สัญญาใจในเงาจันทร์

"เอกสารชุดนี้ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นหนอนบ่อนไส้... แต่มันฟ้องว่าคุณคือคนที่เปิดประตูให้มันเดินเข้ามาต่างหากค่ะ, คุณวิชัย" เสียงหวานใสแต่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของรินรดา ดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ที่ตอนนี้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นเลือด แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกโยนลงกระแทกบนโต๊ะกระจกเงาวับเสียงดังสนั่น ไพ่ตายใบสุดท้ายที่เธอและคิรากรซุ่มเงียบขุดคุ้ยมาตลอดทั้งคืนถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น ภาพหลักฐานการโอนเงินข้ามประเทศและลายเซ็นอนุมัติงบประมาณลับ ทำให้สีหน้าของวิชัยที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจมาตลอด ถอดสีซีดเผือดลงทันทีราวกับคนใกล้ตาย รินรดายืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน เธอยกยิ้มมุมปากนิดๆ ส่งให้คนที่เคยสزบประมาทเธอไว้เจ็บแสบ "ตกใจอะไรคะ? คิดว่าทำเนียนส่งข้อมูลลับบริษัทให้เมษาเอาไปตัดราคาตัดหน้าพวกเรา แล้วจะไม่มีใครสาวไส้มาถึงตัวหรือไงคะ หึ... น่าสมเพชจริงๆ สำหรับคนอายุเท่านี้แต่ยังคิดตื้นๆ แบบนี้อยู่" วิชัยอ้าปากพะงาบๆ มือที่สั่นเทาพยายามคว้าเอกสารขึ้นมาดู แต่กลับทำได้เพียงปัดมันร่วงหล่นลงพื้น "นี่มัน... แก... พวกแกสองคนร่วมมือกันรวบรวมหลักฐานพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ตั้งแต่ตอนที่คุณคิดว่าตัวเองฉลาดเหนือกว่าคนอื่นยังไงล่ะคะ" คิรากรที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ ส่งเสียงหัวเราะในลำคอต่ำๆ อย่างน่าเกรงขาม ดวงตาคมกป of ดุดันคู่นั้นกวาดมองผู้บริหารรุ่นลายครามด้วยความเหยียดหยาม ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัววิชัยช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากซีอีโอหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ทำให้วิชัยต้องถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะ "กฎของบริษัทผมมีข้อเดียวคือ... ใครที่คิดจะแทงข้างหลังผม จุดจบมีเพียงแค่การถูกถีบหัวส่งออกไปแบบไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบจนทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนที่สถานการณ์จะระอุไปมากกว่านั้น มือเรียวเล็กของรินรดาก็ดึงชายเสื้อสูทราคาแพงของคิรากรเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนสติ เธอสบตาเขานิ่ง แววตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเข้าใจลึกซึ้งที่ส่งผ่านไปยังหัวใจของชายหนุ่มผู้บ้าคลั่งความสมบูรณ์แบบคนนี้ คิรากรชะงัก ลมหายใจที่ร้อนรุ่มค่อยๆ ผ่อนลงเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของหญิงสาวแตะเบาๆ ที่ข้อแขนของเขา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างรวดเร็วชนิดที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อนในชีวิต ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมซับเข้ามาในหัวอก "พอเถอะค่ะคิรากร..." รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม "คนแบบนี้ปล่อยให้กระบวนการทางกฎหมายจัดการเถอะค่ะ การเอาพลังงานของเราไปเปลืองกับเศษสวะแบบนี้ มันไม่คุ้มค่าเลยนะคะ" คิรากรหันมามองหน้าหญิงสาว นัยน์ตาคมกริบไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่เต็มอก เขาพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนนต่อเหตุผล... ไม่ใช่เพราะคำสั่งสอน แต่เป็นเพราะเขาพ่ายแพ้ให้กับความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้างของเธอต่างหาก หลังจากที่วิชัยถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากตัวออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางเสียงโวยวายและสภาพที่ยับเยิน บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบในตอนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความอึดอัดเหมือนก่อนหน้า หากแต่เป็นความเงียบที่เปิดโอกาสให้หัวใจสองดวงได้สื่อสารกันในสิ่งที่เก็บงำมานาน รินรดากำลังเก็บเอกสารบนโต๊ะใส่แฟ้มอย่างตั้งใจ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าคิรากรเดินเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่ม เธอสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ทว่าลมหายใจกลับติดขัดทันทีเมื่อพบว่าใบหน้าคมคายนั้นอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว "นี่คุณ..." รินรดาหลบสายตาวาววับคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะ "ขยับออกไปหน่อยสิคะ ยืนใกล้เกินไปแล้ว" "ไม่ขยับค่ะ" คิรากรตอบหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ที่ทำเอาดีไซเนอร์สาวถึงกับไปไม่เป็น "วันนี้คุณเก่งมาก... รินรดา" คำชมที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้รินรดาชะงักไป ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าของซีอีโอหนุ่ม เธอนึกว่าเขาจะเป็นพวกบ้าอำนาจที่ยอมรับใครไม่ได้เสียอีก แต่ในยามนี้ แววตาของคิรากรกลับเต็มไปด้วยความชื่นชมและความจริงใจอย่างที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน "ฉันก็แค่วิ่งตามหาความยุติธรรมให้ตัวเองกับบริษัทค่ะ ไม่ได้ต้องการคำชมจากคุณสักหน่อย" เธอยังคงปากแข็งเชิดหน้าหนี แม้ว่าแก้มเนียนทั้งสองข้างจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิดก็ตาม คิรากรหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเอ็นดู เขายื่นมือหนาออกไปปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มของหญิงสาวออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนและทะนุถนอมนั้นทำให้รินรดานิ่งค้าง ราวกับถูกมนต์สะกด ความระแวงและความหวาดกลัวในความรักที่เธอสร้างเป็นกำแพงหนามาตลอดหลายปี ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อยภายใต้ความอบอุ่นที่ผู้ชายตรงหน้ามอบให้ "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... แต่หัวใจคุณตอนนี้เต้นแรงจนฉันได้ยินแล้วนะ" คิรากรกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "คุณ! คนฉวยโอกาส!" รินรดาหน้าแดงแจ๋ รีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง ทว่าคิรากรกลับคว้าข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้าง แล้วดึงร่างบางเข้าไปโอบกอดไว้แนบอกอย่างแนบแน่น อ้อมแขนที่แข็งแกร่งนี้ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด จนเธอเผลอซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ความเงียบโรแมนติกโรยตัวปกคลุมทั่วทั้งห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอ ไม่มีคำพูดใดๆ พรั่งพรูออกมาอีก มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และความรู้สึกที่เริ่มเปิดใจยอมรับกันและกันอย่างแท้จริง รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในส่วนลึกของหัวใจ... บางที การเปิดโอกาสให้ใครสักคนเข้ามาเดินร่วมทาง อาจจะไม่ใช่เรื่องที่แย่เสมอไปอย่างที่เธอเคยหวาดกลัว ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปรวดเร็วเสมอ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก่อนที่เลขาหน้าห้องจะผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจสะดุ้งโยน ราวกับเพิ่งไปเจอผีมาหมาดๆ "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาสาวละล่ำละลักพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณเมษา... เธอพาคนบุกเข้ามาที่ล็อบบี้ชั้นล่าง พร้อมกับ... ตำรวจและหมายศาลค่ะ!" รินรดาผละออกจากอ้อมอกของคิรากรทันที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความฉงน ขณะที่คิรากรขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้งในพริบตา "หมายศาลอะไร?" คิรากรเอ่ยถามเสียงเยือกเย็น "เธอ... เธอฟ้องร้องกล่าวหาว่าคุณรินรดาเป็นคนขโมยแบบดีไซน์คอลเลกชันใหม่ล่าสุดของเธอค่ะ! และตอนนี้... นักข่าวทุกสำนักกำลังแห่กันขึ้นมาทำข่าวกันเต็มชั้นล่างแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและคอยสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มาโดยตลอดนะคะ!