ของขวัญชิ้นแรก

"อย่าขยับนะคะ... ริน อย่าเพิ่งขยับนะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาของพายดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในร้านหนังสือยามค่ำคืน เสียงปลายดินสอไม้ขูดขีดลงบนกระดาษสเก็ตช์ดังครืดคราดเป็นจังหวะที่รินคุ้นเคย รินที่กำลังนั่งคัดแยกหนังสือวรรณกรรมแปลเก่าๆ อยู่บนพื้นไม้ปาร์เกต์ชะงักมือทันที เธอไม่ได้หันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้อง แต่อาศัยเงาสะท้อนจากกระจกตู้โชว์หนังสือเล่มโปรดมองเห็นแววตาที่จดจ่ออย่างหนักแน่นของพาย กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นชาคาโมมายล์ที่เพิ่งชงเสร็จอบอวลอยู่ในอากาศ รินผ่อนลมหายใจอย่างระมัดระวัง เธอไม่ได้เพียงแค่หยุดนิ่งตามคำสั่ง แต่เธอกำลังปล่อยให้ความเงียบทำงานของมัน เพื่อให้พายได้มองเห็น 'สิ่งที่ซ่อนอยู่' ในท่าทางของเธอ "ริน... แววตาแบบนั้นน่ะ" พายหยุดมือลงกะทันหัน เธอขยับแว่นสายตาที่ตกลงมาเล็กน้อย "เหมือนตอนที่รินอ่านหนังสือเล่มที่หน้าปกขาดนั่นเลยค่ะ เหมือนคนที่กำลังพยายามจะซ่อมแซมอะไรบางอย่างที่ไม่มีวันเหมือนเดิมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์" รินวางหนังสือในมือลงช้าๆ แล้วค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนรัก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟวินเทจบนโต๊ะทำงานของพายช่วยขับเน้นใบหน้าของนักวาดสาวให้ดูนุ่มนวล แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความเศร้าสร้อยบางอย่างที่รินไม่เคยเข้าใจ "ทำไมถึงมองเห็นลึกขนาดนั้นล่ะคะ" รินถาม เสียงของเธอเบาหวิว "คนอื่นอาจจะเห็นแค่เจ้าของร้านหนังสือที่ชอบเก็บตัว แต่ทำไมพายถึงเห็นไปถึงแผลเป็นในใจฉัน" พายไม่ตอบในทันที เธอวางสมุดสเก็ตช์ลงข้างตัว แล้วคลานเข่าเข้ามาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างพวกเธอค่อยๆ ลดลงจนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวอีกฝ่าย พายนิ้วเรียวแตะที่ขมับของรินเบาๆ ลากไล้ผ่านโครงหน้าอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังวาดภาพนั้นซ้ำลงไปบนผิวหนังจริงๆ "เพราะรินเป็นมากกว่าหนังสือที่ฉันแค่อ่านผ่านตาค่ะ" พายกระซิบชิดริมฝีปาก "รินคือเรื่องราวที่ฉันอยากเขียน... และอยากถูกเขียนถึงไปพร้อมๆ กัน" ท่ามกลางกองหนังสือที่วางระเกะระกะราวกับกำแพงปราการ รินรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้รับ 'ของขวัญ' ที่เป็นความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่สิ่งของ คือเมื่อไหร่ ความโดดเดี่ยวที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปีเหมือนจะถูกกัดเซาะด้วยความอ่อนโยนของพาย "ถ้าฉันคือเรื่องราว... เรื่องราวของฉันมันจะจบแบบไหนคะ" รินถามพลางเอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของพาย พายกอดรินไว้หลวมๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คล้ายดอกไม้แห้งจากตัวพายทำให้รินรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "จบแบบที่เราไม่ต้องการบทส่งท้ายไงคะ" พายยิ้ม แต่อยู่ๆ เธอก็ชะงักไป ดวงตาที่เคยเป็นประกายกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเสียงกริ่งหน้าร้าน—ซึ่งควรจะปิดไปนานแล้ว—ดังขึ้นอย่างกระชากอารมณ์ รินผละออกจากอ้อมกอดพายด้วยความตกใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนแปลกหน้าก้าวเข้ามาในร้านโดยไม่รอให้เจ้าของร้านได้เอ่ยอนุญาต แสงไฟหน้าร้านที่พายลืมปิดไว้ทำให้เห็นเงาตะคุ่มของชายวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู แววตาของเขาคมกริบและดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ พายหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นใบหน้าของชายผู้นั้น มือที่เคยถือดินสอวาดภาพสั่นเทาจนสมุดสเก็ตช์ร่วงหล่นลงพื้น กระดาษภาพวาดที่รินนั่งเป็นแบบให้เมื่อครู่หลุดปลิวออกมา เผยให้เห็นลายเส้นที่พายวาดดวงตาของรินที่ดูเหมือนกำลังรอคอยใครบางคนอย่างโหยหา ชายคนนั้นก้มลงเก็บภาพวาดขึ้นมา ก่อนจะเงยหน้ามองพายด้วยรอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกหนาวสันหลัง "พ่อไม่นึกเลยว่าลูกจะหนีมาซ่อนตัวอยู่ในที่ที่เงียบเหงาแบบนี้... พาย" คำว่า 'พ่อ' ทำให้โลกทั้งใบของรินเหมือนหยุดหมุน ความลับที่พายพยายามปิดบังมาตลอดค่อยๆ พังทลายลง พร้อมกับความสั่นไหวในหัวใจของรินที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวของหัวใจในตอนที่ 21 นี้ไปด้วยกันนะคะ ชากุหลาบอุ่นๆ