สงครามประสานงาในห้องประชุม

"ถ้าคุณกรณ์ยังยึดติดกับดีไซน์ที่สวยงามแต่ใช้งานจริงไม่ได้ โครงการนี้คงไม่ต้องเริ่มสร้างหรอกครับ เสียเวลาเปล่า" เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมของรตาดังขึ้นแทรกกลางห้องประชุมใหญ่ แฟ้มเอกสารในมือถูกวางกระทบโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่นเพื่อเน้นย้ำความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ต้นชั่วโมง กรณ์ชะงักมือที่กำลังหมุนปากกา ปลายเรียวของด้ามโลหะหยุดนิ่ง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูเงยขึ้นสบตากับคนตรงข้าม ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน หากแต่เป็นความเย้ยหยันระดับปรมาจารย์ที่ทำให้อีกฝ่ายอยากจะคว้ากระถางต้นไม้มาฟาดหน้าเขาสักที "ที่คุณรตาพูดมาเมื่อครู่... คือตรรกะของคนที่ไม่เข้าใจศิลปะสถาปัตยกรรม หรือเป็นแค่ข้อแก้ตัวของคนทำงานที่ไร้จินตนาการกันแน่ครับ" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดบาดลึกราวกับใช้มีดกรีดลงบนกระดาษทิชชู บรรยากาศในห้องประชุมคณะทำงานโปรเจกต์ใหญ่ประจำปีระอุขึ้นจนแทบมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากอากาศ ทีมงานฝ่ายวางแผนและทีมสถาปนิกต่างกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าขยับตัว หรือแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง ทุกสายตาสลับมองหน้า "หัวหน้าทีมสายลุย" ที่นั่งกอดอกหน้าตึง กับ "สถาปนิกปากแข็ง" ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ รตาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น6สันชัดเจน เธอไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครโดยเฉพาะผู้ชายปากร้ายที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลอย่างกรณ์ ตั้งแต่วันแรกที่ต้องมาร่วมงานกัน สถาปนิกหนุ่มคนนี้ก็ทำตัวเหมือนก้อนน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกความเห็นของเธอ "จินตนาการเหรอครับ?" รตาทวนคำพลันหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างระหว่างกัน "ตึกที่สวยแต่กันฝนไม่ได้ กับโครงสร้างที่ออกแบบมาเพื่อรองรับวิถีชีวิตจริงของผู้คน คุณกรณ์คิดว่าอะไรคือสิ่งที่ลูกค้ายอมจ่ายเงินหลายร้อยล้านเพื่อแลกมาล่ะครับ?" กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจในอกกระตุกวูบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะประกายในดวงตาของหญิงสาวที่มันช่างเจิดจ้าเกินต้านทาน ยิ่งเธอทำท่าทางดื้อรั้นและฉลาดเป็นกรดแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองอยากจะ... เอาชนะให้เคนยอมจำนนต่อแทบเท้า แต่ในฐานะสถาปนิกมือหนึ่งที่ศักดิ์ศรีค้ำคอ มีหรือที่กรณ์จะแสดงความอ่อนแอออกมา "ถ้าคุณรตาใช้สมองคิดให้มากกว่าการเอาแต่อารมณ์นำทาง คุณก็จะรู้ว่าเส้นสายที่ผมวาดลงไป มันถูกคำนวณด้วยหลักฟิสิกส์และความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์มาหมดแล้ว..." กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งที่รตานั่งอยู่ ร่างสูงโน้มตัวลงกดดันเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยเข้าแตะจมูก "แต่ก็นั่นแหละครับ... บางทีคนบางคนอาจจะมองไม่เห็นภาพที่กว้างไกลกว่าปลายจมูกของตัวเอง" รตาผุดลุกขึ้นยืนตามทันที ความสูงของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเมื่อสวมรองเท้าส้นสูง ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันในระยะห่างแค่ไม่ถึงคืบ ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากตัวของทั้งสองคนจนคนรอบข้างสัมผัสได้ "นี่คุณกรณ์! จะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะ!" รตาชี้นิ้วคาดโทษ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ถ้าคิดว่างานนี้มันยากนัก ทำไมไม่ไปทำคนเดียวเลยล่ะครับ จะมาประชุมร่วมกับทีมวางแผนทำไม ถ้าไม่อยากรับฟังความเห็นใครเลย!" "เพราะระเบียบบริษัทมันบังคับไว้ครับ ไม่งั้นผมคงไม่ต้องมานั่งเถียงกับคน... ที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นเด็กๆ แบบนี้หรอก" กรณ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววเคืองโกรธ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้เขาได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วจนน่ารำคาญ รตาอ้าปากจะเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบกว่าเดิม แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ว้าว... บรรยากาศร้อนแรงดีแท้ ดูท่าทางโปรเจกต์นี้คงจะไปได้สวยกว่าที่คิดนะครับเนี่ย" เสียงทุ้มกังวานและคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของ "ธีรภัทร" นักลงทุนหนุ่มรูปงามผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของโครงการ เขาส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ทั้งคู่ รตาชะงักและรีบถอยหลังเว้นระยะห่างจากกรณ์ทันที ขณะที่สถาปนิกหนุ่มขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ ธีรภัทรเดินเข้ามาตบไหล่กรณ์เบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับรตาด้วยสายตาที่มีความหมายแฝงบางอย่างที่ทำให้น่าขนลุก "ผมหวังว่าพวกคุณสองคนจะ 'ร่วมมือ' กันทำงานได้อย่างราบรื่นนะ... เพราะอีกไม่นาน เราอาจจะมีข่าวใหญ่ที่ต้องประกาศให้ทุกคนในบริษัทได้รู้กัน" กรณ์หรี่ตามองนักลงทุนหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกเขาว่า การปรากฏตัวของธีรภัทรในวันนี้ จะต้องนำพาความพายุลูกใหญ่มาสู่ความสัมพันธ์อันเปราะบางของเขากับรตาอย่างแน่นอน -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยดีเสมอมาครับ