ทัวร์นาเมนต์กิลด์หน้าใหม่

เสียงตรายางกระแทกลงบนแผ่นกระดาษหนังสัตว์ราคาถูกดัง *ปึก* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงทะเบียนราษฎร์อันอับทึบ กลิ่นหมึกราคาประหยัดและกลิ่นอับของเอกสารเก่าแก่ลอยอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่กลิ่นเหล่านี้ หากแต่เป็นสายตาคู่คมกริบของเจ้าหน้าที่ตรวจทานสมาคมกิลด์ ที่กำลังกวาดมองตัวเลขขาดดุลในบัญชีรอบสุดท้ายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "กิลด์ 'สุสานไร้พ่าย'... สถานะปัจจุบันคือติดลบทรัพยากรติดต่อกันสามไตรมาส และสมาชิกปฏิบัติการภาคสนามเหลือต่ำกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำ" เจ้าหน้าที่หนุ่มสวมแว่นกรอบทองเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ตามกฎข้อที่สิบสี่ของสมาคม หากวันนี้พวกคุณไม่สามารถผ่านการทดสอบ 'ทัวร์นาเมนต์กิลด์หน้าใหม่' รอบจัดอันดับพิเศษนี้ไปได้ ใบอนุญาตประกอบการระดับ E จะถูกเพิกถอนอย่างถาวร... และหนี้สินทั้งหมดจะถูกโอนย้ายเป็นคดีอาญา" อาเรียที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าสวยคมฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด มือเรียวหนาของอดีตหัวหน้ากิลด์สายแทงค์กำเข้าหากันจนข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ "กฎบ้าบออะไรกัน ตั้งแต่พวกสภาขุนนางเข้ามาแทรกแซง เกณฑ์การประเมินก็เอาแต่ความคุ้มค่าทางธุรกิจเป็นที่ตั้ง ศรัทธรและความเป็นความตายของนักผจญภัยถูกตีค่าเป็นแค่ตัวเลขบนกระดาษหรือไงกันคะ... เอ๊ย... ไงครับ!" อาเรียเกือบหลุดปากสำนวนคุ้นเคย แต่รีบเปลี่ยนเสียงหลบมุมมองของเรย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ทันที ผม—เรย์, เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่ผันตัวจากนักบัญชีมาเป็นผู้จัดการกิลด์จำเป็น—ยกมือขึ้นปรามอาเรียเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษให้เจ้าหน้าที่สมาคม แม้ในใจจะกำลังคำนวณอัตราส่วนต้นทุนต่อกำไรของการใช้โครงกระดูกพลเดินเท้าพุ่งชนกำแพงสนามประลองอยู่ก็ตาม "ต้องขออภัยในความไม่สะดวกเรื่องตัวเลขทางบัญชีด้วยนะครับท่านเจ้าหน้าที่ พอดีช่วงที่ผ่านมาพวกเรามี 'ค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงโครงสร้างภายใน' ค่อนข้างสูง" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ รอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้าอย่างพอเหมาะพอเจาะ "แต่ขอให้มั่นใจได้เลยครับว่า ในสนามประลองวันนี้ กิลด์สุสานไร้พ่ายของเราจะแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพการบริหารจัดการทรัพยากรบุคคล... ที่ยอดเยี่ยมจนท่านต้องประหลาดใจอย่างแน่นอนครับ" เจ้าหน้าที่หนุ่มหรี่ตามองผมอย่างไม่ไว้ใจนัก แต่ก็ยอมปั๊มตราประทับสีแดงฉานลงบนใบสมัครรอบสุดท้ายก่อนจะโบกมือไล่ "เชิญไปเตรียมตัวที่ลานประลองเบอร์เจ็ดได้... และขอเตือนไว้ก่อน คู่แข่งในรอบนี้คือ 'กิลด์เขี้ยวอัสนี' ที่มีนักเวทสายฟ้ามือฉกาจคุมทีมอยู่ ระวังกระดูกของพวกนายจะกลายเป็นผุยผงก่อนจะได้ใช้หนี้ก็แล้วกัน" เมื่อเดินพ้นประตูห้องทะเบียนออกมา ความวุ่นวายของลานประลองขนาดใหญ่ก็กระแทกเข้าใส่โสตประสาท เสียงเชียร์อึกทึกครึกโครม เสียงคำรามของสัตว์อสูรเวท และกลิ่นอายความตื่นเต้นเร้าใจลอยอบอวลไปทั่วอัฒจันทร์หินแกรนิตสูงตระหง่าน แสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องลงมากระทบกับลานประลองหินทราย เกิดเป็นเงาทอดยาวที่สร้างบรรยากาศอันดุเดือด อาเรียสะบัดผมยาวสีเพลิงของเธอไปด้านหลัง หันมามองผมด้วยแววตาเป็นกังวล แม้ภายนอกเธอจะดูแข็งกร้าว แต่ผมรู้ดีว่าเธอกำลังแบกรับความคาดหวังของอดีตสมาชิกที่กระจัดกระจายไปหมด "เรย์... นายมั่นใจแค่ไหนกับแผนที่วางไว้? ฉันลองเช็คข้อมูลของกิลด์เขี้ยวอัสนีแล้ว พวกมันมี 'การ์กอยล์หินเวทมนตร์' ที่ต้านทานการโจมตีทางกายภาพได้เกือบทั้งหมด แถมยังมีเวทสายฟ้าที่ทำลายโครงกระดูกของนายให้แหลกเป็นผุยผงได้ในพริบตาเดียวด้วยนะ" ผมถอดถุงมือหนังสีดำออกทีละข้างอย่างใจIเย็น นัยน์ตาสสีนิลทอประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจที่คำนวณมาอย่างดีแล้ว "อาเรียครับ... คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีการประเมินความเสี่ยง" ผมพูดพลางหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีดำขึ้นมาเปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวเลขยึกยือและแผนผังเวทมนตร์ "การ์กอยล์หินเวทมนตร์มีความหนาแน่นสูงก็จริง แต่มันมีจุดอ่อนตรง 'จุดเชื่อมต่อข้อต่อหัวไหล่' ที่ต้องใช้หินมานาเกรดต่ำในการหล่อหลอมเพื่อลดต้นทุน ซึ่งหมายความว่า..." ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้รอยยิ้มปริศนาปรากฏบนมุมปาก "มันมีค่าความทนทานต่อแรงกระแทกเฉียบพลันต่ำกว่าค่าเฉลี่ยถึงสิบหเปอร์เซ็นต์ครับ" อาเรียกะพริบตาปริบๆ สมองของนักรบสาวพยายามประมวลผลคำพูดเชิงเทคนิคของผม ก่อนที่เธอจะอุทานออกมาเบาๆ "อ๋อ... นายหมายความว่าจะให้ฉันใช้สกิลกระแทกพังโล่ อัดกระแทกเข้าไปที่จุดนั้นตรงๆ เลยงั้นเหรอ?" "ถูกต้องครับ และในขณะเดียวกัน..." ผมหันไปมองแหวนกระดูกบนนิ้วมือที่เริ่มสั่นระริกเบาๆ "ผมจะใช้ 'กองบัญชาการเงา' ระดมพลโครงกระดูกทั้งหมดแปดสิบตัวเข้าโอบล้อมจากด้านหลัง เพื่อบังคับให้พวกมันต้อนเข้าสู่มุมอับที่คำนวณไว้... เวทสายฟ้าของพวกมันจะไร้ความหมายทันที เมื่ออยู่ในระยะประชิดที่ต้องระวังการทำลายพวกเดียวกันเองครับ" เคมีระหว่างเราสองคนทำงานได้อย่างลงตัวเสมอ อาเรียพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ความมั่นใจกลับมาฉายชัดในดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง เธอวางมือลงบนบ่าของผมตบเบาๆ สองทีจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทก "เยี่ยม! ถ้าแผนนารอดตัวไปได้ ฉันจะยอมเลี้ยงเบียร์นายหนึ่งแก้วใหญ่ๆ เลย นายเนคอมสคูล... เอ๊ย เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด!" "ผมจะรอรับคำรักษานั้นไว้นะครับ" ผมยิ้มรับบางๆ เสียงประกาศก้องจากเวทขยายเสียงดังสนั่นไปทั่วสนามประลอง *“คู่ต่อไป! รอบจัดอันดับพิเศษเพื่อรักษาใบอนุญาต! ระหว่างกิลด์ 'สุสานไร้พ่าย' ปะทะ กิลด์ 'เขี้ยวอัสนี'—ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายเข้าสู่สนามได้!”* เสียงเฮลั่นจากอัฒจันทร์ดังกระหึ่ม ประตูเหล็กบานยักษ์ฝั่งตรงข้ามเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มสี่คนในชุดคลุมสีน้ำเงินปักลายสายฟ้า นำโดยหัวหน้าทีมร่างสูงใหญ่ที่ถือค้อนเวทมนตร์ประกายแสงแปลบปลาบ พวกมันเดินเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด อาเรียสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกเตรียมพร้อมพุ่งทะยาน ส่วนผมก้าวเดินตามหลังไปติดๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับศิลาวิญญาณในกระเป๋าเสื้อ ร่ายไอสีดำจางๆ ออกมาปกป้องรอบตัวอย่างเงียบเชียบ เมื่อเราทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่พื้นสนามประลองหินทราย ร่างเงาสีดำนับสิบก็เริ่มผุดขึ้นจากพื้นดินตามคำสั่งในใจของผม กลิ่นอายความตายผสมผสานกับเสียงคำรามของสัตว์อสูรเวทในสนามทำให้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ทันใดนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ไม่มีใครคาดคิดก็ปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่กลางอากาศตรงหน้าผม ท่ามกลางสายตาของผู้ชมหลายพันคน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามประลองระดับ SSS] [คำเตือน: อาร์เรย์เวทมนตร์ใต้พื้นสนามกำลังถูกแฮกโดยบุคคลปริศนา...] [เงื่อนไขการแข่งขันเปลี่ยนแปลงฉับพลัน: "บอสลับโบราณ" ระดับตำนาน กำลังจะตื่นจากการหลับใหลใต้พื้นทรายเบื้องล่างพวกคุณในอีก 3 วินาที!] ผมชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อคำนวณพลังงานมานาที่ทะลักขึ้นมาจากใต้ดิน ซึ่งเกินกว่าขีดจำกัดของทัวร์นาเมนต์ระดับหน้าใหม่ไปไกลลิบลิ่ว อาเรียหันมามองผมด้วยใบหน้าซีดเผือด "เรย์... นั่นมันเสียงอะไรวะเนี่ย!?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้เสมอนะครับ