ความหึงหวงที่ปิดไม่มิด

“หนังสือเล่มนี้... รินยังอ่านไม่จบหรอกค่ะ กวินไม่ต้องรีบเอาไปคืนหรอกนะ” รินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ขณะที่มือของเธอกำลังเอื้อมไปรับหนังสือจากมือของกวิน ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสกับปกหนังสือ กวินกลับดึงมันออกห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ “แต่ฉันว่ารินอ่านจบแล้ว หรือไม่ก็... กำลังรอให้ใครบางคนมาช่วยอ่านให้ฟังอยู่กันแน่?” กวินจงใจเหลือบสายตาไปทางเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ ที่นั่น ‘พาย’ กำลังจัดเรียงหนังสือเข้าที่ด้วยจังหวะที่ดูเนิบนาบผิดปกติ เขาไม่ได้หันมามอง แต่บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มกลับเย็นเยียบจนน่าประหลาด เสียงกระดาษพลิกไหวเบาๆ ในห้องสมุดที่เงียบสงัดดูจะดังขึ้นกว่าปกติหลายเท่าตัว พายหยุดมือที่กำลังถือหนังสือค้างไว้ เขาไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้า แต่เขารู้ดีว่าสายตาของกวินที่มองมานั้นไม่ได้มุ่งเน้นไปที่ตัวเขาเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่เคยมีมา “ที่นี่ห้องสมุดนะครับ” พายเอ่ยเสียงเรียบ แม้จะไม่มีการขึ้นเสียง แต่ความกดดันในน้ำเสียงนั้นทำให้รินที่ยืนอยู่ตรงกลางถึงกับชะงัก “ฉันก็แค่มาหาเพื่อน และเอาหนังสือมาคืน” กวินตอบกลับพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดรินมากขึ้น เขาถือวิสาสะวางมือลงบนไหล่ของหญิงสาวอย่างถือสิทธิ์ “ริน... เย็นนี้ไปทานข้าวกับฉันนะ ฉันจองร้านที่เธอชอบไว้แล้ว” รินเงยหน้ามองกวินด้วยความประหม่า ความร่าเริงที่เคยมีดูเหมือนจะหดหายไป แทนที่ด้วยความสับสนที่ฉายชัดในแว่นตาของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านระหว่างชายหนุ่มสองคน กวินที่อบอุ่นเสมอมาในวันนี้ดูแข็งกร้าว ส่วนพาย... พายที่มักจะเก็บตัวอยู่หลังกำแพงหนังสือ บัดนี้เขากำลังก้าวออกมา พายวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กดัง ‘ปึ้ก’ ก่อนจะเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมา เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากทั้งคู่เพียงไม่กี่ก้าว แว่นตากรอบเงินของเขาทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายในได้ดีเยี่ยม แต่ทว่า... มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวนั้นกลับบอกเล่าเรื่องราวได้ชัดเจนกว่า “หนังสือเล่มนั้นน่ะครับ” พายเอ่ยขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หนังสือในมือกวิน “ถ้าคุณอ่านจบแล้ว ช่วยวางไว้ในจุดรับคืนด้วยนะครับ เพราะตามกฎของห้องสมุด เราไม่สนับสนุนให้มีการ ‘ยืมส่วนตัว’ เพื่อรั้งใครเอาไว้” กวินแค่นยิ้ม “กฎเหรอ? บางทีเรื่องความสัมพันธ์ กฎของห้องสมุดก็ใช้กับคนนอกไม่ได้หรอกนะ พาย” “แต่ริน... ก็ไม่ใช่คนนอก” พายสวนกลับทันควัน ประโยคนั้นเรียบง่าย ทว่าทรงพลังจนรินถึงกับลมหายใจสะดุด เขาเดินเข้าไปใกล้กวินโดยไม่เกรงกลัว พลางเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่คั่นหนังสือสีชมพูที่โผล่พ้นสันเล่มนั้นออกมาเล็กน้อย “ที่คั่นหนังสือเล่มนี้ ผมเป็นคนเลือกให้เธอเองกับมือ เพราะงั้น... ช่วยส่งคืนให้เจ้าของเขาเถอะครับ” จังหวะหัวใจของรินเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอก ความหึงหวงที่ปิดไม่มิดของทั้งสองคนทำให้บรรยากาศรอบข้างร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ใต้ชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า คนที่ดูเยือกเย็นอย่างพายจะกล้าแสดงท่าทีปกป้องเธอได้ชัดเจนขนาดนี้ กวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกกดทับ “งั้นเหรอ? นายภูมิใจนักใช่ไหมกับที่คั่นหนังสือเล่มนี้?” กวินโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าของริน ทำท่าเหมือนจะกระซิบความลับบางอย่าง แต่ในจังหวะนั้นเอง พายก็คว้าข้อมือของกวินไว้ได้ทัน พร้อมกับดึงรินให้หลบมาอยู่ด้านหลังของเขาโดยอัตโนมัติ “อย่าทำตัวเสียมารยาทในพื้นที่ของผม” พายเอ่ยเสียงต่ำ ความอดทนที่เขามีมาตลอดทั้งเรื่องพังทลายลงในวินาทีนั้น ทว่าในตอนที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องสมุด ตามมาด้วยเสียงของ ‘อาจารย์บรรณารักษ์ประจำห้องสมุด’ ที่เดินตรงมายังชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าปกติ “พาย... กวิน! หยุดเดี๋ยวนี้!” อาจารย์พูดหอบ “ฉันมีข่าวร้ายจะแจ้งให้พวกเธอทราบ... เรื่องการจัดหมวดหมู่หนังสือในโซนนี้ที่ถูกสลับตำแหน่งไป... มีใครบางคนแอบใส่ ‘หลักฐาน’ บางอย่างลงไปในหนังสือที่รินกำลังอ่านอยู่ตอนนี้... และมันไม่ใช่แค่ที่คั่นหนังสือธรรมดาๆ แต่มันคือจดหมายขู่ที่ส่งถึงรินโดยตรง!” พายรีบคว้าหนังสือจากมือของกวินขึ้นมาเปิดดูทันที และในวินาทีที่กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงสู่พื้น ทั้งสามคนก็ต้องตัวแข็งทื่อ เพราะลายมือบนกระดาษแผ่นนั้น... มันคือลายมือของคนที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินและพายในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ!