หนังสือเล่มสำคัญที่หายไป

"นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน กวิน... นายเอามาจากไหน!" เสียงของพายสั่นพร่าขณะที่เขาก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ลายเส้นตวัดหางตัวอักษรที่เป็นเอกลักษณ์ดั่งงานศิลปะบนกระดาษแผ่นนั้น คือลายมือของ ‘พี่มินต์’ คนที่ควรจะจากโลกนี้ไปแล้วเมื่อสามปีก่อนจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ กวินหน้าซีดเผือด เขาถอยกรูดไปพิงชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 จนหนังสือเล่มข้างๆ ร่วงหล่นลงมาเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องสมุดที่กำลังเงียบสงัด "ฉัน... ฉันยืมหนังสือเล่มนี้มาจากโซนประวัติศาสตร์วรรณกรรมเมื่อเช้า มันแทรกอยู่หน้าคำนำ ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่ได้เขียนมันเองนะพาย!" รินยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตของเธอสั่นระริก สายตาจับจ้องไปที่กระดาษในมือพาย ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาเหมือนคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง พี่มินต์เคยเป็นบรรณารักษ์รุ่นพี่ที่เธอรักเหมือนพี่สาวแท้ๆ และการเห็นลายมือนี้อีกครั้งในห้องสมุดที่ทั้งคู่เคยใช้เวลาด้วยกัน มันทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด "หยุดพูดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้!" พายตวาดเสียงต่ำ สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นมาด้วยความโกรธปนหวาดกลัว เขาขยำกระดาษแผ่นนั้นไว้ในกำมือแน่นจนนิ้วซีดขาว "ใครบางคนกำลังเล่นตลก และฉันจะไม่ยอมให้ใครเอาเรื่องของพี่มินต์มาทำลายความสงบที่นี่" "พาย... นายกำลังกลัวอะไร" รินก้าวเข้าไปหาเขา เอื้อมมือจะแตะไหล่ แต่พายกลับสะบัดตัวออกอย่างแรงจนเธอถอยหลังไปชนกับรถเข็นหนังสือเล่มใหญ่ที่จอดอยู่ใกล้ๆ *โครม!* เสียงหนังสือเล่มหนาหลายสิบเล่มหล่นกระจัดกระจายไปทั่วพื้น ทางเดินในโซนชั้นวางหมายเลข 7 กลายเป็นสนามรบของความโกลาหล พายพยายามก้มลงเก็บหนังสือเหล่านั้นด้วยความลนลาน มือของเขาปัดไปโดนตู้จัดเก็บเอกสารเก่าจนล้มลงมาทับซ้อนกัน รินรีบเข้าไปช่วย แต่พายกลับมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาจนเธอต้องหยุดชะงัก "ไม่ต้องมายุ่ง... ออกไปให้หมด!" พายตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้น "ห้องสมุดนี้ไม่ใช่ที่สำหรับพวกเธอในตอนนี้ ออกไป!" รินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแตกสลาย น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้ม เธอไม่ได้เสียใจเพราะคำไล่ แต่มันคือความรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นพาย—คนที่เธอเคยเชื่อว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ—กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา และเขากลับเลือกที่จะผลักไสเธอออกไปในวันที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด "ถ้าการอยู่ที่นี่มันทำให้คุณเจ็บปวดขนาดนั้น... ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ให้คุณเกลียดหรอกค่ะ" รินกล่าวเสียงสั่นก่อนจะหันหลังเดินหนีไป ทิ้งให้กวินยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น เขาหันมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและโทษตัวเองที่ดันดึงรินเข้ามาในเรื่องที่อันตรายเกินไป หลังจากรินลับสายตาไป พายทรุดตัวลงนั่งกับพื้นท่ามกลางกองหนังสือที่กระจัดกระจาย เขาคลี่กระดาษแผ่นที่ยับยู่ยี่นั้นออกอีกครั้ง ลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้นเมื่ออ่านเนื้อความในกระดาษซ้ำอีกรอบ *‘หากวันใดที่ชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 ถูกเปิดออก ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มของพายจะปรากฏ... อย่าให้ใครได้อ่านสิ่งที่อยู่ในหนังสือเล่มที่ 7 จากซ้ายมือ’* พายรีบเงยหน้าขึ้นมองชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาจำได้ดีว่าเขาจัดเรียงหนังสือหมวดนี้อย่างไร แต่ตอนนี้... หนังสือเล่มที่เจ็ดจากซ้ายมือที่ควรจะเป็นนิยายคลาสสิกของรัสเซีย กลับกลายเป็นสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในระบบยืมคืนของห้องสมุด เขาเอื้อมมือไปหยิบมันออกมาอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับปกหนังสือที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ไฟในห้องสมุดโซนนั้นก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกอณูอากาศ ท่ามกลางความมืด พายได้ยินเสียงบางอย่าง... เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่เดินวนเวียนอยู่หลังชั้นวางหนังสือชั้นที่ 8 เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าเขา พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่เขาคุ้นเคยที่สุด... กลิ่นที่ควรจะหายไปพร้อมกับร่างของพี่มินต์เมื่อสามปีก่อน "พาย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู "นายไม่ควรจะเปิดอ่านมันเลยนะ" พายตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันหน้าไปตามต้นเสียง แสงจากหน้าจอมือถือที่กวินเปิดขึ้นมาอย่างรีบร้อนส่องกระทบให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คนคนนั้นสวมเสื้อกั๊กบรรณารักษ์ตัวเดิมที่เขาเคยใส่ให้กับพี่มินต์ในวันสุดท้ายที่เธอทำงานที่นี่ แต่ทว่า... ใบหน้าของเธอกลับไม่ใช่พี่มินต์! แต่มันคือใบหน้าของริน... ที่กำลังยืนยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงก้าวเดินไปพร้อมกับเรื่องราวของพายและรินนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงกว่าเดิมค่ะ