จังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ

แก้วคริスタルทรงสูงในมือรินรดาไหววูบตามจังหวะการสั่นเล็กน้อยของปลายนิ้ว เธอยืนนิ่งอยู่มุมอับสายตาของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรูระดับห้าดาว ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริスタルที่สะท้อนกับเสียงหัวoาะและบทสนทนาอันน่าเบื่อหน่าย แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเย็นเยียบราศีกำลังยืนอยู่หน้าเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะล่มสลาย "ผมคิดว่ารินน่าจะเข้าใจโปรเจกต์นี้ดีกว่าจะปล่อยให้มันกลายเป็นแค่... ข้อมูลดิบที่ไร้ชีวิตชีวา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลจนน่าขนลุกของคีย์ดังขึ้นใกล้เกินความจำเป็น ร่างสูงในชุดสูทตัดเย็บเนียบก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ คีย์ส่งยิ้มที่เคลือบด้วยความมั่นใจเกินร้อยมาให้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายรองเท้าส้นสูง ราวกับกำลังประเมินมูลค่าสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาดประมูลเทคโนโลยี รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองส่วนตรรกะของเธอกำลังประมวลผลอัลกอริทึมแห่งการหลบหนี แต่ทว่าช่องทางถูกปิดตายด้วยรูปร่างของเขาที่จงใจโน้มตัวลงมาบล็อกพื้นที่ส่วนตัว "ข้อมูลดิบจะไร้ชีวิตชีวาหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนตีความค่ะคุณคีย์... และเท่าที่ฉันจำได้ ขอบเขตงานของเราถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนตามสัญญา ไม่มีความจำเป็นต้องเอาความเห็นส่วนตัวมาปะปน" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าซ่อนความเฉียบคมไว้ทุกพยางค์ แม้ภายในใจชีพจรจะเต้นเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "ความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ดี ไม่ควรมีกำแพงหนาเตอะแบบนี้นะครับริน... บางที ถ้าเราลองมานั่งคุยกันแบบส่วนตัว โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องโค้ดหรืออัลกอริทึมบ้าๆ นั่น คุณอาจจะพบว่าโลกข้างนอกมันกว้างกว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์เยอะ" มือหนาของคีย์ยื่นเข้ามาหมายจะแตะที่ข้อศอกของเธอ รินรดากลั้นหายใจ สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้เธอเตรียมปัดป้อง แม้จะรู้ว่ามันอาจทำลายภาพลักษณ์มืออาชีพในงานสังคมนี้ก็ตามที แต่เธอก็เกลียดการถูกคุกคามยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เพล้ง! เสียงแก้วไวน์กระทบกันดังสนั่น ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายย่อยๆ เมื่อร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก้าวแทรกเข้ามาคั่นกลางระหว่างเธอกับคีย์ได้อย่างแนบเนียนราวกับถูกคำนวณองศามาอย่างสมบูรณ์แบบ "ขอโทษทีครับ พอดีผมซุ่มซ่ามไปหน่อย แก้วของคุณคีย์เลอะหรือเปล่าครับ?" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่าง perfect แต่ดวงตาคู่นคมกริบกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เขายื่นผ้าเช็ดปากสีขาวส่งให้คีย์ พร้อมกับขยับตัวบังรินรดาให้อยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ไหล่กว้างของธันวาทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดีที่ผลักดันให้คีย์ต้องถอยร่นออกไปโดยอัตโนมัติ คีย์หรี่ตามองธันวาด้วยความไม่พอใจ กัดฟันกรอดแต่ต้องรักษามารยาทต่อหน้าแขกเหรื่อคนอื่น "ไม่เป็นไรครับ... คุณธันวา ดูเหมือนคุณจะบังเอิญเข้ามา 'ช่วย' ได้จังหวะดีเหลือเกินนะ" "เรียกว่าสัญชาตญาณนักกลยุทธ์ดีกว่าครับ เราต้องป้องกันความเสี่ยงก่อนที่ 'ระบบ' จะเสียหายไม่ใช่หรือครับ" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้คีย์ต้องแค่น ิ้มแห้งๆ ก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงหายไปฝูงชน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงเบาๆ จากมุมห้อง รินรดายืนนิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่หลุดลอยให้กลับมาควบคุมได้ดังเดิม เธอมองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งยื่นมือเข้ามาแทรกแซง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทตามเคย เพื่อปกปิดความสั่นไหวในอก "ฉันจัดการเองได้ค่ะ ขอบคุณสำหรับ... ความหวังดีที่ไม่จำเป็น" ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้านวลที่พยายามตีสีหน้านิ่งเฉย เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชนิดที่รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยเข้ามาแตะจมูก "จัดการเองได้? ริน... คุณเพิ่งเกือบจะทำให้โปรเจกต์มูลค่าร้อยล้านต้องสะดุด เพราะความถือดีที่ไม่ยอมถอยออกมาจากมุมอับ" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความดุดือเจือความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนักธุรกิจ "มันไม่ใช่ความถือดี แต่มันคือขอบเขต และฉันไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น... โดยเฉพาะคุณ" รินรดาย้อนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววาวด้วยความถือดี ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักระบายรอยยิ้มเจ้าเลئแต่มีเสน่ห์ร้ายกาจ "งั้นเหรอครับ... แต่แปลกจังหวะที่หัวใจคุณเต้นผิดจังหวะเมื่อกี้ มันไม่ได้บอกผมแบบนั้นเลยนะริน" รินรดาชะงัก เถียงไม่ออกเมื่อถูกจี้ใจดำ อุณหภูมิบนใบหน้าพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความประหม่า แต่ก่อนที่เธอจะทันได้หาคำพูดคมคายมาโต้กลับ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่สะท้อนอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของธันวา ซึ่งกำลังสว่างวาบขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบนิรภัยของบริษัท มันคือไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดที่ควรจะถูกเข้ารหัสไว้ในเซิร์ฟเวอร์หลักเท่านั้น แต่ตอนนี้... มันกำลังถูกดาวน์โหลดไปยัง IP Address ภายนอก และต้นทางของสัญญาณนั้นมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคีย์... เมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่ผ่านมา รินรดาหันขวับกลับมาสบตาธันวาอีกครั้ง ทันทีที่เห็นสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรู้ทันของเขา เธอก็รู้ทันทีว่า... เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง *** แสงดาวพร่างพราวหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นระทึกไปพร้อมกับปมที่เริ่มขมวดปมแน่นขึ้นนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!