รอยยิ้มของบัณฑิตผู้ซ่อนคม

ก้านนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวของหลี่จินอวี้กำลังคีบเบี้ยสีดำเม็ดหนึ่งค้างไว้เหนือกระดานไม้จันทน์หอม ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องหนังสือประจำตระกูลหลี่ กลิ่นกำยานหมื่นลี้ลอยวนอบอวล ผสมผสานกับไอเย็นยะเยือกของค่ำคืนนี้ที่แฝงเร้นความตายไว้ทุกอณูอากาศ ในชาติภพก่อน ช่วงเวลานี้เองคือวินาทีที่เงาคมกระบี่ของมือสังหารจะพุ่งทะลุกระดาษสาแห่งบานหน้าต่างเข้ามาปลิดชีพเขาอย่างไร้ความปรานี ทว่าบนกระดานหมากแห่งการย้อนเวลานี้ กติกาหาใช่สิ่งเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ "คุณชายรอง... ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ดับตะเกียงพักผ่อนอีกเล่าเจ้าคะ" เสียงของ "อิงฮวา" สาวใช้คนสนิทดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับถาดกระเบื้องเคลือบที่บรรจุชาอุ่น ทว่าสายตาของนางกลับฉายแววกังวลยามมองนายหนุ่มผู้มีสีหน้าสุขุมลุ่มลึกจนยากจะคาดเด จินอวี้มิได้เอაბคำใด เขายังคงทอดสายตาพินิจพิเคราะห์ตารางหมากบนกระดาน ราวกับกำลังมองเห็นซากศพของตนเองในอดีตชาติซ้อนทับอยู่ ณ จุดตัดของเส้นตารางเหล่านั้น ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มของบัณฑิตผู้ซ่อนคมดาบ รอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "พักหรือ... อิงฮวา เจ้าลองดูหมากกระดานนี้ให้ดีสิ" จินอวี้เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนสาวใช้ต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เบี้ยสีดำตัวนี้ดูราวกับตกอยู่ในมุมอับไร้ทางหนีทีไล่ ใช่หรือไม่? แต่หากเรามองให้ลึกซึ้ง... บางที ตำแหน่งที่ตายสนิทที่สุด อาจเป็นจุดที่คมกระบี่ของศัตรูโง่เขลาที่สุดเช่นกัน" สิ้นคำพูดนั้น สายลมยามวิกาลก็พัดกระโชกแรงจนเปลวไฟในโคมตะเกียงไหววูบวาบ *ฉับ!* เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุกระดาษสาของหน้าต่างเข้ามาดั่งภูตผีปีศาจ คมดาบอาบยาพิษสีเขียวมรกตสะท้อนแสงจันทร์วับวาว พุ่งตรงเข้าสู่จุดตายบริเวณลำคอของหลี่จินอวี้อย่างแม่นยำและรวดเร็วไร้เสียง ราวกับภาพเหตุการณ์ที่ถูกฉายซ้ำมาจากอดีตชาติอย่างไรอย่างนั้น! ทว่า... จินอวี้มิได้แม้แต่จะกะพริบตา เขากลับตวัดปลายนิ้วดีดเบี้ยหยกสีขาวบนตักกระเด็นออกไปกระทบกับเชิงเทียนสำริดอย่างแม่นยำ เสียงโลหะกระทบกันกังวานใส ทันใดนั้น กลไกแผ่นไม้ใต้พรมเปอร์เซียก็ดีดตัวเปิดออก เหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นเรือนพุ่งทะยานขึ้นมาพร้อมกรงเล็บเหล็ก ตรึงร่างของมือสังหารผู้นั้นไว้กับผนังห้องในชั่วพริบตาเดียว! "อึก..." มือสังหารกระอักเลือดดำออกมาทันที ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นคมกริบของหลี่จินอวี้ ที่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตกใจกลัว จินอวี้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ชายผ้าคลุมสีนิลปักลายดิ้นเงินไหวตามจังหวะก้าวเดิน เขาย่างสามขุมเข้าไปใกล้มือสังหารที่ดิ้นรนอย่างไร้ผล กลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างบัณฑิตหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด "กลับไปบอกนายของเจ้า... ว่าหมากตัวแรกบนกระดานของข้า ข้าเป็นผู้เดินเอง" จินอวี้กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของยมทูต ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อหันหลังให้ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงรายงานจากพ่อบ้านที่หอบสะท้านด้วยความตื่นตระหนก "คุณชายรอง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! ราชโองการด่วนจากในวังหลวง... องค์หญิงเซียวหลานซินทรงถูกลอบวางยาพิษระหว่างเสด็จมาร่วมงานเลี้ยงรับรอง และตอนนี้... พระอาการโคม่า ทรงมีรับสั่งให้ท่านรีบเดินทางเข้าวังหลวงเป็นการด่วนที่สุดขอรับ!" จินอวี้ชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตชาติ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาบนกระดานหมากแห่งการแก้แค้นนี้นะคะ หงส์เพลิงหวนคืนสัญญาว่าจะร้อยเรียงทุกตัวอักษรให้ทุกท่านวางไม่ลงแน่นอนค่ะ