเข้ามาในอากาศที่เคยนิ่งสนิท "ขอโทษค่ะ... ฉันแค่... กลิ่นมัน..." อีกฝ่ายพึมพำ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฝนที่เริ่มกระหน่ำลงมาใส่หลังคาสังกะสีข้างร้าน รินเงยหน้าขึ้นมอง ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดที่ยังลงสีไม่เสร็จ ชุดเดรสสีซีดดูรุ่ยร่ายกว่าปกติ เส้นผมยาวประบ่าที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำลู่แนบแก้ม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตารินกลับไม่ใช่ความเปียกปอน แต่เป็นแววตา... ดวงตาที่ดูเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้ แล้วพยายามจะทิ้งมันลงถังขยะสักแห่ง "หนังสือเล่มนั้นเป็นของสะสมส่วนตัวค่ะ" รินปิดสมุดบัญชีเสียงดังปึก ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา "ถ้าต้องการเล่มที่อ่านได้ ฉันแนะนำโซนนิยายแปลฝั่งทางนู้นดีกว่า แต่ถ้าคุณแค่ต้องการที่หลบฝน... ก็เชิญตามสบาย" รินรู้ดีว่าประโยคหลังของเธอใจร้ายเกินไป แต่นั่นคือกลไกป้องกันตัวที่เธอสร้างขึ้นตลอดสิบปีที่ใช้ชีวิตในร้านหนังสือแห่งนี้ ความโดดเดี่ยวทำให้เธอชินกับการอยู่กับตัวอักษรมากกว่าผู้คนที่มีเลือดเนื้อและอารมณ์ความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "ฉันไม่ได้จะมาขโมยนะคะ" พายหันกลับมาเผชิญหน้า มือของหล่อนสั่นน้อยๆ กระชับกระเป๋าผ้าที่เปียกโชกไว้แนบอก "และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อหลบฝน... ฉันแค่บังเอิญเห็นชื่อร้าน แล้วจู่ๆ ขาก็พาเข้ามา" "ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงหรอกค่ะ" รินหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้ "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง คุณคงไม่มายืนตัวเปียกอยู่ในร้านที่แทบไม่มีคนรู้จักแบบนี้" พายรับกระดาษทิชชู่ไป แต่ไม่ได้เช็ดหน้า หล่อนกลับมองไปรอบๆ ร้านที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทำให้ร้านดูเหมือนถ้ำแห่งความทรงจำ ทุกอย่างในนี้ดู 'นิ่ง' ต่างจากชีวิตของหล่อนที่กำลังพังทลายลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "ถ้าบอกว่าหนี... คุณจะเชื่อไหมคะว่าฉันหนีจากความคาดหวังของทุกคนมาไกลเกินกว่าที่ตัวเองจะหันหลังกลับ" พายแค่นยิ้ม ดวงตาสั่นระริก "ที่นี่... มันดูเหมือนที่ที่ไม่มีใครมองหาฉันเจอ" "ที่นี่มีไว้สำหรับคนที่ยอมรับความจริงที่ว่า 'เราต่างก็โดดเดี่ยว' ต่างหากค่ะ" รินถอนหายใจ เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง พลังงานจากคนตรงหน้าไม่ได้ก้าวร้าว แต่เป็นความอ่อนแรงที่ดูเหมือนพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ความเงียบเข้าปกคลุมร้านหนังสือ มีเพียงเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นกำแพงน้ำกั้นโลกภายนอกออกจากที่นี่ รินสังเกตเห็นว่ามือของพายไม่ได้สั่นเพราะความหนาว แต่มันสั่นเพราะความกลัวบางอย่างที่เกาะกินลึกถึงกระดูก "คุณชื่ออะไร" รินถาม เสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "พาย... แล้วคุณล่ะ" "ริน" รินเดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบกาน้ำร้อนไฟฟ้าขึ้นมาเตรียมชงชา ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่พายทำหล่นไว้บนพื้นตอนที่ก้าวเข้ามา มันเป็นซองจดหมายที่มีตราประทับของสถาบันศิลปะชั้นนำแห่งหนึ่ง และข้อความที่เห็นผ่านๆ คือคำว่า 'ปฏิเสธ' ตัวเบ้อเริ่ม รินก้มลงเก็บจดหมายนั้นขึ้นมา สายตาของเธอปะทะกับแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของพายที่หันกลับมามองพอดี ในจังหวะนั้นเอง เสียงฟ้าร้องก็คำรามกึกก้องจนไฟในร้านดับวูบลง ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะ แต่ในความมืดนั้น รินกลับรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่กระชั้นถี่ของอีกฝ่ายที่ขยับเข้ามาใกล้โดยไม่ตั้งตัว "ริน... อย่าอ่านมัน" พายกระซิบ เสียงนั้นขาดห้วงและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "ในนั้นไม่มีอะไรนอกจากหลักฐานว่าตัวฉันไม่มีความหมายพอที่จะอยู่รอดในโลกของความเป็นจริง" รินกำจดหมายในมือแน่น เธอไม่ได้จะอ่านมัน แต่เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นจากมือของพายที่คว้าข้อมือเธอไว้ในความมืด ก่อนจะกระซิบคำถามที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ "คุณบอกว่าที่นี่มีไว้สำหรับคนโดดเดี่ยว... แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเดินออกจากร้านนี้ไปอีกเลยล่ะคะ คุณจะไล่ฉันไหม" เสียงฝนสาดกระทบกระจกหน้าต่างราวกับเสียงกลองที่เร่งเร้า รินนิ่งค้างไปในความมืด มือของพายยังคงเกาะกุมข้อมือเธอไว้แน่นราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้ายของชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับ "กลิ่นกระดาษและไออุ่น" ในตอนแรกนี้ด้วยกันนะครับ — ชากุหลาบอุ่นๆ