ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง

"เซ็นชื่อตรงนี้... แล้วพวกคุณจะรู้ว่าตั๋วขาเดียวสู่นรกมันหน้าตาเป็นยังไง" น้ำเสียงเยียบเย็นแต่เจือความสะใจของเจ้าหน้าที่เขตคนดังกล่าว ดังขึ้นทลายความตึงเครียดของช่วงหัวค่ำลงอย่างสิ้นเชิง กระดาษคำสั่งระงับการก่อสร้างกะทันหันถูกยื่นมาตรงหน้า อคินก้าวเข้าไปขวางรินรดาไว้ด้วยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของวิศวกรหนุ่มบังร่างเพรียวของสถาปนิกสาวมิดชิด ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือคู่กรณีอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนงานที่เริ่มแตกตื่น "คำสั่งนี้ไม่มีหมายเลขลงทะเบียนที่ถูกต้องตามระเบียบมาตราสิบสอง และไม่มีลายเซ็นรับรองจากผู้อำนวยการเขตตัวจริง" อคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงัก "คุณเอาเอกสารปลอมแปลงมาขู่กลางไซต์งานยามวิกาลแบบนี้... คิดว่าพวกผมเป็นเด็กอมมือหรือไงครับ" "นี่คุณ!" เจ้าหน้าที่คนนั้นหน้าถอดสี "ถ้าไม่อยากให้ผมแจ้งความข้อหาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบและปลอมแปลงเอกสารราชการตอนนี้ ไสหัวออกไปจากไซต์งานของผมซะ" รินรดาก้าวออกมาจากด้านหลังของอคิน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่เกรงกลัว เธอยื่นสมาร์ทโฟนที่กำลังบันทึกวิดีโออยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย "เลือกเอาครับว่าจะเดินออกไปเอง หรือจะให้ผมส่งคลิปนี้ตรงไปที่อธิบดีกรมโยธาฯ คืนนี้เลย" ผ่านไปไม่ถึงสามนาที กลุ่มคนที่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนก็ถอยร่นและเผ่นหนีออกไปอย่างไม่เป็นขบวน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเฮลั่นของเหล่าคนงานและทีมงานวิศวกรจะดังสนั่นหวั่นไหว โปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าและพื้นที่สาธารณะที่ทั้งสองคนทุ่มเทแรงกายแรงใจมานานหลายเดือน รอดพ้นจากวิกฤตครั้งใหญ่ในนาทีสุดท้ายได้อย่างเฉียดฉิว สองชั่วโมงต่อมา บรรยากาศที่ไซต์งานถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานเลี้ยงฉลองขนาดย่อม แสงไฟนีออนดัดและโคมไฟสนามถูกโยงระยางระย้า เสียงเพลงเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะและเสียงชนแก้วของทีมงาน อคินยืนหลบมุมอยู่ตรงระเบียงชั้นสองของโครงสร้างเหล็กที่ยังไม่ได้ตกแต่ง สายตาคมกริบทอดมองบรรยากาศสนุกสนานด้านล่าง แต่ในมือกลับถือกระป๋องเบียร์ที่พร่องไปแค่ครึ่งเดียว "หลบมาสวีทกับความเงียบคนเดียวเหรอครับ ท่านวิศวกรผู้แสนเย็นชา" เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของสถาปนิกสาวในชุดเดรสสั้นคล่องตัว รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนพิงราวระเบียงเคียงข้างเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน อคินเหลือบมองเธอนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปมองวิวเบื้องหน้า "ผมไม่ได้หลบ ผมแค่มาตรวจความเรียบร้อยของโครงสร้าง... ซึ่งมันก็ปกติ จนกระทั่งคุณเดินมาทำลายบรรยากาศนี่แหละ" ปากหนาเอ่ยสวนกลับตามนิสัยซึนเดระ ทว่ามุมปากกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด "ปากแข็งจริงนะ" รินรดายิ้มเยาะอย่างรู้ทัน เธอยกกระป๋องเครื่องดื่มในมือขึ้นชนเบาๆ กับกระป๋องของเขา "ยอมรับมาเถอะน่า ว่าตอนที่ฉันเอาโทรศัพท์ขึ้นมาขู่ไอ้เจ้าหน้าที่คนนั้น นายแอบทึ่งในความเท่ของฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ" "ผมแค่ทึ่งว่าทำไมคุณถึงกล้าเสี่ยงบ้าบิ่นขนาดนั้น" อคินหันมามองสบตาเธอบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงเหลือเพียงแค่คนสองคน แสงไฟสลัวสะท้อนนัยน์ตากลมโตที่พราวระยับด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อ่อนๆ "ถ้ามันไม่ถอยแล้วเรียกพวกมาเพิ่ม คุณจะทำยังไง หん?" "ก็มีคุณยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอ?" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ทำเอาหัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกวูบ "ฉันรู้ว่านายไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำอะไรฉันหรอก... นายก็เป็นแบบนี้ตลอด ปากบอกว่ารำคาญ แต่การกระทำสวนทางตลอด" อคินชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง ความรู้สึกอัดแน่นบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกจนเขาต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความหวั่นไหว "หลงตัวเอง..." อคินพึมพำเสียงเบา "ใครเขาห่วงคุณกัน ผมแค่ไม่อยากให้งานเสียต่างหาก" รินรดาหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ความอบอุ่นจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ซ่านท่ามกลางสายลมเย็นยามดึก "ปากแข็งเก่งเบอร์นี้ ระวังวันหนึ่งจะไม่มีใครทนไหวเอา..." เธอกระซิบเสียงแผ่วเบາ รim ริมฝีปากบางเฉียบอยู่ห่างจากแก้มสากของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร "เว้นเสียแต่ว่า... ฉันจะชอบคนปากแข็งเป็นพิเศษล่ะนะ" อคินหันขวับกลับมาหมายจะเถียง แต่ทว่าริมฝีปากของเขากลับเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มของเธอไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจเต้นโครมคราม เสียงเพลงจากงานเลี้ยงด้านล่างเหมือนถูกตัดขาดหายไปในพริบตา รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนประหม่า ขณะที่อคินเองก็สมองขาวโพลน มือที่ถือกระป๋องเบียร์เผลอเกร็งแน่นจนกระป๋องบุบ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด และสายตาของทั้งคู่กำลังสื่อความหมายลึกซึ้งเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน... "พะ... พี่อคิน! คุณรินรดาครับ! แย่แล้ว!" เสียงตะโกนหอบแฮกของเด็กฝึกงานคนหนึ่งดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับร่างที่วิ่งพรวดพราดขึ้นมาบนระเบียงด้วยความตื่นตระหนก "มี... มีคนส่งพัสดุมาด่วนที่สุดจ่าหน้าถึงคุณสองคนโดยเฉพาะ... และข้างในนั้น มันมี... มันมีรูปถ่ายของพวกเราตอนอยู่ที่ไซต์งานเมื่อคืนก่อน พร้อมกับข้อความขู่ฆ่าครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ