สัญญาใจ

"ถ้ารินเชื่อใจกวินมากขนาดนั้น... ทำไมต้องมาขอให้ฉันเป็นคนถือที่คั่นหนังสือเล่มนี้ไว้ด้วยล่ะคะ?" น้ำเสียงของพายไม่ได้ประชดประชัน แต่มันราบเรียบจนน่าใจหาย เขาวางที่คั่นหนังสือสีชมพูที่เปื้อนรอยนิ้วมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวในห้องสมุด กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ อบอวลอยู่รอบตัวเรา เหมือนกำแพงที่ขวางกั้นโลกภายนอกออกไปจนหมดสิ้น รินยืนนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือที่เคยหยิบจับหนังสืออย่างคล่องแคล่วกลับกำแน่นเข้าหากันจนเล็บซีดขาว "พาย... กวินเขาเป็นเพื่อนสนิท แต่สิ่งที่รินรู้สึกกับพาย มันไม่ใช่เรื่องของความสนิทค่ะ" รินพยายามสบตาเขา แม้ในดวงตาคู่นั้นจะสั่นระริกด้วยความกลัวว่าคนตรงหน้าจะถอยห่าง "รินแค่... ไม่อยากให้เรื่องของกวินเข้ามาทำให้พื้นที่ตรงนี้ของเราต้องเปลี่ยนไป" พายหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข เขาดันกรอบแว่นที่ไหลลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบหลังเลนส์นั่นกำลังสำรวจใบหน้าของรินราวกับจะค้นหาคำโกหก "พื้นที่ของเรา? รินลืมไปแล้วหรือคะว่าโลกของฉันมันก็แค่ชั้นวางหนังสือหมายเลข 7 ส่วนโลกของรินมีทั้งเพื่อน มีทั้งคนที่เหมาะสมกว่าฉันรออยู่ข้างนอกนั่น" "ไม่มีใครเหมาะสมกับรินมากไปกว่าคนที่จะยอมรับ 'ความจริง' ของรินได้หรอกค่ะ!" รินเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะลดระดับลงเมื่อเห็นบรรณารักษ์คนอื่นหันมามอง "พายคะ... กวินอาจจะเข้ามาในชีวิตรินก่อน แต่คนที่มีสิทธิ์เข้าถึงหัวใจของรินในตอนนี้ คือคนที่กำลังยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก" พายชะงักไป คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านร่างของเขา เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากเสื้อนักศึกษาของเธอ พายยกมือขึ้นเหมือนจะแตะใบหน้าเธอ แต่เขาก็ชะงักค้างไว้เพียงกลางอากาศ ก่อนจะตัดสินใจคว้ามือของรินมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านผิวสัมผัสไปถึงหัวใจ "ถ้าฉันปกป้องริน... ไม่ใช่แค่จากความเสียใจจากคนอื่น แต่จากความลังเลในใจของรินเอง รินจะยังกล้าที่จะเดินไปกับฉันไหมคะ?" เขาถาม เสียงของเขาต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ถูกกดทับมานาน รินหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดหลายเดือนประดังเข้ามา "รินเลือกแล้วค่ะ... ตั้งแต่วันที่รินยืมหนังสือเล่มนั้นจากมือพาย รินก็ไม่เคยอยากเปลี่ยนคนถือที่คั่นหนังสือเล่มนี้เป็นใครอื่นอีกเลย" พายบีบมือเธอเบาๆ ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้มีเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว "งั้นสัญญาค่ะ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่ากวินจะมาในรูปแบบไหน หรือโลกภายนอกจะพยายามดึงรินออกไป ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือนี้เด็ดขาด ฉันจะปกป้องความรู้สึกของรินให้ดีที่สุด... ดีกว่าที่ฉันเคยปกป้องตัวเอง" บรรยากาศในห้องสมุดที่เคยเงียบเหงาดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นด้วยคำมั่นสัญญาของชายหนุ่ม รินคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้พายรู้สึกว่ากำแพงน้ำแข็งในใจเขาได้ละลายลงจนหมดสิ้น แต่ทว่า... ความเงียบที่แสนหวานนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางเดินด้านนอก "ริน! ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่!" เสียงกวินตะโกนก้องเข้ามาจนบรรณารักษ์คนอื่นๆ ต้องส่งเสียงปราม พายไม่ยอมปล่อยมือริน เขาดึงตัวเธอมาหลบหลังชั้นหนังสือหมายเลข 7 พร้อมกับทำสัญญาณให้เงียบเสียง รินหัวใจเต้นรัวเมื่อเห็นกวินเดินเข้ามาในเขตหวงห้ามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาของเขาไม่ได้มองหาหนังสือ แต่มองหาสิ่งที่เขามั่นใจว่าจะต้องอยู่ในนี้ "ผมรู้ว่าพายอยู่แถวนี้... ออกมาเถอะพาย เราต้องคุยกันเรื่องที่นายกำลังข้ามเส้น!" กวินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชั้นหนังสือเล่มที่พวกเขากำลังยืนอยู่พอดี พายหันมามองรินเป็นเชิงบอกให้เงียบที่สุด ก่อนจะก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับกวินด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าในวินาทีที่กวินเงยหน้าขึ้นมองพาย สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือกลับทำให้รินที่แอบดูอยู่ต้องแทบหยุดหายใจ กวินไม่ได้ถือแค่หนังสือเรียน เขากำลังถือไดอารี่สีน้ำเงินเล่มสำคัญของรินที่หายไปเมื่อวานนี้ไว้แน่น... เล่มที่เขียนความลับทั้งหมดเกี่ยวกับพายไว้ทุกบรรทัด! "นายคงไม่อยากให้ใครได้อ่านสิ่งที่อยู่ในนี้ใช่ไหม... ริน?" กวินหันมามองตรงไปยังรอยแยกของชั้นหนังสือที่รินซ่อนตัวอยู่ พร้อมกับเหยียดยิ้มที่ดูเยือกเย็นที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมา ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับทุกตัวอักษรในตอนนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของรินและพายจะยังคงได้รับกำลังใจจากทุกคนไปจนถึงหน้าสุดท้ายค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู