ศึกแรกที่หน้างาน

"ถ้าคุณแก้คานตัวนี้ตามที่ขีดเส้นแดงไว้ ตึกนี้ก็คงไม่ต้องรอแผ่นดินไหวหรอกค่ะ แค่ลมพายุฤดูร้อนพัดผ่าน รอยร้าวคงวิ่งขึ้นไปถึงชั้นดาดฟ้าภายในสามวินาที" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง นลินยืนกอดอกในชุดเสื้อเช็ดยีนส์พับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูป หมวกนิรภัยสีขาวสวมอยู่บนศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้าเรียวคมที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองแปลนสถาปัตยกรรมในมือสลับกับโครงสร้างคอนกรีตตรงหน้าด้วยแววตาวิเคราะห์และเย้ยหยันในคราวเดียวกัน รวิชญ์ที่ยืนหันหลังให้อยู่ชะงักฝีเท้า เขาค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาช้า ๆ สถาปนิกหนุ่มเจ้าของโปรเจกต์ระดับพันล้านอยู่ในชุดสูทลำลองสีเข้มที่ไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วเข้มจ้องมองวิศวกรสาวรุ่นน้องหัวรั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมินค่า "แปลกใจจังครับ... เอ้ย ขอโทษทีค่ะ พอดีชินกับการทำงานร่วมกับคนที่ใช้ 'สมอง' มากกว่า 'อคติ' เลยเผลอคิดว่าวิศวกรยุคนี้จะอ่านแบบแปลนสถาปัตย์ที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดีแล้วออกเสียอีก" รวิชญ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเยาะเย้ยถากถางอย่างร้ายกาจ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวนลินทีละน้อยจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายฝุ่นปูนและเหงื่อจาง ๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส แต่นลินไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังหนีแม้แต่นเซนติเมตรเดียว เธอกลับเงยหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "สมองของฉันทำงานได้ดีเยี่ยมค่ะ ถึงได้มองเห็นว่าความอาร์ตเกินเบอร์ของคุณกำลังจะทำให้ตึกนี้กลายเป็นสุสานหมู่!" นลินกระแทกเสียงใส่หน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้ นิ้วเรียวชี้ไปยังเส้นโครงสร้างในกระดาษ "คุณอยากให้ห้องเพนต์เฮาส์ด้านบนมีเสาต้นนี้หลบมุมสวยงามตามใจคุณ แต่คุณลืมคิดไปว่ามันไปทับแนวรับน้ำหนักหลักของชั้นล่าง ถ้าฉันยอมทำตามแบบที่คุณสั่ง ฉันคงต้องเตรียมเขียนใบลาออกไปนอนในคุกตั้งแต่โปรเจกต์ยังไม่ทันเริ่ม" รวิชญ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ ความดื้อรั้นและประกายไฟในดวงตานั้นแทนที่จะทำให้เขารำคาญ กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด ปากร้าย ๆ ของเขาจึงยิ่งอยากหาเรื่องให้เธอกรีดร้องหนักขึ้นไปอีก "ปากเก่งใช้ได้นี่ครับ วิศวกรนลิน... น่าเสียดายที่ความมั่นใจเกินร้อยของคุณมันไม่ได้ช่วยให้โครงสร้างทางสถาปัตยกรรมมันดูสุนทรีย์ขึ้นมาได้เลย งานศิลปะมันต้องมีความกล้าที่จะเสี่ยง ไม่ใช่วิศวกรหัวโบราณที่เอาแต่ก้มหน้าคำนวณตัวเลขแห้งแล้งไปวัน ๆ" "นี่คุณว่าใครหัวโบราณ!" นลินปรี่เข้าไปใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกแทบจะชนกับแผงอกกว้างของอีกฝ่าย เธอตวัดนิ้วชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด "ถ้าไม่มีวิศวกรคอยเช็ดก้นคอยแก้ปัญหาโครงสร้างบ้า ๆ ที่พวกสถาปนิกติสต์แตกวาดฝันมาอย่างไร้รอยต่อ ป่านนี้คุณคงได้แต่นั่งร้องไห้บนซากปรักหักพังของตึกถล่มไปนานแล้วค่ะคุณรวิชญ์!" รวิชญ์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อถูกปลายนิ้วเรียวแทบจะจิ้มเข้าที่ปลายจมูก กลิ่นอายความดุดันและพยศของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาแทบลืมบทสนทนาที่กำลังโต้เถียงกันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอด ๆ ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว—จากความหงุดหงิด กลายเป็นความท้าทาย และลึก ๆ แล้ว... มันคือความรู้สึกถูกใจอย่างที่สุด รอยยิ้มมุมปากของสถาปนิกหนุ่มเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เข้มข้น และอันตราย "ถ้ามั่นใจว่าตัวเองเก่งนักและแบบของผมมันพังนัก..." รวิชญ์โน้มใบหน้าลงมาหาเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าชิดริมใบหู จนรอยยิ้มท้าทายบนใบหน้านลินชะงักค้างไป "คืนนี้เรามานั่งเคลียร์แบบแปลนนี้ด้วยกันสองต่อสองที่ห้องทำงานส่วนตัวของผมดีไหมครับ วิศวกรคนเก่ง... เผื่อว่าคุณจะได้รู้ว่านอกจากงานออกแบบแล้ว ผมยังมี 'วิธีอื่น' ที่ทำให้คุณยอมสยบได้อีกเยอะ" นลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำพูดสองแง่สองง่ามและใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรดแก้ม เธอกำหมัดแน่น เตรียมจะเงื้อมือขึ้นฟาดสักทีเพื่อสั่งสอนคนปากเสีย แต่ทว่า... "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ รบกวนเวลาสวีทกันหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันเอากาแฟมาส่ง..." เสียงหวานใสที่ดังแทรกขึ้นกะทันหันจากด้านหลังทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต นลินหันขวับไปมองตามเสียง พบกับร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเดรสแฟชั่นจัดเต็มที่กำลังยืนกระพริบตาปริบ ๆ มองพวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม และเมื่อรวิชญ์หันไปมองผู้มาใหม่เต็มตา ดวงตาคมกวาดมองร่างนั้นด้วยความตกตะลึงระคนปวดหัว ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อตระหนักว่า 'ตัวปัญหา' ที่แท้จริงเพิ่งก้าวเข้ามาขัดจังหวะสำคัญในชีวิตเขาเข้าเสียแล้ว ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!