สัมผัสปราณแรกแห่งยุคใหม่

“ผู้ใดกันที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่ข้าทิ้งไว้?” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับกระแสลมจากขุมนรกที่พัดผ่านยอดเขาเหมันต์ หลี่มู่เหยียนยืนตระหง่านอยู่กลางลานฝึกศิษย์นอก สายตาคมกริบดุจปลายกระบี่ของเขากวาดมองเศษซากของยันต์ปราณที่ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างผอมบางนั้นหนักอึ้งเสียจนศิษย์รอบข้างถึงกับหายใจติดขัด เยวี่ยหลิงจื่อที่ยืนมองจากหอสูงเหนือลานฝึก สองมือที่ประสานไว้ในแขนเสื้อสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที นางเคยรู้จักชายผู้นี้ในฐานะศิษย์น้องที่ไร้ความสามารถ แต่ในยามนี้ ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับสะท้อนถึงอำนาจบารมีที่แม้แต่ผู้อาวุโสในสำนักยังมิอาจเทียบเคียง “ข้าถาม... ว่าใครเป็นผู้ทำ?” หลี่มู่เหยียนกล่าวซ้ำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยรังสีสังหารที่รุนแรงจนเม็ดทรายบนพื้นลานฝึกเริ่มสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของเขา “ข้าเอง! แล้วจะทำไม? ก็แค่ขยะที่เจ้าวางทิ้งไว้ขวางหูขวางตา!” ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักนอก ‘เฉินฟง’ ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยใบหน้ายโส ในมือถือกระบี่เหล็กกล้าที่แผ่ไอเย็นเยือก “เจ้ามันก็แค่เศษสวะที่ไม่รู้จักเจียมตัว ยังกล้ามาตะคอกใส่ข้าอย่างนั้นรึ?” หลี่มู่เหยียนไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึก จิตวิญญาณมหาจักรพรรดิที่ถูกฝังไว้ในร่างของเด็กหนุ่มเริ่มตื่นขึ้น ปราณมังกรฟ้าที่หลับใหลมานานนับร้อยปีเริ่มโคจรผ่านจุดชีพจรที่ตีบตันอย่างบ้าคลั่ง *ความเจ็บปวด!* ราวกับมีเข็มแหลมนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นเอ็น แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคร่ำครวญ หลี่มู่เหยียนขบฟันแน่นจนโลหิตซึมออกมาจากมุมปาก เขาเปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นเชื้อเพลิงทะลวงขีดจำกัดแห่งกายเนื้อ *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าร้องคำรามจากฟ้าเบื้องบน ทั้งที่ท้องฟ้าไร้เมฆฝน ก่อให้เกิดแรงกดดันมหาศาลจนศิษย์รอบข้างล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เฉินฟงที่กำลังจะชักกระบี่ออกถึงกับชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อสัมผัสได้ถึง 'สัมผัสปราณ' ที่เหนือชั้นกว่ากฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ หลี่มู่เหยียนก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว พื้นหินหยกใต้เท้าแตกละเอียดเป็นผุยผง ปราณสีครามเข้มระเบิดออกมาจากร่าง ทะลวงผ่านขอบเขตบ่มเพาะขั้นที่สาม สู่ขั้นที่สี่... และยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันพุ่งทะยานเข้าสู่ขั้นที่ห้าอย่างบ้าคลั่ง! “เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไรกัน?” เฉินฟงหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เขาไม่เคยเห็นการทะลวงระดับพลังที่รวดเร็วและทรงพลังถึงเพียงนี้มาก่อน ราวกับว่าฟ้าดินกำลังน้อมรับการคืนชีพของตัวตนที่ยิ่งใหญ่ หลี่มู่เหยียนไม่ตอบโต้ เขาเพียงยื่นมือไปในอากาศที่ว่างเปล่า ความว่างเปล่านั้นสั่นไหวและควบแน่นกลายเป็นกระบี่ปราณที่แผ่ไอสังหารเข้มข้น “สิ่งที่ข้าทิ้งไว้... แม้เป็นเพียงเศษกระดาษ แต่การที่เจ้าบังอาจแตะต้องมัน นั่นหมายถึงชีวิตของเจ้าที่ต้องจ่ายคืน” ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เยวี่ยหลิงจื่อทิ้งตัวลงมาจากหอสูง นางมายืนขวางระหว่างทั้งสองคน ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความห่วงใย “มู่เหยียน... หยุดเถิด หากเจ้าลงมือสังหารคนในสำนัก กฎแห่งทัณฑ์จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้!” หลี่มู่เหยียนปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาของเขาอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดุจเดิม “ศิษย์พี่หญิง... ท่านอย่าได้ขวางทางข้า สิ่งที่ถูกทำลายไปแล้ว ย่อมต้องได้รับการชดเชยด้วยสิ่งที่เท่าเทียม” “ท่านอาจารย์! อาจารย์อา!” เสียงตะโกนของศิษย์ผู้ดูแลสำนักดังมาจากอีกฟากของลานฝึก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่าม ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเหมันต์นิรันดร์พุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างของหลี่มู่เหยียนที่ไอสังหารยังคงพุ่งทะยานไม่สิ้นสุด ผู้อาวุโสหยุดชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ท่ามกลางความงุนงงของศิษย์ทุกคน “ถวายบังคม... มหาจักรพรรดิผู้หวนคืน” สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งลานฝึกตกอยู่ในความเงียบงันระดับที่แม้แต่เสียงหัวใจเต้นก็ยังได้ยินชัดเจน หลี่มู่เหยียนเผยรอยยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเย้ยหยันต่อโชคชะตา ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ฟ้าเบื้องบนกลับผ่าลงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่โดยไร้สัญญาณเตือน กระบี่ปราณในมือเขาสลายกลายเป็นละอองหิมะสีเลือด และเงาประหลาดที่ดูคล้ายร่างของเขาในวัยเยาว์ก็ปรากฏขึ้นจากรอยแยกของมิติ! ชิงเสวี่ยเหมันต์หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ