ข้อตกลงที่ไร้ทางออก

กลิ่นอายฝนปนกลิ่นดินชื้นและเมล็ดกาแฟคั่วเข้ม ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเข้ม บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารกองโตถูกผลักให้พ้นทางด้วยปลายนิ้วหนาของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะนั้น ธาม วรโชติเมธี ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาดุดันยังคงจับจ้องอยู่ที่แฟ้มหนี้สินมูลค่าแปดหลัก ซึ่งเป็นมรดกบาตรที่บิดาบังเกิดเกล้าของเธอทิ้งไว้ให้ต่างหน้า "แปดล้าน... แลกกับอิสรภาพของตระกูลอัศวโชติ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาจนน่าขนลุกดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออก "คิดว่าพ่อเธอเอาสมองส่วนไหนมาค้ำประกันเงินจำนวนนี้ โดยที่รู้ดีว่าต่อให้ขายกระดูกทั้งตัว ก็ไม่มีปัญญาใช้คืนในชาตินี้" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้ตลอดชีวิต กำลังสั่นคลอนด้วยความอัปยศที่ถูกเหยียบย่ำ แต่กระนั้น เธอก็ยังเชิดหน้าขึ้น สบตากับซาตานในร่างมนุษย์ด้วยแววตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน "ท่านธาม... คุณก็รู้ว่าพ่อฉันถูกหุ้นส่วนโกงจนหมดตัว ถ้าคุณให้เวลาฉันอีกหน่อย ฉัน..." "เวลา?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าว ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ฉันให้เวลาตระกูลเธอมามากพอแล้วรินรดา และตอนนี้... สินทรัพย์ชิ้นเดียวที่พอจะมีค่าพอจะตีราคาแลกหนี้ก้อนนี้ได้ ก็คือตัวเธอนี่แหละ" คำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจจนรินรดาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความตื่นตระหนก แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้วกับการถูกเรียกตัวมาที่ไร่กาแฟลับแห่งนี้ แต่วินาทีที่ความจริงถูกตอกย้ำด้วยน้ำเสียงดิบเถื่อน มันช่างน่าสะพรึงกลัวกว่าที่คิด "คุณหมายความว่ายังไง..." เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ "หมายความตามที่สัญญาฉบับนี้ระบุไว้ทุกประการ" ธามหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาเคาะเบาๆ บนโต๊ะ "เซ็นซะ แล้วเธอจะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของฉัน... บนเตียง ในห้องทำงาน หรือแม้แต่กลางไร่กาแฟแห่งนี้ จนกว่าฉันจะพอใจและเห็นว่าหนี้แปดล้านนี้หมดลง" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดามองปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะ มันดูคล้ายกับกิโยตินที่รอเวลาสับลงมาตัดขั้วหัวใจของเธอ ศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาทั้งชีวิตกำลังร้องห้าม แต่วิญญาณของน้องชายและแม่ที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลกำลังร้องขอชีวิต มือเรียวสั่นเทายื่นไปหยิบปากกา ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนไร้เรี่ยวแรง เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติของความพ่ายแพ้ช่างขื่นขมยิ่งกว่ากาแฟคั่วเข้มในไร่นี้เสียอีก จดจำความอัปยศนี้ไว้ รินรดา... เธอท่องอยู่ในใจขณะที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษสีขาวเพื่อเซ็นชื่อของตนเองลงไปอย่างจำยอม *แกร็ก* เสียงวางปากกาลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทันทีที่ลากเส้นสุดท้ายเสร็จ เอวบางก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนร่างทั้งร่างปลิวไปปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายและบุรุษเพศ ธามรวบเอวเธอไว้แน่นด้วยแขนข้างเดียวราวกับคีมเหล็ก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาว "ยินดีต้อนรับสู่นรกของฉัน... เด็กน้อย" ธามกระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้า ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะกดจูบลงบนลาดไหล่บอบบางผ่านเนื้อผ้าอย่างถือวิสาสะ รินรดาสะดุ้งเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั่วร่างเมื่อสัมผัสดิบเถื่อนนั้นเริ่มลุกลามเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบยืนไม่อยู่ และก่อนที่เธอจะได้ทันเปล่งเสียงประท้วงใดๆ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ 'คิน' ศัตรูตัวฉกาจของธาม ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะและปืนในมือที่เล็งตรงมายังพวกเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ