โลหิตสีชาดสายหนึ่งไหลรินจากมุมปากเรียวบางดุจกลีบเหมยของเซียนหิมะจิวหลิง หยดลงบนพื้นหินอัคนีเบื้องล่างจนเกิดเสียง *“ฉี่”* แผ่วเบาพร้อมไอความร้อนที่ระเหิดกลายเป็นไอสีขาว ร่างอรชรในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้สั่นสะท้านเล็กน้อย แม้ใบหน้างามล้ำเลิศจะยังคงความเยียบเย็นและสูงส่งไร้ที่ติ ทว่าประกายในดวงตาคู่นั้นกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด
หลี่มู่เหวินเบิกตากว้าง หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“จิวหลิง... เจ้า...”
เสียงของจอมยุทธ์หนุ่มขาดหายไปในลำคอ เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงอันโหดร้าย—ม่านพลังปราณน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้าที่แผ่ซ่านปกป้องพวกเขาจากเพลิงกัลป์อัคนีผลาญวิญญาณตลอดสามวันที่ผ่านมา มิได้ใช้พลังจากฟ้าดินโดยธรรมชาติ หากแต่มันถูกหล่อเลี้ยงด้วย ‘แก่นแท้โลหิตเซียน’ และ ‘ลมปราณต้นกำเนิด’ ของสตรีตรงหน้ามาโดยตลอด!
“หุบปากซะ หลี่มู่เหวิน”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลมหนาวเหน็บ นางปาดคราบโลหิตที่มุมปากออกอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคู่งามหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี “ข้าเป็นใคร... ไยเจ้าต้องตื่นตระหนกเพียงนี้ การปกป้องเจ้า... ไม่ใช่ภาระอันใดของข้า”
ทว่า คำพูดที่แข็งกร้าวนี้กลับปิดบังอาการลมปราณตีกลับที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรของนางไม่มิด ร่างกายของจิวหลิงเซถลาไปข้างเล็กน้อย ทว่าหลี่มู่เหวินไว exceeded กว่า เขาก้าวพรวดเดียวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ อ้อมแขนของจอมยุทธ์หนุ่มโอบกอดร่างที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งนั้นแนบอก สัมผัสได้ทันทีว่าอุณหภูมิในกายของนางต่ำลงจนน่ากลัวราวกับคนใกล้ตาย
“เจ้าคนโง่...” หลี่มู่เหวินเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบดุจคมกระบี่แดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธตนเองที่ไร้พลัง ทั้งเจ็บปวดที่เห็นนางต้องแบกรับทุกอย่างไว้ผู้เดียว “เหตุใดจึงไม่บอกข้า เหตุใดต้องยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องคนไร้ค่าเช่นข้า!”
“เจ้ามิใช่คนไร้ค่า...” จิวหลิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเย็นชาที่เคยใช้มองทั่วหล้าบัดนี้อ่อนแสงลงเหลือเพียงความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง มือเรียวดุจหยกขาวเอื้อมขึ้นแตะแก้มสากของหลี่มู่เหวินเบาๆ ความเย็นยะเยือกจากปลายนิ้วของนางส่งผ่านเข้ามาในผิวเนื้อ “หากเจ้าตาย... กระบี่เดียวดายในใต้หล้าจะยังมีความหมายอันใดอีกเล่า? วิถีกระบี่ของเจ้า... ยังมีหนทางอีกยาวไกลนัก... ข้า... ยอมดับสูญ... ดีกว่าเห็นเจ้าต้องแหลกสลายไปต่อหน้า”
*เปรี้ยง!*
เสียงอัคนีบาตสวรรค์คำรามก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ห้วงมิติรอบด้านบิดเบี้ยวจนเกิดรอยปริร้าวสีดำสนิท แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์ชั้นที่เก้ากำลังกดทับลงมาอย่างมหาศาล ไร้ซึ่งม่านพลังปราณของจิวหลิงคอยต้านทานอีกต่อไป แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้หลี่มู่เหวินกระอักเลือดคำโตออกมาทันที ร่างกายของเขาร้าวราญราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังจะแตกละเอียดเป็นผุยผง
“มู่เหวิน!”
จิวหลิงตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน นางฝืนโคจรลมปราณเฮือกสุดท้าย หมายจะยกกระบี่น้ำแข็งขึ้นต้านทานเงาอัคนีที่พุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพ ทว่าเส้นชีพจรของนางขาดสะบั้นไปแล้ว พลังปราณย้อนกลับเข้าโจมตีจุดตันtian (จุดตันเถียน) จนกระอักโลหิตคำโตออกมาอีกรอบ ร่างทั้งสองทรุดฮวบลงคุกเข่าท่ามกลางทะเลเพลิงที่กำลังโถมเข้าใส่
นี่คือจุดจบอย่างนั้นหรือ?
ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวในระยะไม่ถึงคืบ!
หลี่มู่เหวินหลับตาลงชั่วพริบตา ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่อาจารย์ของเขาสิ้นใจภายใต้คมกระบี่ของมารโลหิตย้อนกลับเข้ามาในหัว คำสอนสุดท้ายดังก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณ
*‘มู่เหวินเอ๋ย... วิชากระบี่ที่แท้จริงหาใช่การฆ่าฟันเพื่อเอาชนะ แต่เป็นการปกป้องสิ่งที่เจ้าปรารถนาจะปกป้องด้วยชีวิต หากจิตใจไร้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว... กระบี่ในมือก็เป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่า!’*
พรึบ!
นัยน์ตาของหลี่มู่เหวินลืมโพลงขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีครามเข้มระเบิดออกจากม่านตาของเขาอย่างรุนแรง พลังปราณที่เคยเหือดแห้งกลับทะลักทลายออกมาจากจุดตันเถียนราวกับเขื่อนแตก ทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรครามคำรามก้องฟ้า!
นี่คือการทะลวงขอบเขต... ท่ามกลางความเป็นความตาย!
“จิวหลิง... เชื่อใจข้า”
เสียงทุ้มต่ำเอמהอย่างมั่นคง เด็ดเดี่ยว และเปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้ฟ้าดินต้องสยบ หลี่มู่เหวินประคองร่างของนางไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างแบมือออก ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์นับหมื่นสายพรั่งพรูออกจากปลายนิ้ว รวมตัวกันกลายเป็น ‘กระบี่จันทราศารทูล’ ที่เปล่งแสงเจิดจ้าบาดตาขับไล่ความมืดมิดและเพลิงกัลป์ทั้งหมดให้ถอยร่นไปชั่วพริบตา!
ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเงื้อมกระบี่ขึ้นฟาดฟันทะลวงมิติออกไปนั้นเอง...
เงาร่างสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียงจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า ปลายกระบี่สีดำสนิทเล่มหนึ่งจ่อตรงมาที่หทัยของหลี่มู่เหวินอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่ดังขึ้นข้างหู
“ช้าก่อน... จอมยุทธ์น้อย เจ้าคิดว่าเจ้ามีโอกาสได้ปกป้องนางจริงๆ งั้นหรือ?”
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพและเติบโตเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ มังกรครามท่องภพ
กระบี่เดียวดาย ไร้เงาพ่ายเหนือใต้หล้า•ตอนที่ 26
พันธนาการแห่งโชคชะตา
ผลงานโดย มังกรครามท่องภพ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (มังกรครามท่องภพ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กระบี่เดียวดาย ไร้เงาพ่ายเหนือใต้หล้า นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!