พันธะนิรันดร์

"อย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น... เอลาร่า ถ้าเจ้ายังไม่หยุดยั่วยวนข้าด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวกาย ข้าเกรงว่าค่ำคืนนี้บัลลังก์แห่งราชาอาจจะลุกเป็นไฟเสียก่อน" อลิสแตร์กระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากเย็นเฉียบของเขาลากไล้ไปตามแนวสันกรามของหญิงสาว ขณะที่มือหนากำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่บนร่างระหงของเธอออกด้วยความใจร้อนแต่ทว่าแฝงไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอนั้นคือสมบัติชิ้นเดียวในจักรวาลที่เขาสามารถครอบครองได้เพียงผู้เดียว เอลาร่าเงยหน้าขึ้น สบประสานดวงตาสีเลือดที่วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาล้ำลึก แววตาของเธอสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัวดั่งเช่นวันวาน แต่เป็นเพราะความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างหินอ่อนในห้องบรรทม ผิวพรรณของเธอขาวผ่องดุจงาช้างตัดกับอาภรณ์สีดำสนิทของราชาแวมไพร์ที่กำลังบดเบียดร่างเข้าหาเธอ "ท่านไม่ใช่ราชาของข้าเพียงคนเดียวในคืนนี้ อลิสแตร์... แต่ท่านคือลมหายใจของข้า" เธอเอ่ยตอบ เสียงนั้นแหบพร่าสั่นไหว มือเรียวบางเลื่อนไปสัมผัสแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงราวกับกลองรบ ความเงียบงันภายในห้องบรรทมไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลพลังแห่งพันธะสัญญา หลังจากผ่านการห้ำหั่นกับคาร์ลอสจนแผ่นดินสะเทือน บัดนี้ศัตรูร้ายที่หมายจะทำลายล้างเผ่าพันธุ์ต่างมิติได้ถูกสยบลงด้วยคมเขี้ยวและอำนาจแห่งคู่แท้ รอยแผลที่เคยเป็นเครื่องเตือนใจถึงความร้าวฉานในอดีตได้เลือนหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่หลอมรวมจิตวิญญาณของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว อลิสแตร์กดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายของเอลาร่าในยามนี้ช่างยั่วยวนจนเขาสามารถละทิ้งทิฐิทั้งมวลได้ง่ายดาย มือหนาช้อนร่างบางขึ้นแนบกายก่อนจะวางเธอลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อดี ความนุ่มนิ่มของพื้นผิวตัดกับความกระด้างของอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านในสายเลือดของทั้งคู่ "เจ้าคือราชินีของข้า... ตลอดกาล ไม่ว่าโลกจะหมุนเปลี่ยนหรือดวงดาวจะดับสูญ เจ้าจะไม่มีวันเป็นอื่นไปจากข้า" เขาประกาศก้องด้วยอำนาจของราชา ก่อนจะโน้มกายลงทาบทับ ความร้อนแรงเริ่มต้นขึ้นเมื่อสัมผัสของทั้งคู่ประสานกัน อลิสแตร์สำรวจทุกตารางนิ้วบนร่างของเอลาร่าด้วยความหิวกระหาย เขาสัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณหมาป่าในตัวเธอที่กำลังตื่นตัวรับสัมผัสของเขา ร่างกายของเอลาร่าโค้งรับอย่างลืมตัว ทุกครั้งที่เขาสัมผัส เธอจะตอบสนองด้วยความร้อนแรงที่แผดเผาทุกความเย็นชาของแวมไพร์หนุ่มให้มลายสิ้น "อลิสแตร์... ข้า..." เสียงครางหวานหูขาดห้วงเมื่อเขาสอดแทรกความแข็งแกร่งเข้าไปในส่วนลึกที่อ่อนนุ่ม ความรู้สึกวาบหวามปะทุขึ้นในใจกลางกาย ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยมลายหายไปแทนที่ด้วยความสุขสมที่เกินจะบรรยาย มันคือพันธะสัญญาที่จารึกไว้ในสายเลือด อลิสแตร์ขยับกายเป็นจังหวะที่เนิบนาบในตอนแรก ก่อนจะเร่งเร้าให้หนักหน่วงและเร่าร้อนขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยาน เสียงครางต่ำในลำคอของราชาแวมไพร์ดังก้องแข่งกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของเอลาร่า สัมผัสของเขารุนแรงแต่ทว่าอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขากดจูบไปทั่วแผ่นหลังและเรียวไหล่ของเธอ ราวกับกำลังแสดงความเป็นเจ้าของที่ไม่มีวันสิ้นสุด เอลาร่าจิกนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขา ร่างกายเธอสั่นสะท้านภายใต้แรงขับเคลื่อนที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน เหมือนเรือลำน้อยที่กำลังโต้คลื่นพายุกลางมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง "ข้ารักเจ้า... เอลาร่า... ราชาคนนี้จะสยบอยู่แทบเท้าของเจ้าเพียงคนเดียว" ในจังหวะสุดท้ายที่อารมณ์พุ่งถึงจุดสูงสุด ทั้งคู่ประสานสายตากันราวกับจะถ่ายทอดทุกความรู้สึกผ่านพันธะที่มองไม่เห็น ความสุขสมระเบิดออกดุจแสงอาทิตย์ที่ทอประกายท่ามกลางราตรีกาล ร่างของทั้งสองสั่นไหวก่อนจะแนบชิดกันดั่งหลอมรวมเป็นร่างเดียว ความเหนื่อยอ่อนเข้าครอบงำแต่ทว่าความอิ่มเอมนั้นประทับแน่นอยู่ในหัวใจ อลิสแตร์ดึงร่างของเอลาร่าเข้ามากอดแนบแน่น ริมฝีปากจูบลงบนหน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยนที่สุด ในยามนี้ไม่มีคาร์ลอส ไม่มีสงคราม ไม่มีคำสาปที่ต้องคำนึงถึง มีเพียงราชากับราชินีที่กำลังโอบกอดอนาคตอันเป็นนิรันดร์ของพวกเขาไว้ "เราจะปกครองอาณาจักรนี้ร่วมกัน... ไม่ใช่ในฐานะผู้ล่าและผู้ถูกล่า แต่ในฐานะคู่ชีวิตที่ไม่มีวันพรากจาก" อลิสแตร์กระซิบ เอลาร่าแย้มยิ้มในความมืด ดวงตาของเธอฉายแววสุขสงบเป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ "นี่คือคำสัญญาที่ข้าจะจดจำไว้จนกว่าวิญญาณจะสลายไป" ราตรีนั้นผ่านไปพร้อมกับความรักที่ถักทอเป็นพันธะนิรันดร์ ภายใต้แสงจันทร์ที่เฝ้ามองความสุขสมของราชาและราชินีผู้ครองคู่ด้วยใจที่ไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ อีกต่อไป ตำนานแห่งเสน่หาอาคมเงาจันทร์จะถูกจารึกไว้ในทุกหยดเลือดและทุกจังหวะลมหายใจของพวกเขาไปชั่วนิรันดร์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและมอบกำลังใจให้แก่ผมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานะครับ - ภาคินทร์เที่ยงคืน