สงครามน้ำลาย

"ถ้าคุณยังยื่นไมค์ล้ำเข้ามาในเซฟโซนของผมอีกแค่เซนติเมตรเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังคุกคามทางพื้นที่ส่วนตัวนะครับ คุณพริมา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีย์ ธันวา ไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย ท่ากลางกองถ่ายโฆษณาเครื่องดื่มเกลือแร่ชื่อดังที่กำลังชุลมุนวุ่นวาย ทีมงานนับชีวิตต่างหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อซูเปอร์สตาร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและโลกส่วนตัวสูงปรีด กำลังจ้องเขม็งไปยังร่างบางของนักข่าวสาวคนดังด้วยแววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง พริม พริมา ไม่ได้ถอยร่น เธอกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่แพ้กัน ปลายนิ้วเรียวที่ถือไมโครโฟนไร้สายกระชับแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "คุกคามเหรอคะ? พูดซะน่ากลัวเชียวคุณธันวา ในฐานะสื่อมวลชน ฉันก็แค่ทำหน้าที่ตั้งคำถามในสิ่งที่สาธารณชนเขากำลังสงสัย หรือว่า... ความจริงเบื้องหลังรอยยิ้มแสนperfectในจอแก้วของคุณ มันมีอะไรที่ไม่อยากให้ใครขุดคุ้ยกันแน่ ถึงได้ร้อนตัวขนาดนี้" น้ำเสียงของพริมเฉียบคมและกัดเจ็บ เธอจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'ร้อนตัว' จนผู้จัดการส่วนตัวอย่างบอสเรย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลต้องรีบสาวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ ใบหน้าของบอสเรย์ซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก "น้องพริมครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ กองถ่ายนี้ปิดรับสัมภาษณ์เฉพาะกิจนะครับ เรื่องข่าวลือพวกนั้นเราเคลียร์กันนอกรอบได้..." บอสเรย์พยายามยิ้มเจื่อนพร้อมกับใช้มือดันไหล่พริมเบาๆ เพื่อให้เธอถอยออกไป "ไม่ต้องมายุ่งหรอกครับบอสเรย์ ปล่อยให้เธอพูดให้จบ..." คีย์ยกมือขึ้นห้ามผู้จัดการส่วนตัว นัยน์ตาคมกริบยังคงไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "อยากรู้นักไม่ใช่เหรอครับว่าผมซ่อนอะไรไว้หลังฉาก งั้นก็ตามผมมาสิครับ ถ้ามีความกล้าพอที่จะเปิดประตูบานนั้นด้วยตัวเอง" พูดจบ คีย์ก็หมุนตัวพรวดพราด เดินดุ่มๆ ไปยังห้องแต่งตัวส่วนท้ายสุดของสตูดิโอโดยไม่สนใจเสียงซุบซิบของทีมงานนับสิบชีวิตที่มองตามกันตาค้าง พริมกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความเจ็บใจในท่าทีหยิ่งผยองนั้น ก่อนจะก้าวฉับๆ ตามแผ่นหลังกว้างไปติดๆ อย่างไม่เกรงกลัว ปั้ง! เสียงประตูห้องแต่งตัวถูกผลักปิดลงอย่างแรงด้วยฝีมือของคนตัวสูง ก่อนที่ร่างบางจะถูกต้อนให้ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูเย็นเฉียบ คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด มือแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันบานประตูไว้เหนือศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ พริมสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังการทำงานที่ลอยมาแตะจมูก ประกอบกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินมาตรฐานความปลอดภัย ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่เหนือหน้าผากเธอ "ถอยไปนะ..." พริมพยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเริ่มทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะ "จะทำอะไร? นี่มันคุกคามชัดๆ!" "หึ ทีเมื่อกี้ยั่วยวนผมซะดิบดี พอตอนนี้มาทำเป็นกลัวเหรอครับ?" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนสันจมูกโด่งเกือบจะชนกับปลายจมูกรั้นของเธอ แววตาซึนๆ ที่มักจะซ่อนความใจดีเอาไว้ ตอนนี้กลับระอุไปด้วยความกรุ่นโกรธที่ผสมผสานกับอารมณ์บางอย่างที่อ่านไม่ออก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาจี้จุดที่ผมพยายามปกป้องนักหนาฮะ พริม พริมา" "ฉันเป็นนักข่าวที่ต้องการความจริงไงคะ!" พริมเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่หลบสายตา "คุณมันก็แค่ดาราเห็นแก่ตัว ที่สร้างภาพว่าเข้าถึงยากเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาดบางอย่าง!" "ความผิดพลาดเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวับไหววูบชั่วขณะ "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับผมบ้าง? คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเกลียดการถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว? คุณรู้อะไรเกี่ยวกับแผลเป็นที่ผมแบกไว้บนหลังบ้างไหม... ยัยนักข่าวปากเก่ง!" ไดอะล็อกที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัดอั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน พริมชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นความเจ็บปวดที่ฉาบอยู่ก้นบึ้งนัยน์ตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธเกลียดธรรมดา แต่มันคือความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเย็นชา มือเล็กที่ถือไมโครโฟนค่อยๆ คลายลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างแค่คืบ ความรู้สึกพยศเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสนระคนเห็นใจอย่างประหลาด "ฉัน... ฉันไม่รู้..." พริมพยายามกระซิบเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เมื่อพบว่าภายใต้ความปากร้ายของซูเปอร์สตาร์หนุ่มคนนี้ กลับซ่อนรอยแผลที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอคาดคิด คีย์เองก็ชะงักไปเมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดอะไรออกไป ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่สายตาจะเลื่อนต่ำลงมาหยุดที่ริมฝีปากนั้นนานเกินความจำเป็น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนผ่านจากสงครามน้ำลาย มาสู่ความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตอันตราย เคมีระหว่างคนทั้งคู่พุ่งพล่านจนแทบจะเผาไหม้อากาศในห้องให้กลายเป็นจุล ใบหน้าของคีย์ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้เธอช้าๆ ช้าเสียจนพริมทำได้เพียงหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะโดยไม่รออนุญาต "คีย์! นายอยู่ในนี้ไหม? ทางผู้จัดสปอนเซอร์ใหญ่เขาอยากพบนายด่วน..." ร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อภาพตรงหน้าคือซูเปอร์สตาร์หนุ่มกำลังคร่อมร่างของนักข่าวสาวคนดังติดกับประตูในท่าทางที่ล่อแหลมสุดขีด พริมลืมตาโพรงด้วยความตกใจ รีบผลอกอกคีย์ออกสุดแรงและกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ส่วนคีย์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเกลียวที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ โครโนสทริกเกอร์