คำเตือนจากซอฟต์แวร์

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่หยุดลงหน้าบานกระจกใสของร้านกาแฟ ไม่ได้มาพร้อมกับความโกลาหลแบบที่เรย์เคยคาดการณ์ไว้ในอัลกอริทึมสมอง ความมืดมิดที่โรยตัวลงฉับพลันเมื่อระบบไฟฟ้าตัดขาด ทำให้แสงเรืองรองสีฟ้าจากสมาร์ทโฟนในมือของเรย์กลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเดียวในห้อง บรรยากาศรอบตัวกดทับจนแทบหยุดหายใจ กานต์ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งคว้าแขนเสื้อของเรย์ไว้แน่น ขณะที่นีน่ายังคงยืนนิ่ง ดวงตากลมโตคู่สวยสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอโดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ไฟดับแบบนี้ ระบบสำรองของร้านน่าจะมีปัญหา..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอลดระดับลงเหลือเพียงกระซิบ นิ้วเรียวยาววาดผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วเพื่อเรียกใช้งานโค้ดคำสั่งพิเศษที่เธอฝังไว้ในซอฟต์แวร์วิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์ "แต่สัญญาณชีพจรที่เดินเข้ามาใกล้เมื่อครู่... มันไม่ได้มาจากมนุษย์ปกติทั่วไป" กึก! เสียงโลหะกระทบพื้นดังขึ้นแผ่วเบา ประตูร้านไม่ได้ถูกผลักให้เปิดออกอย่างรุนแรง แต่กลอนประตูกลับถูกบิดด้วยรหัสผ่านดิจิทัล—รหัสผ่านที่ถูกต้องแม่นยำเสียจนน่าขนลุก ทั้งที่ร้านนี้ปิดทำการและตัดไฟไปแล้ว "ใครน่ะ?" กานต์เอ่ยถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแม้จะพยายามดัดให้แข็งกร้าว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สาดกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจเกินร้อยของผู้มาใหม่—รุ่นพี่ภาควิชาเดียวกันที่เรย์พยายามเว้นระยะห่างมาตลอดสัปดาห์ "ระบบรักษาความปลอดภัยของเธอยังมีช่องโหว่ตรงเซนเซอร์ประตูหลังนะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักอย่างคุ้นเคย พร้อมกับที่ไฟฉายจากโทรศัพท์ของอีกฝ่ายสว่างวาบขึ้น กวาดไล่ความมืดภายในร้านให้ถอยร่นไป เรย์ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เธอกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เพื่อซ่อนอินเทอร์เฟซลับที่กำลังรันประมวลผลอยู่ "นายเข้ามาได้ยังไงตอนที่ระบบล็อกดาวน์ โอม" โอมยักไหล่ ไม่สะทกสะท้านกับบรรยากาศตึงเครียด เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทรงสูงอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสามคน "ก็แค่แฮกเข้าบล็อกเชนของร้านนี้... ง่ายกว่าการแกะโจทย์แคลคูลัสปีหนึ่งเสียอีก ว่าแต่พวกเธอสามคนมาสุมหัวอะไรกันในที่มืดๆ แบบนี้ แถมยังมีรุ่นพี่นิเทศฯ คนสวยมานั่งร่วมวงด้วย น่าสนใจดีนี่" นีน่าหรี่ตามองเล็กน้อย รอยยิ้มสดใสตามธรรมชาติของเธอยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แม้บรรยากาศจะไม่เอื้ออำนวยก็ตาม "รุ่นพี่วิศวะนี่ชอบทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากกันทุกคนเลยหรือเปล่าคะ? แค่มากินกาแฟคุยกัน ทำไมต้องทำตัวเหมือนอยู่ในหนังสายลับด้วย" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาคู่คมจดจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ในมืออีกครั้งทันทีที่มันสั่นเตือนเบาๆ สั่นสะเทือนเป็นจังหวะที่ถูกตั้งค่าไว้สำหรับกรณีฉุกเฉินเท่านั้น *ติ๊ด!* ไม่ใช่เสียงจากไลน์หรือแอปพลิเคชันทั่วไป แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนจาก "ซอฟต์แวร์สมการหัวใจ" ที่เธอเขียนขึ้นเพื่อคำนวณความเข้ากันได้ทางเคมีระหว่างตัวเธอกับผู้คนรอบตัว—โปรเจกต์ลับที่เธอไม่เคยคิดจะเปิดเผยให้ใครรู้ เรย์เหลือบมองหน้าจอภายใต้แสงสลัว แถบสถานะสีแดงฉานพุ่งขึ้นแตะขีดอันตราย พร้อมกับข้อความเตือนขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ [WARNING: นิยามความสัมพันธ์กับ 'นีน่า' - ความเข้ากันได้ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 12.4%] [SUGGESTION: ตรวจพบตัวแปรแทรกซ้อนทางอารมณ์ที่อาจทำลายโครงสร้างตรรกะในสมอง แนะนำให้ 'หลีกเลี่ยง' การติดต่อและตัดขาดความสัมพันธ์กับเป้าหมายนี้ทันทีเพื่อความปลอดภัยของระบบจิตใจ] หัวใจของเรย์กระตุกวูบไปชั่วขณะ ตัวเลขเปอร์เซ็นต์สีแดงสดนั่นดูขัดแย้งกับรอยยิ้มและแววตาเป็นมิตรของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง ซอฟต์แวร์ของเธอไม่เคยผิดพลาด มันคำนวณจากอัตราการเต้นของชีพจร, โทนเสียง, ภาษากาย, และรูปแบบการตัดสินใจที่ผ่านมา แต่นีน่า... คนที่ใช้สัญชาตญาณนำทางทุกย่างก้าว คนที่หัวเราะให้กับเรื่องไร้สาระและดึงเธอออกจากโลกแห่งตัวเลขที่เย็นชา กลับถูกระบบตีตราว่าเป็น "ภัยคุกคาม" ระดับที่ต้องหลีกเลี่ยง "เรย์... หน้าเธอซีดมากเลยนะ เป็นอะไรรึเปล่า?" นีน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใย เอื้อมมือเรียวมาแตะที่หลังมือของเรย์แผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านนั้นแล่นผ่านผิว แต่ทว่า... ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง หน้าจอมือถือในมือของเรย์ก็สั่นรัวยิ่งขึ้น พร้อมกับข้อความใหม่ที่ผุดขึ้นมาทับข้อความเดิมทันทีโดยที่เธอไม่ได้แตะต้องมัน [CRITICAL ALERT: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก 'โอม' กำลังดึงข้อมูลโปรเจกต์ของคุณ และ... เป้าหมาย 'นีน่า' ไม่ได้เป็นเพียงตัวแปรแบบสุ่ม เธอคือรหัสผ่านหลักที่จะปลดล็อกไวรัสตัวจริงในระบบสมองของคุณ] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองอัจฉริยะกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว นีน่าไม่ได้แค่เข้ามาในชีวิตเธอโดยบังเอิญอย่างนั้นหรือ? และซอฟต์แวร์ที่เธอเขียนขึ้นมาเพื่อควบคุมทุกอย่าง... ตอนนี้กำลังเตือนเธอ หรือกำลังพยายามหลอกลวงเธอกันแน่? ก่อนที่เรย์จะได้เอปากเอ่ยคำเตือนใดๆ ออกมา ประตูร้านกาแฟที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบไฟสำรองที่ดังลั่นกังวานขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตึก! "ลูกกวาดสีรุ้ง" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไป10ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!