การจากลาเพื่อปกป้อง

"ใบลาออก... นี่เธอสติหลุดไปแล้วหรือไง พริมา!" กระดาษแผ่นบางถูกตบกระแทกเข้ากับพื้นโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาจนแทบจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่งรอบตัว สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงหายใจกระชั้นชิด เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายตาคู่นั้นทั้งโกรธเกรี้ยว ทั้งตื่นตระหนก และลึกซึ้งเกินกว่าที่เจ้าตัวจะยอมรับ พริมายืนไขว่ห้างพิงขอบโต๊ะอย่างสงบนิ่ง เธอยกมือขึ้นกอดอก ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ที่ต้นแขนเพื่อคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาถูกแต่งแต้มไว้ที่มุมปากอย่างท้าทาย ทั้งที่ในอกข้างซ้ายกำลังปวดหนึบรากับถูกเข็มเล่มเล็กนับพันทิ่มแทง "ฉันมีสติดีค่ะคุณคินน์... ดีกว่าตอนที่ยอมเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้คุณเสียอีก" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท เย็นชาจนคนฟังรู้สึกหน่วบในทรวงอก "เธอพูดบ้าอะไรออกมา! คิดจะหนีปัญหาแค่นี้เนี่ยนะ รินรดาปล่อยข่าวโคมลอยอะไรขึ้นมา เดี๋ยวดาราเบอร์หนึ่งอย่างฉันจัดการเองได้น่า! เธอไม่ต้องมาทำตัวเป็นฮีโร่ตกอับแบกรับความซวยไว้คนเดียว!" คินน์พุ่งตัวเข้ามาประชิดโต๊ะ สองมือค้ำขอบโต๊ะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมแบรนด์โปรดปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน พริมาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความหวั่นไหวในดวงตา กลิ่นกายของเขาที่คุ้นเคยกำลังทำลายเกราะป้องกันที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก "ไม่ใช่แค่ข่าวโคมลอยหรอกค่ะคุณคินน์ รูปถ่ายจูบมุมมืดในห้องแต่งตัวตอนตีสองเมื่อสัปดาห์ก่อน มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าความสัมพันธ์ของเราซะอีก" เธอย้อนกลับเสียงใส นัยน์ตาคู่คมตวัดกลับมาสบตาเขาตรงๆ "ถ้าฉันยังหน้าด้านทำงานอยู่ข้างกายคุณต่อไป มีหวังชื่อเสียงที่คุณสั่งสมมาหลายปีคงพังพินาศเพราะข่าวฉาวเตียงหักรักสามเส้ากับนางร้ายลูกรักช่องอย่างรินรดาแน่ๆ และที่สำคัญ... ฉันไม่อยากเป็นตัวตลกให้ใครเอาไปนินทาว่าเกาะซุปตาร์ดังกินหรอกนะคะ" "ใครแคร์วะ!" คินน์คำรามลั่นในลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "ฉันสนที่ไหนว่าใครจะเขียนข่าวอะไร! ตั้งแต่วันแรกที่ฉันดึงเธอเข้ามาอยู่ในวงจรอุบาทว์นี่ ฉันเคยแคร์สื่อพวกนั้นเหรอ พริมา! เธอกำลังใช้สมองส่วนไหนคิดถึงได้ตัดสินใจแบบนี้!" มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่ตัวคินน์เองก็แทบไม่รู้ตัว เขากลัว... กลัวเหลือเกินว่าผู้หญิงคนนี้จะหายออกไปจากชีวิตของเขาจริงๆ พริมาสะดุ้งเล็กน้อยยามเมื่อสัมผัสไออุ่นจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดแต่รู้ดีว่าไม่มีวันเอื้อมถึง เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะแย้มยิ้มหยันให้ตัวเอง "แต่ฉันแคร์ค่ะคุณคินน์..." เสียงหวานแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "ฉันเหนื่อยแล้ว... เหนื่อยกับการต้องคอยวิ่งตามเช็ดก้นเรื่องฉาวที่คุณก่อ เหนื่อยกับการต้องมานั่งหลบๆ ซ่อนๆ จากแฟนคลับคลั่งรักของคุณ และที่สำคัญที่สุด... ฉันเหนื่อยที่จะต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้รักคุณมากกว่านี้" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจากปอด คินน์ชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของซุปตาร์หนุ่มผู้หยิ่งทะนงกระตุกวูบอย่างแรง ประโยคสุดท้าย... ประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั้น มันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า *ห้ามใจตัวเองไม่ให้รักคุณมากกว่านี้...* "เธอ... ว่าไงนะ" คินน์เค้นเสียงถามออกมาช, ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกและประกายความหวังที่สว่างวาบขึ้นในอก "ลืมมันไปเถอะค่ะ ถือว่าฉันพูดพล่อยๆ แล้วกัน" พริมาดึงแขนตัวเองกลับจากการกอบกุมของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว เธอก้มลงหยิบกระเป๋าหนังใบโปรดขึ้นมาสะพายไหล่ "เอกสารลาออกวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เซ็นอนุมัติให้ด้วยนะคะ ฉันจะได้ไปเก็บของในห้องแต่งตัวให้เรียบร้อยภายในวันนี้" ร่างบางหมุนตัวหันหลังให้เขาทันที หัวใจของเธอร่ำไห้แทบขาดรอย แต่ฝานเท้าย่างก้าวออกไปอย่างมั่นคง ไม่ยอมหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้กำลังซีดเผือดด้วยความตระหนก ก้าวแรก... ก้าวที่สอง... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องดังสะท้อนก้อง *หมับ!* แรงกระชากจากด้านหลังทำให้พริมาเซถลากลับเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคยในเสี้ยววินาที วงแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กสวมกอดเอวบางไว้แน่นตรึง ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปชิดติดกับแผ่นอกของเขาจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ปล่อยนะคุณคินน์! บ้าจริง ฉันบอกให้ปล่อยไง!" พริมาดิ้นรนสุดแรงเกิด มือเล็กทุบตีลงบนท่อนแขนแข็งแรงเพื่อแกะพันcการออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของซุปตาร์หนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ "ไม่ปล่อย! ฝันไปเถอะ!" คินน์ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สูดดมกลิ่นกายสาวเข้าปอดลึกราวกับคนขาดอากาศหายใจ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเจือความเว้าวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน "เธอกล้าดียังไงมาบอกรักแล้วจะสะบัดก้นหนีฉันไปง่ายๆ แบบนี้ หึ... พริมา เธอคิดว่าฉันเป็นของเล่นที่จะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ" "แล้วคุณทำกับฉันยังไงล่ะคะ! ปล่อยฉันนะ รินรดากำลังยืนรออยู่ข้างนอก เธอเห็นฉันเดินเข้ามาในห้องนี้ เดี๋ยวข่าวเตียงหักรักสามเส้าของคุณก็จะยิ่งเละเทะไปกันใหญ่!" พริมาเสียงสั่นรัว น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาอย่างสุดจะกลั้น ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดระเบิดออกมาในคราเดียว "ช่างหัวรินรดาสิ! ช่างหัวสื่อพวกนั้นด้วย!" คินน์พลิกร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววคลั่งรักอย่างชัดเจนจนน่ากลัว สองมือประคองใบหน้าหวานขึ้นบังคับให้เธอมองสบตาเขา "ฉันไม่สนว่าใครจะพูดอะไรทั้งนั้น พริมา... ถ้าเธอคิดจะลาออกเพื่อหนีฉันล่ะก็ บอกไว้ก่อนเลยว่าไม่มีวัน!" "แต่ฉันไม่อยากเป็นตัวปัญหาในชีวิตคุณ..." "เธอไม่ใช่ปัญหา!" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนพริมาต้องชะงัก "เธอคือคนเดียวในชีวิตฉัน... ตั้งแต่มีเธอเข้ามา วงการบันทึกบ้าบอนี่ถึงได้มีสีสันขึ้นมาหน่อย ยัยปากจัด แสบสันต์ ไม่ยอมคนอย่างเธอนี่แหละที่ฉันขาดไม่ได้!" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนริมฝีปาก พริมาหลับตาลงอย่างจำยอม หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่ง ความโกรธ ความน้อยใจ และความรักที่อัดแน่นอยู่ในอกกำลังตีรันฟันแทงกันจนยุ่งเหยิง นิ้วเรียวของคินน์เกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนและทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก "อยู่ต่อ... นะพริมา อยู่เป็นผู้หญิงปากร้ายคอยกวนประสาทฉันแบบนี้ไปนานๆ ส่วนเรื่องรินรดาและข่าวบ้าบอทั้งหมด... ฉันจะจัดการเอง" เสียงกระซิบพร่าหวิวชวนสั่นสะท้านดังอยู่ชิดริมฝีปาก พริมาลืมตาขึ้นสบกับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและจริงจัง เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างลังเล ขณะที่สมองกำลังประมวลผลคำพูดของซุปตาร์หนุ่มจอมเอาแต่ใจ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รอให้อนุญาต! "พี่คินน์คะ รินมีเรื่องสำคัญจะ..." เสียงหวานแหลมของรินรดาดังแทรกขึ้นกลางคัน พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่แล้วฝีเท้าคู่นั้นก็ต้องหยุดชะงักกึก เมื่อภาพตรงหน้าคือซุปตาร์หนุ่มเบอร์หนึ่งกำลังโอบกอดผู้จัดการสาวคนสนิทในระยะประชิด ชนิดที่ริมฝีปากแทบจะแนบติดกันอยู่รอมร่อ! นัยน์ตาคู่คมของรินรดาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและริษยาที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด! --- *โปรดติดตามตอนต่อไป...* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - เหมยฮวาแรกแย้ม