ประกาศตัดขาดตระกูลไป๋

“ถ้าวันนี้พวกคุณไม่วางเงินสองร้อยหยวนลงบนโต๊ะนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้ไปแบบครบสามสิบสองเลยครับ” เสียงทุ้มต่ำที่ทรงพลังดั่งระฆังทองกังวานของ ‘ลู่เฉิง’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงบ้านไม้เก่า อดีตนายทหารหนุ่มยืนตระหง่านราวกับกำแพงเหล็กกล้า ขวางกั้นระหว่างกลุ่มคนตระกูลไป๋สายรองที่กำลังฮึดฮัดด้วยความโลภ กับ ‘ไป๋อี้หนิง’ ที่นั่งจิบชาอยู่อย่างใจเย็น ไป๋อี้หนิงวางถ้วยชาลงช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาป่าที่เธอนำมาจากมิติพิเศษลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นหอมที่ปลุกเร้าประสาทสัมผัสและทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว ทว่าในสายตาของบรรดาญาติจอมสูบ มันกลับเป็นกลิ่นที่น่ารำคาญใจ “ลู่เฉิง! แกมันก็แค่คนนอก อย่ามาแส่เรื่องของตระกูลไป๋!” ไป๋จางหลิน หัวหน้าครอบครัวสายรองตะคอกเสียงกร้าว มือที่หยาบกร้านชี้หน้าชายหนุ่ม “นังเด็กนี่มันกำพร้าพ่อแม่สมบัติพวกนี้ควรเป็นของเครือญาติที่ดูแลมันมา ไม่ใช่ยกให้ไอ้ทหารกระจอกอย่างแก!” อี้หนิงแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองต้องรู้สึกหนาวสันหลัง เธอไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน แววตาของเธอในตอนนี้คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่ผ่านการลับมาอย่างดี “ลุงไป๋จางหลินครับ ที่ลุงพูดว่า ‘ดูแล’ นี่ หมายถึงการที่ลุงส่งลูกชายมาขโมยข้าวสารในถังของหนูตอนหน้าหนาว หรือการที่ป้าสะใภ้มาขนเอาเสื้อผ้าเก่าๆ ของแม่หนูไปขายทิ้งกันแน่ครับ?” อี้หนิงลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเดินไปหาคนกลุ่มนั้นอย่างมั่นคง “แก! นังหลานอกตัญญู!” ป้าสะใภ้เงื้อมมือหวังจะตบหน้าเธอ ทว่าเพียงแค่ลู่เฉิงขยับตัวก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลจากสัญชาตญาณนักรบก็ทำให้หญิงวัยกลางคนชะงักงันจนตัวสั่นเทา “ถ้าคิดจะลงมือ ก็เชิญครับ” อี้หนิงกล่าวเสียงเรียบ “แต่ต้องบอกไว้ก่อนนะว่า ผมมี ‘สัญญาจ้างงาน’ และ ‘บันทึกหนี้สิน’ ที่ลุงกับป้าเคยเซ็นชื่อไว้เมื่อสามปีก่อนครบทุกฉบับ กฎหมายยุคใหม่เริ่มบังคับใช้เข้มงวดแล้ว หากผมแจ้งความเรื่องการกรรโชกทรัพย์และบุกรุกเคหสถาน คุกมณฑลก็คงมีที่ว่างให้พวกคุณไปพักผ่อนสักห้าถึงสิบปีเป็นแน่” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่หน้าบ้านเริ่มซุบซิบกันไปมา คำว่า ‘คุก’ เป็นสิ่งที่คนในชนบทหวาดกลัวที่สุด “วันนี้ผมในฐานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของไป๋อี้หนิง ขอประกาศไว้ตรงนี้...” ลู่เฉิงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางหนักแน่น “นับจากวินาทีนี้ไป ตระกูลไป๋สายรองถือว่าขาดจากการเป็นญาติมิตรกับภรรยาของผมโดยสิ้นเชิง ทรัพย์สินทุกชิ้นในไร่ชานี้เป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว ใครหน้าไหนที่บังอาจก้าวเท้าเข้ามาข่มขู่หรือเรียกร้องเงินทอง ผมจะถือว่าเป็นการทำผิดกฎหมายร้ายแรง... และผมไม่ใจดีกับใครที่ทำให้ภรรยาผมไม่สบายใจแน่นอน” ความเด็ดขาดของทั้งคู่ทำเอาคนตระกูลไป๋หน้าซีดเผือด พวกเขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่เคยดูถูกว่าอ่อนแอ จะมีสามีที่ร้ายกาจและมีอำนาจต่อรองถึงเพียงนี้ เมื่อกลุ่มญาติจอมสูบเดินคอตกออกไปจากรั้วบ้านด้วยความแค้นเคือง อี้หนิงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เคียงข้าง ความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมาในยามที่อยู่กับเธอสองคนนั้นช่างต่างจากคนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “เหนื่อยไหมครับ?” ลู่เฉิงถามพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาจากมือเธอมาวางไว้ที่อื่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกุมมือเธอไว้แน่น “ถ้าวันหลังพวกนี้กล้ามาอีก ผมจะจัดการให้เร็วกว่านี้” “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ เอ้ย... ไม่เหนื่อยหรอกครับ” อี้หนิงเผลอหลุดคำเรียกแบบผู้หญิงก่อนจะรีบแก้ให้เข้ากับบทบาท “การได้เห็นพวกเขาสิ้นฤทธิ์แบบนี้ มันสะใจกว่าทำความสะอาดไร่ชาทั้งไร่เสียอีก” เธอพยักหน้าชวนเขาเข้าไปในครัว “วันนี้เราฉลองความสำเร็จกันหน่อยดีไหมครับ? ผมได้เนื้อหมูติดมันอย่างดีมาจากตลาดมืด กับผักกาดที่เพิ่งเก็บจากหลังบ้าน ผมจะทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ สูตรลับที่รับรองว่าคุณจะต้องติดใจจนลืมความโกรธพวกญาติเฮงซวยไปเลย” ลู่เฉิงมองคนตัวเล็กที่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเมื่อได้เข้าครัว เขารู้สึกได้ว่าชีวิตที่ไร่ชาแห่งนี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงาม แต่ทว่า... ขณะที่อี้หนิงกำลังหยิบมีดจะหั่นเนื้อ เสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา แต่มันคือเสียงกระแทกที่เต็มไปด้วยความเร่งร้อนและหวาดกลัว อี้หนิงและลู่เฉิงสบตากัน ทันใดนั้นประตูบ้านก็ถูกผลักเข้ามาโดยชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ร่างกายชุ่มไปด้วยเลือด ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนแทบไร้สีสัน เขาคือ ‘จ้าวเหว่ย’ ลูกชายคนโตของหัวหน้าหมู่บ้านที่หายตัวไปในป่าลึกนานกว่าสามวัน “ช่วย... ช่วยด้วย... ในป่ามีบางอย่าง... บางอย่างที่... ไม่ใช่คน...” เขากล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะหมดสติล้มลงต่อหน้าทั้งสองคน พร้อมกับกลิ่นสาบแปลกประหลาดที่คลุ้งไปทั่วบริเวณ จนอี้หนิงต้องรีบวางมีดและหรี่ตามองร่างนั้นด้วยความสงสัย เหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เพราะในมือของจ้าวเหว่ย... มีใบชาแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยพบเห็นในตำราแพทย์จีนเล่มใดถือติดมือมาด้วย! --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในยุคแปดสิบนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตาจะนำพาความสนุกเข้มข้นมาให้อีกแน่นอนครับ