กิจกรรมดาวเดือนที่ปั่นป่วน

"บอกแล้วไงคะว่าท่านี้มันดูแกงหม้อใหญ่มาก! พี่อาทิตย์เลิกทำหน้าเจ้าชู้ใส่กระจกสักทีเถอะค่ะ เพลงจะประสาทกินอยู่แล้วนะ!" เสียงโวยวายของเพลงดังลั่นห้องซ้อมกระจกของคณะบริหารฯ มือเล็กๆ กำลังสะบัดใส่แฟ้มเอกสารในมือจนกระดาษแทบจะปลิวหลุดออกมาเป็นแผ่นๆ ในขณะที่ตัวต้นเรื่องอย่าง 'อาทิตย์' เดือนคณะวิศวะฯ ตัวแสบ กลับยืนกอดอกพิงกระจกมองเธอด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่เคลือบความเอ็นดูไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาคมกริบพราวระยับราวกับแมวตัวใหญ่ที่กำลังสนุกกับการแกล้งทาสมนุษย์ "ก็พี่ซ้อมเดินตามที่เพลงสอนแล้วไงคะ ตัวเล็ก... เนี่ย เดินแบบนี้นะ เท้าซ้ายนำ เท้าขวาตาม แล้วก็ส่งยิ้มละลายใจให้กรรมการผู้หญิงตรงนั้น..." อาทิตย์แกล้งทำท่าเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ สลัดภาพเดือนคณะสุดเท่ทิ้งไปเสียสนิท เหลือเพียงรุ่นพี่หน้ามึนที่จ้องจะหยอกเธอให้สติหลุดทุกวินาที "หยุดเลยนะคะ! ถอยไปเลยนะ ห้ามเข้าใกล้เพลงในรัศมีหนึ่งเมตรเด็ดขาด!" เพลงก้าวถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดชนกับโต๊ะวางกระเป๋า ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลงเท่าไหร่ จังหวะหัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด เธอเกลียดอาการแพ้ทางรอยยิ้มอุ่นๆ กับสายตาแพรวพราวของเขาเป็นบ้า ทำไมคนๆ นี้ถึงขยันทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อยเลยนะ! "โหน้องรหัส... จะใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วนะ เนี่ย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ขอน้ำหน่อยสิคะ" อาทิตย์ทำเสียงออดอ้อนเหมือนเด็กยักษ์อ้อนขอขนมจากแม่ พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งยองๆ เอาคางเกยขอบโต๊ะใกล้ๆ มือเพลง ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ "หมดความอดทนกับพี่แล้วจริงๆ นะ เจเจ! มาช่วยฉันลากตัวพี่รหัสตัวดีออกไปทีเถอะ!" เพลงหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างไถโทรศัพท์มือถืออยู่มุมห้องอย่างสบายใจเฉิบ เจเจเงยหน้าขึ้นมาจากจอสมาร์ทโฟน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แบบสายปั่นมาให้เพื่อนสนิททันที "อุ๊ย... แกจะให้ฉันไปเป็นก้างขวางคอทำไมล่ะเพลง บรรยากาศกำลังหวานชื่นกุ๊กกิ๊ก เหมาะกับการซ้อมบทพระนางสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอจ๊ะ พี่อาทิตย์เขากำลังตั้งใจประกวดเพื่อแกนะเว้ย!" "เพื่อฉันบ้าอะไรเล่า! เขาประกวดเอาโล่คณะวิศวะต่างหาก! แกอย่ามามั่วซั่ว เจเจ!" เพลงแหวลั่น หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิมเมื่อเจเจจงใจขยับปากแซวเงียบๆ ว่า *'เคมีมันได้ แกยอมรับเถอะน่า'* อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นอยู่ในอกจนเพลงรู้สึกได้แม้ไม่ได้สัมผัส มือหนายื่นไปหยิบขวดน้ำเกลือแร่ที่วางอยู่บนโต๊ะมาเปิดฝาเองอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องตัวแสบที่กำลังยืนกอดอกทำแก้มป่อง "ไม่เห็นต้องเขินขนาดนั้นเลยนี่คะ... ที่พี่ต้องซ้อมเดิน ซ้อมตอบคำถามหนักหนาเนี่ย ก็เพราะอยากให้กรรมการรู้ว่าเดือนคณะวิศวะคนนี้ มี 'เด็กบริหารปากเก่ง' คอยเคี่ยวเข็ญอยู่ข้างๆ ไง" คำพูดหยอดแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาเพลงสำลักอากาศหายใจเข้าพรืดใหญ่ "ใครปากเก่งไม่ทราบ! พี่ต่างหากที่ดื้อด้าน สอนอะไรก็ไม่เคยจำ!" เพลงสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของตัวเอง "จำสิคะ... เรื่องของเพลง พี่จำขึ้นใจทุกเรื่องนั่นแหละ โดยเฉพาะตอนที่บอกว่า..." อาทิตย์เว้นจังหวะนิดนึง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพลงจนคนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ "เป็นห่วงพี่กลัวพี่ตกรอบ" "ใครเป็นห่วง! มโนเก่งเบอร์นี้ เอาถ้วยรางวัลชนะเลิศไปเลยไหมคะ!" เพลงหน้าตื่น รีบคว้าสมุดโน้ตในมือมาพับม้วนแล้วตีเพี๊ยะเข้าที่แขนแกร่งของอีกฝ่ายแก้เขิน แต่อาทิตย์กลับไม่หลบแถมยังคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ตีซ้ำ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปเล็กน้อย แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ทำเอาเพลงหายใจไม่ทั่วท้อง ห้องซ้อมกระจกที่เคยมีเสียงโวยวาย กลับเงียบลงทันทีจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานฮัมเบาๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อาทิตย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางลอยเข้าจมูก ปลายนิ้วอุ่นที่ยังกุมข้อมือเธอไว้อย่างทะนุถนอมส่งความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วร่าง "เพลง..." เสียงทุ้มเรียกเบาๆ นุ่มนวลจนคนฟังใจสั่นสะท้าน "อะ... อะไรเล่า ปล่อยมือเลยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." เพลงพยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงคู่นั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน คร,ก! เสียงเปิดประตูห้องซ้อมกระจกดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของ 'รุ่นพี่ปีสี่' คนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมกองเอกสารกองโตในมือ สีหน้าเคร่งเครียด "ไอ้อาทิตย์! อยู่นี่เอง อาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษาตามตัวด่วนว่ะ บอกว่าเรื่องชุดโชว์พิเศษในคืนประกวดมีปัญหา อาจารย์อยากให้มึงไปดูหน้างานตอนนี้เลย!" อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ หันไปมองเพื่อนรุ่นพี่สลับกับมองหน้าเพลงที่กำลังทำหน้าโล่งอกโล่งใจเป็นที่สุด ร่างสูงถอนหายใจยาวก่อนจะยอมปล่อยมือบางออกจากพันธนาการอย่างจำใจ "ฝากไว้ก่อนนะตัวเล็ก เดี๋ยวพี่รีบกลับมาซ้อมต่อ..." อาทิตย์กระซิบเสียงเบาข้างหูเพลงจนเจ้าตัวขนลุกซู่ ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปกับรุ่นพี่คนนั้น ทิ้งให้เพลงยืนใจเต้นแรงอยู่กลางห้องตามลำพัง "แหม... เกือบได้ฟินตายคาห้องซ้อมแล้วไหมล่ะเพื่อนรัก" เจเจเดินเข้ามาตบไหล่เพลงเบาๆ พร้อมรอยยิ้มล้อเลียน "บ้าสิแก! เลิกแซวฉันได้แล้ว กลับหอเถอะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย!" เพลงรีบคว้ากระเป๋ามาสะพายไหล่ กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พวงแก้มทั้งสองข้างด้วยการเดินนำลิ่วออกจากห้องซ้อมไปทันที บรรยากาศยามค่ำคืนของมหาวิทยาลัยเงียบสงบลง ลมเย็นๆ พัดผ่านต้นไม้ใหญ่ข้างทางเดิน เพลงก้าวเดินกลับหอพักคนเดียวหลังจากแยกกับเจเจที่หน้าคณะ ความเหนื่อยล้าจากการเตรียมงานหนักหน่วงมาทั้งวันทำให้เธออยากทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ เป็นที่สุด มือเรียวคว IPhone ออกมาจากกระเป๋า กะว่าจะส่งข้อความไปบ่นให้พี่รหัสตัวแสบฟังเสียหน่อยว่าวันนี้เธอเหนื่อยแค่ไหน นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดปนความรู้สึกแปลกๆ ในอกที่ยังค้างคา *[เพลง]: เลิกกองแล้วก็หัดไลน์บอกด้วยสิคะ หรือมัวแต่ไปเดินเก๊กหล่อให้สาววิศวะกรี๊ดอยู่ล่ะ* พิมพ์เสร็จเธอก็จิ้มส่งออกไปทันทีแบบไม่ได้คิดอะไร แต่ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที หน้าจอมือถือกลับสั่นครืด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมารัวๆ ไม่ใช่ข้อความจากอาทิตย์ แต่เป็นกลุ่มแชทลับของเพื่อนสนิทปีหนึ่งที่เจเจเพิ่งดึงเข้าไปเมื่อครู่ เพลงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นิ้วเรียวจิ้มเปิดอ่านข้อความล่าสุดในกลุ่มทันทีด้วยความรำคาญใจ *[เจเจ]: แกกกกก! ดูนี่ด่วน! ฉันเพิ่งไปสืบความลับสุดยอดของเดือนคณะมาเมื่อกี้!* *[เจเจ]: ส่งรูปภาพ (1)* ภาพในแชทคือภาพถ่ายหน้าจอมือถือที่แสดงแชทลับระหว่างอาทิตย์กับใครบางคน ข้อความในภาพนั้นทำเอาดวงตากลมโตของเพลงเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน *[อาทิตย์]: "ที่ยอมลงประกวดเดือนคณะปีนี้... ก็เพราะอยากให้เพลงรู้ว่าพี่ไม่ได้มองใครอื่นมาตั้งนานแล้วนะ... รักนะคับยัยตัวแสบของพี่"* เพลงยืนนิ่งค้างอยู่กลางทางเดินใต้แสงไฟสลัว ข้อความสารภาพรักที่ยาวเหยียดและเต็มไปด้วยความจริงจังนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวย หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนจะกระหน่ำรัวแรงยิ่งกว่าเดิมจนแทบทะลุออกมานอกอก ทว่า... สิ่งที่ทำให้เพลงสติหลุดยิ่งกว่าข้อความสารภาพรักนั้น คือข้อความถัดมาที่เจเจแคปเจอร์มาให้ดูแบบจะๆ ตา *[เจเจ]: แต่พีคกว่าคือ... พี่อาทิตย์กดยกเลิกข้อความนี้ไม่ทันเว้ยแก! เขาส่งผิดห้อง! เขากะจะส่งให้เพลงแต่ดันส่งเข้ากลุ่มรวมรุ่นพี่วิศวะปีสี่ทั้งคณะเมื่อกี้ค่าคุณผู้ฟัง!* สมองของเพลงขาวโพลนทันที ร่างกายชาดิกตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่เขาซ่อนไว้ และความรู้สึกที่เธอพยายามหลบ ...ตอนนี้ คนทั้งคณะวิศวะฯ คงรู้กันหมดแล้ว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันในตอนนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยขอตัวไปซับเลือดความเขินของยัยน้องเพลงก่อนนะคะ!