ความลับที่ซ่อนอยู่

“หยุดอ่านเดี๋ยวนี้ริน... นั่นไม่ใช่สมุดที่ควรจะมีใครมาเห็น” เสียงทุ้มต่ำของพายดังขึ้นจากความมืดมิดของมุมชั้นวางหนังสือหมายเลขเจ็ด รินสะดุ้งสุดตัว สมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเก่าคร่ำที่เธอถือค้างไว้ในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เธอหันกลับไปมองคนพูด ดวงตาของเขาหลังกรอบแว่นสายตากำลังวาวโรจน์ด้วยความสับสนและ... ความกลัว “พาย?” รินเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ เธอไม่ได้รีบเก็บสมุดลงกระเป๋าตามสัญชาตญาณของการถูกจับได้ แต่กลับเปิดค้างไว้ที่หน้าที่เธอเพิ่งอ่านจบ หน้าที่มีลายมือหวัดๆ ของพายเขียนถึง ‘คนคนหนึ่ง’ ที่เขาเฝ้ามองมาตลอดสามปี “ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกล่ะคะ ว่าความเหงาที่คุณมักจะบ่นถึงน่ะ... จริงๆ แล้วมันมีหน้าตาเป็นคน” พายก้าวเข้ามาในระยะที่แสงจากโคมไฟอ่านหนังสือสาดกระทบใบหน้า เขาดูซีดเซียว ราวกับความลับที่เขาสะสมไว้ถูกกระชากออกมาประจานกลางที่สาธารณะ “ผมบอกไปแล้วไงว่ามันเป็นแค่บันทึกส่วนตัว มันไม่มีค่าพอที่จะให้ใครมาเสียเวลาอ่าน โดยเฉพาะคุณ... ริน” “ไม่มีค่าเหรอคะ?” รินก้าวเข้าไปหาเขาบ้าง เธอขยับเข้าไปจนได้กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นสบู่จางๆ จากตัวเขา “ในวันที่ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่พยายามเข้าหาคุณในห้องสมุดเงียบเหงาแห่งนี้ แต่ในสมุดเล่มนี้กลับเขียนเอาไว้ว่า... ‘เธอเดินผ่านโต๊ะตัวที่สามเสมอ ในมือถืออักษรศาสตร์เล่มหนา ผมอยากจะทัก แต่กลัวว่ารอยยิ้มของผมจะทำลายความเงียบที่เธอโปรดปราน’” รินหยุดหายใจ เธอเห็นจังหวะที่ลูกกระเดือกของพายขยับขึ้นลง เขากำลังกลั้นความรู้สึกบางอย่างไว้แน่น “นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหมคะพาย ทุกครั้งที่คุณหยิบหนังสือเล่มที่ฉันชอบมาวางไว้บนโต๊ะตัวเดิม ทั้งที่มันเป็นช่วงเวลาที่คุณควรจะพัก... นั่นคุณทำเพื่อฉันมาตลอดเลยใช่ไหม” พายเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ ความเงียบภายในห้องสมุดที่ปกติน่าอภิรมย์กลับกลายเป็นอาวุธที่เชือดเฉือนหัวใจของคนทั้งคู่ บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนรินรู้สึกได้ถึงความสั่นเทาในมือตัวเอง “คุณกำลังทำอะไรอยู่ พาย!” เสียงตะโกนที่ไม่เบานักจากทางเดินด้านหน้าห้องสมุดทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว กวินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนขณะมองสลับไปมาระหว่างรินกับพาย “ฉันตามหาเธอทั่วคณะ บอกว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน ไม่ใช่มาแอบอ่านสมุดของคนแปลกหน้าแบบนี้... ริน ออกมาเดี๋ยวนี้” “กวิน... นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะ” รินตอบกลับเสียงแข็ง แต่กวินไม่ได้สนใจ เขาเดินดุ่มเข้ามาแล้วกระชากสมุดเล่มนั้นออกจากมือของรินอย่างรุนแรง “สมุดบันทึกที่เปื้อนคราบน้ำตาเล่มนี้เนี่ยนะ? พาย นายคิดว่าเขียนเรื่องไร้สาระแบบนี้แล้วรินจะหันมามองนายเหรอ? นายมันก็แค่บรรณารักษ์ที่วันๆ จมอยู่กับอดีต นายไม่มีทางทำให้นามสกุลที่รินภูมิใจต้องมัวหมองด้วยความรู้สึกต่ำต้อยของนายได้หรอก” คำพูดของกวินบาดลึกเหมือนมีดกรีด รินเบิกตากว้าง เธอไม่คิดว่าเพื่อนสนิทที่เธอเชื่อใจจะพูดจาดูถูกคนอื่นได้ถึงเพียงนี้ เธอหันไปมองพาย... เขานิ่งไปสนิท แววตาที่เคยมีความหวังริบหรี่บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าเย็นชา ราวกับสิ่งที่กวินพูดคือความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด “คืนสมุดให้เขาไป กวิน” รินสั่ง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธ กวินแสยะยิ้มก่อนจะโยนสมุดเล่มนั้นทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี “อยากได้ก็เก็บเอาเองสิ” พายก้มลงหยิบสมุดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เขายังคงไม่สบตาใคร เขาปัดฝุ่นที่หน้าปกออกเบาๆ เหมือนกำลังถนอมของรักที่แตกสลาย รินก้าวเข้าไปหาเขาเพื่อจะขอโทษ แต่พายกลับถอยหลังหนี “คุณรินครับ...” พายเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหินที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน “กลับไปเถอะครับ กวินพูดถูก... ผมมันก็แค่บรรณารักษ์ที่ไม่มีอะไรเหมาะสมกับคุณ และที่สำคัญ... บันทึกเล่มนี้ไม่ได้เขียนถึงคุณ” รินชะงัก เธอหัวใจหล่นวูบ “ว่าไงนะคะ?” พายฝืนยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาหมุนตัวกลับไปยังชั้นวางหนังสือหมายเลขเจ็ดก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา แล้วเดินหายเข้าไปในเงามืดของชั้นวางหนังสือที่ลึกกว่าเดิม ทิ้งให้รินยืนงุนงงอยู่กับคำโกหกที่เหมือนจริงจนน่ากลัว ทว่า ก่อนที่รินจะตัดสินใจเดินตามเข้าไป เธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากสมุดที่กวินเพิ่งโยนลงพื้น มันเป็นภาพวาดลายเส้นดินสอที่เป็นรูปใบหน้าของเธอเอง... ในวันที่เธอเข้ามาในห้องสมุดครั้งแรกเมื่อสามปีก่อน และที่มุมภาพนั้น มีข้อความเขียนไว้ด้วยลายมือที่คุ้นตาว่า... *‘แด่คนเดียวที่ทำให้โลกเงียบๆ ของผมมีความหมาย... แต่น่าเสียดาย ที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าผมมีเจ้าของหัวใจที่ล่วงลับไปแล้ว’* รินนิ่งค้าง ความรู้สึกเหมือนถูกกระแทกเข้าที่อกอย่างจัง เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมพายถึงต้องปฏิเสธ... เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวอักษรนั้น ไม่ใช่เรื่องของความรักที่เขามีต่อเธอ แต่มันคือเรื่องของ 'ใครบางคน' ที่เธอกำลังจะถูกดึงเข้าไปพัวพันจนถอนตัวไม่ขึ้น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ