บทที่ 40

“มีนา... ทำไมต้องเป็นเธอ?” คำถามนั้นหลุดออกจากลำคอของพายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า เหมือนคนเพิ่งสูญเสียฐานที่มั่นสุดท้ายในชีวิต ความเงียบงันภายในห้องสมุดเก่าแก่ยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้ความเย็นเยียบในใจเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของเพื่อนรักที่เธอเชื่อใจที่สุดมาตลอดสามปี—มีนาในตอนนี้ไม่ได้มีท่าทีร่าเริงอย่างที่เคยเป็น ดวงตาของหล่อนที่เคยเป็นประกายกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่พายไม่เคยเข้าถึง “เพราะฉันก็มีมุมที่อยากให้ตัวเองเป็นจุดสนใจบ้างไงล่ะ พาย” มีนาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่มันดูบิดเบี้ยวจนน่าใจหาย “เธอคิดว่าการที่เธอได้เป็นเจ้าของ ‘สมุดบันทึกเล่มนั้น’ ที่กวินสนใจมากที่สุดมาตลอดมันเป็นเรื่องบังเอิญหรือไง? คนที่คอยป้อนข้อมูลให้ฉัน... คนที่คอยบอกว่าตอนไหนกวินจะมาที่ห้องสมุด... ก็ฉันคนนี้แหละ” พายก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือไม้เก่า แผ่นไม้เสียดสีกันจนเกิดเสียงประหลาดในความเงียบ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองที่ถูกตีด้วยความบ้าคลั่ง ความลับที่พายเฝ้าเก็บงำไว้ในไดอารี่สีครีม—เรื่องราวความรักที่เธอไม่เคยกล้าบอกใคร—บัดนี้กลับกลายเป็นเบี้ยในเกมของคนที่เธอเรียกว่า ‘เพื่อนสนิท’ “เธอทำแบบนี้ทำไม... เราเป็นเพื่อนกันนะ มีนา” พายพยายามเค้นเสียงออกมา แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว “เพื่อนเหรอ?” มีนาหัวเราะแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “ในโลกของมหาลัยนี้ ถ้าเธอไม่เป็นคนควบคุมเกม เธอก็คือเหยื่อพาย เธอเอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือ เก็บตัวอยู่ในมุมเงียบๆ แต่กวิน... เขากลับเลือกที่จะมองหาแค่เธอ ทั้งที่ฉันพยายามแสดงตัวให้เขาเห็นตั้งเท่าไหร่” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดทางฝั่งประตูทางออก กวินก้าวเข้ามาในรัศมีแสง สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาที่มองตรงมายังพายนั้นมีความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด เขาสังเกตเห็นน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของหญิงสาวที่เขารักมาตลอด และนั่นทำให้ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลง “พอได้แล้ว มีนา” เสียงของกวินทุ้มต่ำและก้องกังวานไปทั่วห้องโถง “ความรักไม่ใช่เกมที่ใครจะมาบงการได้ และที่สำคัญ... พายไม่เคยเป็นเหยื่อของใคร เธอคือคนที่ผมเลือกจะเดินเข้าไปหาตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันในห้องสมุดนี้แล้ว” พายเงยหน้าขึ้นมองกวิน ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งความตกใจจากการทรยศของมีนาและความโล่งใจที่ได้ยินถ้อยคำชัดเจนจากปากชายหนุ่มที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน “คุณกวิน... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” พายถามเบาๆ “มันคือเรื่องที่ผมพยายามปกป้องคุณมาตลอดไงครับ” กวินเดินเข้ามาใกล้พายมากขึ้น เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ความกลัวในใจพายมลายหายไป “ผมรู้ว่ามีนาทำอะไร ผมรู้ว่าเธอแอบสับเปลี่ยนบันทึก แอบเปลี่ยนตารางเวลาการมาห้องสมุดของผมเพื่อจะทำให้คุณสับสน แต่ผมเลือกที่จะเงียบ เพราะอยากให้คุณเรียนรู้ที่จะเชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเอง มากกว่าตัวอักษรที่คนอื่นพยายามเขียนให้คุณอ่าน” มีนาชะงักไป ดวงตาของเธอวูบไหวเมื่อเผชิญกับความจริงที่ว่า กวินไม่ได้โง่เขลาอย่างที่เธอคิด และที่สำคัญไปกว่านั้น คือเขารู้ตัวมาโดยตลอด “ฉัน... ฉันแค่...” มีนาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ไหล่ที่เคยตั้งตรงบัดนี้ตกลงอย่างยอมจำนน ความริษยาที่สั่งสมมาตลอดสามปีถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี “ฉันแค่อยากเป็นคนที่ถูกเลือกบ้าง พาย เธอมีทุกอย่างที่ฉันขาด ความอ่อนโยน ความถ่อมตัว และที่สำคัญ... เธอมีเขา” พายสูดหายใจลึก เธอมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารมากกว่าความโกรธแค้น เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นดี—ความรู้สึกของการอยากได้รับความรักจนยอมทำเรื่องผิดพลาด เธอเดินเข้าไปใกล้มีนา ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของเพื่อน “ถ้าเธอต้องการเป็นคนที่ถูกเลือก เธอต้องเริ่มจากการเลือกที่จะเป็นตัวของตัวเองก่อนนะมีนา... การแย่งชิงความสุขของคนอื่น ไม่เคยทำให้ใครมีความสุขที่แท้จริงหรอกค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีนาไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแค่ซบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมา พายหันกลับไปมองกวิน เขายิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่ละมุนละไมเหมือนแสงแดดแรกของวัน ซึ่งไม่ได้ดูเหมือนรอยยิ้มในนิยายเรื่องไหนที่เธอเคยอ่าน แต่มันคือความจริงที่เธอสัมผัสได้ด้วยหัวใจ “ไปจากที่นี่กันเถอะครับ” กวินยื่นมือออกมา “ที่เหลือปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลา เราไม่จำเป็นต้องขังตัวเองไว้ในความลับอีกต่อไปแล้ว” พายวางมือลงในมือของกวิน สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นคือคำตอบของทุกอย่างที่เธอเคยตั้งคำถามไว้ในใจ ความรักของพวกเขาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่เรื่องของใครคนอื่น แต่มันคือบทบันทึกที่พวกเขาสองคนเขียนขึ้นด้วยกัน จากนี้ไป ห้องสมุดแห่งนี้จะไม่ใช่แค่ ‘มุมเงียบ’ ที่เธอใช้หลบซ่อนความเหงาอีกต่อไป แต่มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่สวยงามยิ่งกว่าหน้ากระดาษเล่มไหนๆ ทั้งสองก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากห้องสมุด ทิ้งไว้เพียงเงาของมิตรภาพที่แตกสลายและความทรงจำที่ถูกแก้ไข พายรู้ดีว่าชีวิตมหาลัยของเธอยังมีบทต่อไปรออยู่ แต่นับจากวินาทีนี้ เธอจะไม่ใช่พายคนเดิมที่ก้มหน้ามองพื้นอีกแล้ว แต่เธอคือพายที่เงยหน้ามองท้องฟ้า... โดยมีกวินเดินเคียงข้างไปพร้อมกัน บทบันทึกหัวใจของเธอ จบลงอย่างงดงามท่ามกลางกลิ่นไอของหนังสือและลมหายใจแห่งความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงจังในค่ำคืนนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรในมุมเงียบของห้องสมุดมาด้วยกันจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้นะคะ!