สงครามในวันไซท์งาน

"คุณกำลังบอกว่าคานเหล็กรับน้ำหนักไม่ได้ตามมาตรฐานวิศวกรรม เพราะคุณแค่มองด้วย 'ตาทิพย์' งั้นเหรอครับคุณคีย์?" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของรินรดาดังขึ้นกลางไซท์งานก่อสร้างที่ฝุ่นตลบอบอวล เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่มั่นคงนั้นกลับทำเอาช่างรับเหมาที่กำลังยืนงงอยู่รอบข้างถึงกับเงียบกริบ คีย์ที่กำลังจะหันหลังเดินหนีชะงักฝีเท้าทันที เขาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความหงุดหงิด "ผมบอกว่ามันไม่สวย และสัดส่วนการวางมันดู... ห่วยแตก คุณรินรดา อย่าเอามาตรฐานวิศวะที่ท่องจำมาจากตำรามาเถียงกับเซนส์ศิลปะของผมเลยครับ" คีย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบมองร่างบางตรงหน้าอย่างดูแคลน "งานนี้ผมเป็นคนคุมโปรเจกต์ ถ้าผมบอกว่าไม่ผ่าน คือไม่ผ่าน" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอวางแบบแปลนลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าเสียงดังปึ้ง ก่อนจะหยิบปากกามาร์กเกอร์สีแดงขึ้นมา แล้ววงล้อมรอบจุดเชื่อมต่อของโครงสร้างในแบบแปลนอย่างรวดเร็ว "เซนส์ศิลปะมันกินไม่ได้หรอกนะครับถ้าตึกพังลงมาทับหัวคนอยู่" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "จุดเชื่อมต่อตรงนี้ที่คุณสั่งให้รื้อ มันคือ Load-bearing joint ที่คำนวณแรงเค้น (Stress) มาแล้วสามชั้น ถ้าคุณตัดออกหรือขยับมันตามใจชอบ แรงเฉือนจะเปลี่ยนทิศทางทันที และนั่นหมายถึงความล้มเหลวของโครงสร้างหลักในอนาคต นี่ไม่ใช่เรื่องรสนิยม แต่มันคือเรื่องของฟิสิกส์พื้นฐานที่คุณควรจะรู้ก่อนมาทำสตูดิโอออกแบบ" คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ให้ความรู้สึกดุดันของเขาพุ่งเข้าปะทะจมูก เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเชิดหน้าขึ้นรับแรงกดดันนั้น "คุณกำลังกล่าวหาว่าผมไม่รู้งานงั้นเหรอ?" คีย์ถาม เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นด้วยแรงอารมณ์ มือหนาที่เปื้อนฝุ่นปูนนิดๆ ยกขึ้นมาเท้ากับโต๊ะไม้ กักขังเธอไว้ในวงแขน "ไม่ได้กล่าวหาครับ ผมแค่กำลังนำเสนอ 'ข้อเท็จจริง' ที่คุณน่าจะลืมไปพร้อมกับความอ่อนโยนของคุณ" รินรดาตอกกลับเสียงเรียบ เธอขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ถ้าคุณจะสั่งให้แก้เพียงเพราะ 'มันไม่สวยในสายตาคุณ' ช่วยหาเหตุผลที่มีน้ำหนักมากกว่าคำว่า 'ผมชอบแบบนี้' มาคุยกันนะครับคุณคีย์ เพราะตอนนี้คนงานที่รอคุณสั่งงานเขากำลังเสียเวลา และผม... ก็เกลียดการเสียเวลาที่สุด" คีย์ชะงักไป ครู่หนึ่งที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวูบไหวราวกับมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากลางใจ เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ เหมือนพยายามจะค้นหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้นนั่น ความเงียบเข้าปกคลุมไซท์งาน เสียงเครื่องตัดเหล็กในระยะไกลดูเบาหวิวไปถนัดตา จังหวะหัวใจของทั้งคู่เต้นแรงขึ้นจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน บรรยากาศที่ควรจะเป็นความขัดแย้งเรื่องงานกลับกลายเป็นสนามพลังของความดึงดูดที่ซับซ้อน คีย์พ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะแค่นยิ้มที่ไม่ได้ดูเหยียดหยามเหมือนทุกครั้ง แต่ดูเหมือนคนกำลังจนมุม "ปากจัดไม่เบาเลยนะคุณ..." เขาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความคลุมเครือ รินรดากำลังจะเอ่ยปากสวนกลับ แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้คีย์ผละออกจากโต๊ะราวกับถูกไฟลวก "พี่คีย์ครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... ที่โกดังเก็บของข้างหลัง มีคนเห็นป้ามาดามเข้าไปรื้อแบบแปลนรุ่นเก่าที่คุณเคยทำทิ้งไว้ตอนปีที่แล้วครับ!" คีย์หันขวับไปมองลูกน้องด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกกึ่งขอร้องกึ่งสั่งห้ามไม่ให้เธอตามไป "อย่าเสือกเรื่องของผม รินรดา" คีย์เอ่ยเสียงแข็ง ทิ้งประโยคสุดท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะวิ่งหายไปทางโกดังทิ้งให้รินรดายืนกำปากกามาร์กเกอร์แน่น เธอรู้ดีว่าคำว่า 'อดีตที่เน่าเฟะ' ของเขากำลังถูกเปิดเผย และเธอก็รู้ดีเช่นกันว่า... เธอไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ รินรดาตัดสินใจก้าวเท้าเดินตามเงาหลังของเขาไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่ว่า ป้ามาดามคนนั้นกำลังจะขุดคุ้ยความลับอะไรของเขาขึ้นมากันแน่ --- หวังว่าตอนที่สองนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อไปนะครับ ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านครับ! สายลมแผ่วเบา