สมุดบันทึกที่ถูกลืม

“เลิกมองหน้าเขาแบบนั้นสักที จะจ้องจนเขาทะลุเป็นรูอยู่แล้วนะริน” เสียงกระซิบแหบพร่าของกวินดังขึ้นข้างหู เรียกสติที่หลุดลอยไปไกลให้กลับมายังโลกความเป็นจริง รินสะดุ้งเล็กน้อยจนปลายนิ้วที่กำลังจะเอื้อมไปแตะสันปกหนังสือเล่มหนาสั่นไหว เธอไม่ได้หันไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางหนังสืออยู่ด้านหลัง แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของใครคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นถึงศอก เขากำลังยืนอยู่บนบันไดไม้เตี้ยๆ สองขั้น มือเรียวยาวสวมถุงมือผ้าสีขาวกำลังบรรจงจัดเรียงหนังสือเข้าที่อย่างใจเย็น ความเงียบงันของห้องสมุดคณะอักษรฯ ในเวลาใกล้ปิดทำการนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรำคาญ แต่กลับดูเหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่มีใครแตะต้องได้ “เขาไม่ได้ดูดุอย่างที่ใครเขาพูดกันสักหน่อย” รินพึมพำตอบ กวินแค่นหัวเราะในลำคอ ซึ่งรินรู้ดีว่านั่นคือสัญญาณของความไม่พอใจ “เขาก็แค่บรรณารักษ์ฝึกหัดที่วันๆ คุยกับกระดาษมากกว่าคน อย่าไปเสียเวลาให้คนประเภทนั้นเลย ไปหาอะไรกินกันเถอะ” กวินหมุนตัวเดินนำออกไป ทิ้งให้รินยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาเคลือบไม้ในห้องสมุดมักจะทำให้เธอสงบใจได้เสมอ เธอเดินเข้าไปใกล้ ‘ชั้นวางหนังสือหมายเลข 7’ ซึ่งเป็นจุดที่พายมักจะมาประจำการในทุกเย็นวันนี้เขายังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย แม้ว่าเธอจะมายืนอยู่ห่างไปไม่ถึงสองเมตรแล้วก็ตาม รินไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาที่นี่ แต่เท้าของเธอมันพามาเอง เหมือนกับแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางลืมไว้บนโต๊ะไม้ตัวยาวข้างๆ ชั้นวางหนังสือ สมุดบันทึกเล่มหนาสีน้ำตาลเข้ม ปกหนังถลอกนิดหน่อยราวกับผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก ดูไม่เหมือนสมุดจดงานทั่วไปของนักศึกษาที่นี่ เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา น้ำหนักของสมุดในมือค่อนข้างมาก สันสมุดถูกปิดทับด้วยกระดาษกาวสีขาวที่เขียนตัวเลข ‘7’ ไว้ด้วยลายมือที่คุ้นตา... ลายมือของพาย “ขอโทษนะคะ...” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ พายหยุดชะงักมือที่กำลังจัดหนังสือ เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวลงมาจากบันได แว่นตาทรงกลมที่สวมอยู่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ จนรินมองไม่เห็นแววตาของเขาชัดเจนนัก “มีอะไรหรือเปล่าครับ... เอ่อ... คุณคือคนที่ชอบมานั่งมุมนี้ทุกวันสินะ” เสียงของเขาเรียบสนิท แต่ทว่าทุ้มลึกและมีเสน่ห์อย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของคนหยิ่งยโส แต่เป็นเสียงของคนที่แบกความเงียบไว้จนชิน รินยื่นสมุดเล่มนั้นให้ “คุณลืมไว้ที่โต๊ะค่ะ ฉันเห็นมันวางอยู่เลยหยิบมาให้” พายชะงักไปเล็กน้อย มือที่สวมถุงมือขาวรับสมุดไปจากมือเธอ ปลายนิ้วของทั้งคู่ไม่ได้สัมผัสกัน แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับวิ่งพล่านผ่านอากาศที่ขวางกั้นไว้ เขาเปิดดูสมุดเพียงแวบเดียว ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ “ขอบใจ... แต่สมุดเล่มนี้ไม่ใช่ของผม” เขาตอบเสียงแข็งกว่าเดิม ก่อนจะรีบยัดมันลงในกระเป๋ากางเกง “แต่ว่า... บนสันสมุดเขียนเลข 7 ไว้นะคะ แล้วลายมือคุณ...” “ผมบอกว่าไม่ใช่ ก็คือไม่ใช่ครับ” เขาตัดบท สายตาที่มองมาที่เธอกลายเป็นความเย็นชาที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ เขาไม่ได้รอฟังคำอธิบายเพิ่ม แต่รีบสาวเท้าเดินหนีไปทางหลังเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ทันที รินยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ความสงสัยแล่นริ้วขึ้นมาแทนที่ความประหม่า สมุดเล่มนั้นไม่ใช่ของเขา แล้วทำไมเขาต้องมีปฏิกิริยาเหมือนคนทำความลับหลุดแบบนั้นล่ะ? อีกอย่าง... กวินที่ยืนรออยู่ตรงทางออกหันมามองเธอด้วยสายตาไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด รินตัดสินใจก้าวตามหลังเขาไปเงียบๆ จนถึงมุมมืดหลังชั้นวางหนังสือที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็น เธอเห็นพายยืนหันหลังให้เธอ เขาหยิบสมุดเล่มนั้นออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขาเปิดมันออก หน้ากระดาษข้างในเต็มไปด้วยข้อความและรูปวาดที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน ทว่า... รินต้องหยุดกึกเมื่อเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือตวัดเปรี้ยวที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร *‘บันทึกบทที่ 1: อย่าให้รินเห็นสิ่งที่อยู่หลังหน้านี้เด็ดขาด เพราะถ้าเธอเห็น... ความลับที่ฉันพยายามปิดตายไว้ตลอดสามปีจะต้องจบลง’* หัวใจของรินเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้จากอีกฝั่งของชั้นวางหนังสือ เป็นกวินที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขามองรินแล้วมองไปที่พาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน “ริน... ออกมาเถอะ อย่าไปยุ่งกับคนพรรค์นั้นเลย เพราะสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ มันไม่ได้มีแค่เรื่องหนังสือ... แต่เขากำลังเล่นกับความเป็นความตายของใครบางคนในมหาวิทยาลัยนี้อยู่!” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของหนังสือและหัวใจไปกับ “ที่คั่นหนังสือสีชมพู” นะคะ