กำแพงที่รินสร้าง

"ถ้าพายยังไม่อยากพูดตอนนี้ รินก็ไม่เซ้าซี้ค่ะ แต่ช่วยหยุดทำเหมือนรินเป็นคนอื่นที่พายต้องสร้างกำแพงกั้นแบบนี้ได้ไหมคะ" รินวางถ้วยชาเซรามิกสีครีมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังจนเกิดแรงสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงกระเบื้องกระทบไม้ในความเงียบของร้านหนังสือยามค่ำคืนนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ในมือของพายมีสมุดสเก็ตช์ภาพที่ถูกปิดฉับลงทันทีที่รินเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาของนักวาดภาพประกอบสาวสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่เย็นเยียบจนน่าใจหาย "ริน... พายแค่ยังไม่พร้อม" พายตอบพลางเบนสายตาไปทางชั้นหนังสือหมวดปรัชญาที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหลัง ไม่แม้แต่จะสบตากับคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "พร้อมไม่พร้อม รินเข้าใจค่ะ แต่กำแพงที่พายสร้างขึ้นมาในช่วงอาทิตย์นี้มันสูงเกินกว่าที่รินจะปีนข้ามไปไหวแล้วนะคะ พายมองรินเหมือนคนนอก มองเหมือนรินเป็นหนึ่งในความวุ่นวายที่พายต้องคอยหลบซ่อน ทั้งที่เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าที่นี่... ที่ร้านนี้ เราจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยของกันและกัน" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานภายใน เธอสังเกตเห็นรอยเปื้อนหมึกที่ปลายนิ้วของพาย มันเป็นหมึกสีเข้มที่ไม่ได้มาจากปากกาที่เธอใช้ประจำ และที่สำคัญ... มันเป็นหมึกชนิดเดียวกับจดหมายฉบับที่วางอยู่ในลิ้นชักลับของโต๊ะทำงานพายที่รินบังเอิญเห็นเมื่อเช้านี้ พายเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง อากัปกิริยาที่ดูเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในใจทำให้รินรู้สึกใจสั่น เธอไม่ใช่คนชอบก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว แต่ความเงียบของพายในช่วงนี้มันเหมือนน้ำแข็งที่ค่อยๆ แช่แข็งความสัมพันธ์ของพวกเขาไปทีละนิ้ว "รินไม่ได้อยากจะจับผิดนะคะ" รินผ่อนลมหายใจ พยายามปรับโทนเสียงให้ละมุนขึ้น "แต่ทุกครั้งที่พายได้รับโทรศัพท์เบอร์แปลกๆ หรือได้รับจดหมายพวกนั้น พายจะถอยห่างจากรินไปไกลขึ้นทุกที พายกลัวอะไรคะ กลัวว่ารินจะรับไม่ได้ หรือกลัวว่ารินจะช่วยอะไรพายไม่ได้กันแน่" พายเงยหน้าขึ้น สายตาที่ประสานกันในนาทีนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด มือที่จับขอบสมุดสเก็ตช์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอขยับปากจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะนิ่งงัน เหมือนมีคำพูดนับร้อยที่จุกอยู่ที่ลำคอ "มันไม่ใช่ความผิดของริน..." พายพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ "รินดีกับพายเกินไป... ดีจนพายรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเอาเรื่องเน่าเฟะในอดีตมาทำให้ชีวิตที่แสนสงบของรินต้องแปดเปื้อน" "ไม่มีอะไรที่รินรับไม่ได้ ถ้าคนคนนั้นคือพาย" รินเอื้อมมือไปหมายจะกุมมือพายไว้ แต่พายกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก การกระทำนั้นรุนแรงและชัดเจนกว่าคำปฏิเสธใดๆ รินนิ่งค้างไปในอากาศ ความรู้สึกเหมือนถูกผลักออกจากวงโคจรที่เคยเป็นของกันและกันมันชัดเจนเสียจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่แค่ความลับที่พายซ่อนไว้ แต่มันคือการที่พายกำลัง 'แยก' ตัวเองออกไปจากรินอย่างเป็นระบบ "เราคงต้องคุยกันใหม่นะพาย... ถ้าพายยังคิดว่าการแบกไว้คนเดียวคือการปกป้องริน พายกำลังเข้าใจผิดมหันต์เลยค่ะ" รินลุกขึ้นยืน ความสูงของเธอทำให้พายดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เธอตัดสินใจเดินเลี่ยงไปหลังเคาน์เตอร์กาแฟ เพื่อเว้นระยะห่างที่ทั้งคู่ต่างก็ต้องการในเวลานี้ บรรยากาศในร้านหนังสืออบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นชาดอกกุหลาบที่เริ่มจางลง รินพยายามตั้งสติกับเครื่องชงกาแฟ เธอได้ยินเสียงพายลุกขึ้นเดินตามมา แต่แทนที่จะหยุดตรงเคาน์เตอร์ พายกลับเดินไปที่ประตูร้าน แล้วหยุดยืนนิ่งอยู่ที่นั่น "รินคะ..." เสียงพายเรียกแผ่วเบา รินหันกลับไป เธอเห็นพายยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดที่ทอดตัวผ่านกระจกหน้าร้าน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดส่องเข้ามาทำให้เห็นเงาร่างของพายดูโดดเดี่ยวและเปราะบางกว่าทุกวัน "พายเคยบอกรินใช่ไหมว่า พายไม่มีครอบครัวที่บ้านเกิดแล้ว" พายเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "แต่เมื่อตอนเย็น... มีคนมาหาพายที่ข้างร้าน เขาบอกว่าเขาเป็นคนที่แม่ส่งมา เพื่อให้พายเลือกระหว่างการกลับไปรับผิดชอบชีวิตในสิ่งที่พายไม่ได้เป็นคนก่อ... กับการเห็นรินต้องสูญเสียทุกอย่างที่นี่ไป" รินชะงัก มือที่ถือผ้าเช็ดโต๊ะร่วงลงข้างตัว ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเข้าใจทันทีว่ากำแพงที่พายสร้างขึ้น ไม่ใช่เพราะเธอไม่ไว้ใจริน แต่เพราะพายกำลังถูกขู่... และชีวิตของรินคือเดิมพันที่พายไม่ยอมให้เกิดขึ้น ทันใดนั้น เสียงเคาะกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างจังหวะที่เด็ดขาดและหนักแน่น รินและพายหันไปมองพร้อมกัน ชายในชุดสูทสีเทาเข้มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน เขาไม่ได้มองเข้ามาที่พาย แต่มองตรงมาที่รินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด และในมือของเขา... เขาชูซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราคุ้นตาซึ่งรินจำได้แม่นว่าเป็นตราของสำนักพิมพ์ที่เคยปฏิเสธงานของพายไปเมื่อปีก่อน พายหน้าซีดเผือดจนเกือบไร้สีเลือด เธอหันมามองรินด้วยสายตาที่แตกสลายก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของรินหยุดหมุน "เขามาเอาตัวพายไป... และถ้าพายไม่ไป รินคือคนแรกที่เขาจะทำลายทิ้งในวันพรุ่งนี้ค่ะ" ชากุหลาบอุ่นๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจที่สั่นคลอนของรินและพายในบทนี้ด้วยกันนะคะ