กติกานี้...ฉันไม่เซ็น

เสียงกระแทกของลูกบาสเกตบอลอัดลงบนพื้นยางสังเคราะห์ในสนามในร่ม ดังก้องกังวานเสียจนสะเทือนไปถึงผนังกระจกใส บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในทุกอณูของคนที่กำลังครองบอลอยู่ "แผนการซ้อมนี้ถูกคำนวณมาอย่างดีจากสถิติย้อนหลังสามปี คุณรินรดา ความน่าจะเป็นที่คุณจะทำแต้มเสียในควอเตอร์สุดท้ายจะลดลงร้อยละสี่สิบสอง หากคุณทำตามโปรแกรมส่งบอลเข้ามุมซ้ายในวินาทีที่สิบสี่ของแต่ละเพลย์" กันต์กวีหยุดยืนนิ่งอยู่กลางสนาม ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามทีมบาสมหาวิทยาลัยชุ่มเหงื่อบางเบา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันไร้ซึ่งรอยยิ้มจ้องมองกระดาษตารางสถิติในมือสลับกับร่างของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงเสาแป้นบาสด้วยท่าทางสบายอารมณ์ รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายความดื้อรั้น เธอส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะโยนเครื่องรางหินนำโชคสีเขียวมรกตในมือขึ้นลงอย่างไม่ใส่ใจ "สถิติเหรอคะ... เอ๊ย สถิติเนี่ย มันก็แค่อดีตที่ผ่านมาแล้วหรือเปล่าคะกัปตันกันต์กวี" รินรดาจงใจลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า "แต่ดวงชะตากับพลังงานรอบตัวในวันนี้น่ะ มันบอกฉันว่าทิศทางการส่งบอลของนายต่างหากที่จะพาพวกเราแพ้ราบคาบ ถ้าฉันต้องมาเดินตามหุ่นยนต์ตั้งโปรแกรมแบบนาย ชีวิตนี้คงไม่ได้สัมผัสกลิ่นอายของชัยชนะที่แท้จริงหรอ" กรามของกันต์กวีขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความเงียบงันแผ่ขยายเข้ามาปกคลุมบรรยากาศรอบตัวจนแทบจะได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน สำหรับเขา บาสเกตบอลคือวิทยาศาสตร์ คือความแม่นยำ และระเบียบวินัยที่ไม่มีที่ว่างให้ความงมงายหรือเซนส์ไร้สาระ แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ ทุกอย่างคือการเสี่ยงทายที่น่าปวดหัว "ผมไม่ได้มาเล่นขายของนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความอดกลั้นที่ใกล้ถึงขีดจำกัด ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอทีละน้อยจนเงาสูงใหญ่ทาบทับร่างบางจนมิด "ทีมเราต้องการความแน่นอน ไม่ใช่การพึ่งพาดวงกุดๆ ของคุณ" "งั้นก็พิสูจน์สคะ... เอ๊ย พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าตรรกะหุ่นยนต์บ้าๆ ของนายมันเจ๋งกว่าสัญชาตญาณของฉันจริง!" รินรดาไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย เธอสบตากับเขาตรงๆ ความท้าทายลุกโชนขึ้นในแววตาสีน้ำตาลเข้ม มือเรียวยื่นไปแย่งลูกบาสออกจากมือของกัปตันหนุ่มอย่างอсากหาญ ก่อนจะถอยหลังออกไปสามก้าวแล้วเคาะบอลลงพื้นดังปึ้ก! "ตัวต่อตัว... ถ้าฉันชนะ นายต้องยกเลิกตารางซ้อมหุ่นยนต์บ้าบอนี่ทิ้งซะ แล้วปล่อยให้ฉันเล่นตามสไตล์ของฉัน แต่ถ้านายชนะ... ฉันจะยอมสวมสนับเข่าสีชมพูแป๋นตามระเบียบวินัยที่คุณชายบัญชาทุกประการ ตกลงไหมล่ะคะ?" กันต์กวีมองรอยยิ้มท้าทายบนริมฝีปากอิ่มสวยนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะตามระเบียบวินัยกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นยางสนาม บรรยากาศรอบตัวแคบลงจนน่าประหลาด "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" กันต์กวีเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกวาดมองการยืนตั้งท่าเตรียมพร้อมของเธอที่ดูไม่เข้าตำราการป้องกันมาตรฐานเลยสักนิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยช่องว่างที่ดึงดูดสายตาอย่างร้ายกาจ "ไฟน่ะมันร้อนดีนะคะ... ทำให้คนแถวนี้เลิกทำหน้าเป็นน้ำแข็งสักทีไง!" สิ้นคำท้า รินรดาก็ขยับตัวพุ่งทะยานออกไปด้านข้างด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ลูกบาสในมือถูกเดาะสลับมือซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับมีชีวิต กันต์กวีสะดุ้งเล็กน้อยแต่วิชาชีพนักกีฬาระดับชาติทำให้ร่างกายตอบสนองตามสัญชาตญาณ เขาย่อตัวลงแล้วก้าวเข้าไปปิดกั้นพื้นที่ด้านหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เธอมีมุมยิง แรงปะทะเบาๆ ระหว่างไหล่ของทั้งคู่ทำให้ลมหายใจสะดุด รินรดาใช้จังหวะที่เขากำลังคำนวณมุมบล็อก หมุนตัวพลิกหลบไปอีกด้านอย่างพริ้วไหว ปลายผมยาวสลวยสะบัดผ่านปลายจมูกของชายหนุ่ม กลิ่นหอมสะอาดติดตรึงอยู่ในความรู้สึกจนเขาสติหลุดไปชั่วเสี้ยววินาที และเสี้ยววินาทีนั้นเอง... คือช่องว่างที่รินรดาต้องการ *แป้ป! ตุบ!* ลูกบาสถูกปัดลอยขึ้นสูงกระทบแป้นกระดานอย่างแม่นยำก่อนจะตวัดร่วงลงห่วงตาข่ายตาข่ายไนลอนสะบัดไหว เสียงตบเบาๆ ของลูกบอลสะท้อนก้องในสนามที่เงียบสงัด รินรดายืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย เธอยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าป้องกัน ตัวติดกันจนแทบจะสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของกันและกัน "เห็นไหมคะกัปตัน... บางทีดวงกับความรู้สึกข้างใน มันก็แม่นยำกว่าสูตรเลขของนายตั้งเยอะนะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในระยะประชิด ชวนให้หัวใจของคนฟังเต้นรัวระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ กันต์กวียังคงนิ่งงัน ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ห่างเพียงคืบ ความรู้สึกพ่ายแพ้ไม่ได้อยู่ในหัวสมองของเขาเลยสักนิด สิ่งเดียวที่ดังชัดเจนในโสตประสาทคือเสียงลมหายใจของเธอ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกเสื้อกล้าม ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงต่ำกว่าเดิม แววตาเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายความดื้อรั้นและคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึม "คุณชนะการดوالนี้ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหูของเธออย่างจงใจ "แต่เรื่องกฎระเบียบ... ผมมีวิธีลงโทษคนชนะที่แหกคุกเก่งอย่างคุณต่างหาก" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียง มือหนาก็เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมกับดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกแนบชิดกันสนิท ไร้ซึ่งช่องว่างให้อากาศผ่าน ดวงตาคมกริบก้มมองริมฝีปากที่กำลังอ้าพะงาบด้วยความตกใจ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความหวานและอันตราย *แกร๊ก... แอ๊ดดด—* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านข้างสนามเปิดผางขึ้นอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกเหวกของสมาชิกในทีมบาสชายที่วิ่งกรูเข้ามาอย่างไร้มารยาท "เฮ้ยกัปตัน! โค้ชเรียกประชุมด่วน— อ้าวเฮ้ย! พวกเรามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย?!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!