ทางเลือกที่ยากจะตัดสินใจ

"เซ็นเอกสารนี้เสียคินน์... แล้วอาชีพที่แกสร้างมาสิบปีจะคงอยู่ แต่ถ้าจะเลือกผู้หญิงคนนั้น ก็เตรียมตัวไปเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีใครจดจำได้เลย" เสียงทุ้มต่ำของประธานค่ายยักษ์ใหญ่ไม่ได้ฟังดูเหมือนคำขู่ แต่มันคือน้ำเสียงของคนที่กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ในกำมือ คินน์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นบุหรี่จางๆ ของผู้บริหารรุ่นเดอะทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ราคาแพงฉบับนั้น หากเขาตวัดปากกาเซ็นลงไป มันหมายถึงการประกาศตัดขาดจากพริมาอย่างเป็นทางการ—ต้องยอมให้ข่าวลือเรื่องการคบหากันเป็นแค่ 'เรื่องเข้าใจผิด' และต้องยอมเล่นละครตบตาสังคมร่วมกับรินรดาเพื่อกู้ภาพลักษณ์ที่ต้นสังกัดต้องการ คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ในหัวของเขามีภาพพริมาลอยขึ้นมา... รอยยิ้มที่ชอบทำเหมือนไม่แคร์โลก ดวงตาคู่สวยที่มักจะวาวโรจน์เวลาเถียงเขาจนมุม และจังหวะที่หัวใจของเขากระตุกทุกครั้งที่เธอก้าวเข้ามาใกล้ ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่แค่ความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราว แต่มันคือการมีชีวิตอยู่ที่มีความหมาย "ผมไม่ได้อยู่ในวงการนี้เพื่อเป็นตุ๊กตาให้ใครเชิด" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีด "อาชีพนี้คือสิ่งที่ผมรัก แต่พริมา... เธอคือคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่มันมีค่ากว่าคำสรรเสริญของคนทั้งโลก" "งั้นก็เชิญเลือกทางที่แกจะเสียใจไปจนตายเถอะ" คินน์หันหลังเดินออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาตรงดิ่งไปยังลานจอดรถส่วนตัว แสงไฟสลัวของยามค่ำคืนสะท้อนใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดดูข้อความที่พริมาส่งทิ้งไว้เมื่อชั่วโมงก่อน *‘ไม่ต้องห่วงฉันนะ คินน์... นายมีทางของนาย ส่วนฉันก็มีทางของฉัน ไม่ต้องเอาชีวิตที่นายทุ่มเทมาทั้งชีวิตมาเสี่ยงเพื่อผู้หญิงอย่างฉันหรอก’* คำพูดที่ดูเหมือนจะเข้มแข็งแต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในใจของเขาราวกับมีดกรีด คินน์กดโทรหาเธอทันที เสียงสัญญาณเรียกสายดังอยู่สามครั้งก่อนที่ปลายสายจะกดรับ แต่ทว่าคนรับไม่ใช่พริมา "สวัสดีค่ะคินน์... พอดีพริมาเขาลืมโทรศัพท์ไว้ที่ร้านอาหารน่ะค่ะ" เสียงหวานจริตของรินรดาดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ดูเสแสร้งจนคินน์อยากจะอาเจียน "ถ้าอยากคุยกับเธอละก็... มาหาเราสิคะ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันที่โรงแรมริมน้ำ" *ตู๊ด...* คินน์วางสายทันที ความเดือดดาลแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่สนแล้วว่าอาชีพซุปตาร์จะพังทลายลงอย่างไร เขาเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปสู่ท้องถนนในยามค่ำคืน ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความทรมาน เขามั่นใจว่ารินรดาต้องเล่นตุกติกอะไรบางอย่าง พริมาไม่มีทางยอมลงไปนั่งดื่มหรือทำตัวสนิทสนมกับผู้หญิงที่เธอมองว่าเป็นภัยร้ายเด็ดขาด เมื่อถึงโรงแรมเป้าหมาย คินน์พุ่งตัวขึ้นไปยังห้องสูทที่รินรดาบอก เขาไม่ได้เคาะประตู แต่ใช้คีย์การ์ดสำรองที่เขาเคยมีติดตัวจากการทำงานร่วมกับนางเอกสาวรายนี้พุ่งเข้าไปข้างใน ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจเขาแทบหยุดชะงัก พริมาไม่ได้นั่งอยู่กับรินรดา แต่เธอกำลังถูกมัดอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง ใบหน้าสวยหวานมีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเขาพุ่งเข้ามา ในขณะที่รินรดากำลังยืนถือแก้วไวน์มองมาที่เขาด้วยแววตาหยามหยัน "มาได้เร็วดีนี่คะคินน์" รินรดายกยิ้มมุมปาก "เลือกสิคะ... จะยอมเซ็นสัญญาสลัดผู้หญิงคนนี้ทิ้งแล้วเดินออกไปในฐานะพระเอกเบอร์หนึ่งต่อ หรือจะช่วยเธอก่อนที่คลิปเหตุการณ์ไม่สมควรของพวกคุณจะถูกส่งถึงมือนักข่าวในอีกห้านาทีข้างหน้า?" คินน์มองสลับระหว่างพริมาที่ส่ายหน้าห้ามเขาด้วยแววตาเจ็บปวด กับเอกสารสัญญาที่รินรดาวางทับไว้บนโต๊ะ "ถ้าแกทำร้ายเธอ..." คินน์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ร่างกายเขาขยับเข้าไปใกล้รินรดาอย่างคุกคาม "ฉันจะทำให้ชีวิตของแกในวงการนี้เป็นนรกที่แกไม่มีวันลืม" "หึ! งั้นก็เชิญดูความล่มสลายของตัวเองได้เลย!" รินรดาชูนิ้วขึ้นเตรียมกดส่งอีเมลหาสำนักข่าวใหญ่ ในเสี้ยววินาทีนั้น คินน์ไม่มีทางเลือกอื่น เขาพุ่งเข้าไปหาพริมาหรือจะกระโจนเข้าหาเอกสารนรกนั่นดี หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ พริมาที่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากเชือกตะโกนออกมาทั้งน้ำตา "คินน์! อย่าเซ็น! อย่าทำเพื่อฉัน!" แต่คินน์กลับยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่อ่อนโยนและเด็ดเดี่ยวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น ก่อนที่เขาจะคว้าปากกาจากโต๊ะขึ้นมา... แล้วหันไปทางกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในมุมห้อง! "คิดว่าฉันโง่จนไม่รู้ว่าแกแอบถ่ายอยู่เหรอรินรดา?" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันมามองพริมา แล้วตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้เซ็นสัญญา แต่เขาคว้าเก้าอี้ข้างๆ ฟาดลงบนอุปกรณ์ส่งสัญญาณของรินรดาจนพังยับเยิน ก่อนจะตรงเข้ามากอดพริมาไว้แน่น พร้อมกับกระซิบข้างหูเธอท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะตามมา "ต่อให้ต้องเป็นแค่คนธรรมดา... ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้หญิงของฉันเด็ดขาด" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะแก้เชือกให้เธอ เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเสียงตะโกนของนักข่าวที่รินรดาเรียกมาดักรอไว้ด้านหน้า! ประตูห้องถูกพังเข้ามาจากภายนอก แสงแฟลชจากกล้องนับสิบดวงสาดเข้ามาจนตาพร่า คินน์กอดพริมาไว้แน่น หันหลังบังเธอจากพายุของสื่อที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิตของเขาอย่างไม่เหลือชิ้นดี... นี่คือจุดจบของซุปตาร์ หรือจุดเริ่มต้นของชีวิตรักที่แท้จริงกันแน่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงส่งกำลังใจและเดินทางมากับคินน์และพริมาจนถึงช่วงเวลาวิกฤตนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าพวกเขาจะฝ่าพายุนี้ไปได้อย่างไรนะคะ! - เหมยฮวาแรกแย้ม -