ตั้งแต่วันนั้น กระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ กลายเป็นสิ่งที่ฉันเฝ้ารอในทุกๆ วัน บางวันเป็นกระดาษสีขาว บางวันสีชมพู สีฟ้า หรือสีเหลือง ลายมือของเขาอ่านง่าย สะอาดตา และคำพูดในนั้นล้วนแต่อบอุ่นจนหัวใจฉันอุ่นวาบ
บางวันเขียนเพียงสั้นๆ: "วันนี้ก็สู้ๆ นะครับ!" บางวันเล่าเรื่องตลกสั้นๆ ที่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาจนคนอื่นมอง บางวันก็แค่ระบายสีดินสอสีรอบขอบกระดาษเป็นรูปดอกไม้หรือดวงดาวง่ายๆ พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า "อย่าลืมดูแลตัวเองนะครับ"
ฉันเริ่มตื่นเช้าด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่เพราะจะไปสอบหรือได้คะแนนดี แต่เพราะรู้ว่ามีคนคนหนึ่งรออยู่ที่มุมห้องสมุด มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งที่รอฉันไปอ่าน ชีวิตที่เคยซ้ำซากจำเจ เริ่มมีสีสันสดใสขึ้นทีละนิด เหมือนภาพวาดที่ค่อยๆ เติมสีลงไปทีละจุดทีละจุด จนกลายเป็นภาพที่สวยงามที่สุด
เราเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น คุยเรื่องทั่วไปไปจนถึงความคิดในใจ เขาเล่าว่าเขาไม่ได้เก่งทุกวิชาเหมือนที่ทุกคนคิด เขาอ่อนวิชาคณิตศาสตร์มาก และกลัวว่าจะสอบไม่ติดตามความฝันเรียนสถาปัตยกรรม ส่วนฉันก็เล่าว่าความกดดันจากครอบครัวทำให้ฉันลืมไปว่าการมีความสุขเป็นอย่างไร เราต่างเป็นคนธรรมดาที่มีความกังวลและความไม่มั่นใจเหมือนกัน เพียงแต่เราไม่เคยมีใครที่จะพูดคุยแบ่งปันจนกระทั่งได้พบกัน
ทุกวันพักเที่ยงที่มุมโต๊ะนั้น กลายเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดในวันของฉัน โลกภายนอกอาจจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยการแข่งขัน แต่ที่นี่... มีเพียงฉัน เขา และความสุขเงียบๆ ที่เราสร้างร่วมกัน