ลืมตาตื่นในกลิ่นอายใบชาเก่า

กลิ่นอับของฟางข้าวเก่าและกลิ่นสาปโคลนชื้นแฉะตีเข้าจมูกทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ไป๋อี้หนิงขยับปลายนิ้ว ความเจ็บแปลบแล่นปราดจากข้อมือซ้ายราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กเผาไฟ นี่ไม่ใช่กลิ่นอثานอัศจรรย์ของห้องไอซียูในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยชื่อดังที่เธอเพิ่งผ่าตัดเคสยากติดต่อกันสิบสี่ชั่วโมง ไม่ใช่เตียงสปริงนุ่ม หรือเสียงเครื่องมือแพทย์ส่งสัญญาณชีพสม่ำเสมอ ทว่ามันคือเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของเด็กสาวคนหนึ่ง และเสียงทุบประตูไม้กระดานผุ ๆ จากด้านนอก "นังอี้หนิง! อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลยนะ แกเป็นแค่หลานสาวที่กินข้าวเปลืองบ้านไป๋ไปวัน ๆ อีกสามวันข้างหน้า เถ้าแก่เฉินจากอำเภอข้างเคียงจะยกสินสอดเป็นแป้งสาลีสามร้อยชั่งกับเงินสดร้อยหยวนมารับตัว แกเตรียมตัวแต่งงานขัดดอกให้ดีเถอะ อย่าให้เสียชื่อตระกูลไป๋ล่ะ!" เสียงแหลมปนเปื้อนความโลภของป้าสะใภ้ใหญ่—จางซิ่วอิง ดังทะลุกรอบประตูไม้เก่าคร่ำคร่าเข้ามา พร้อมกับเสียงลงกลอนด้านนอกดัง *แกร็ก* ไป๋อี้หนิงหรี่ตาลง ประกายตาสีดำสนิทไหววูบด้วยความเยียบเย็น สมองอันปราดเปรื่องของแพทย์แผนจีนผู้เชี่ยวชาญทั้งศาสตร์โบราณและเทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่ประมวลผลข้อมูลในเสี้ยววินาที ปี 1982 ยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนผ่าน ความยากจนข้นแค้น และกลิ่นอายการปฏิรูปที่เพิ่งเริ่มต้น... เธอย้อนเวลากลับมา! กลับมาในร่างของหญิงสาววัยยี่สิบปี ช่วงเวลาวิกฤตที่สุดก่อนที่เธอจะถูกตระกูลสายรองขายให้กับชายแก่คוคคานเพื่อแลกกับผลประโยชน์ จนนำไปสู่จุดจบอันน่าอนาถในห้องเช่ามืดทึบเมื่อชาติภพก่อน *น่าขันนัก... ชาติก่อนฉันโง่เขลา ยอมก้มหัวให้พวกปลิงดูดเลือดเหล่านี้ จนต้องสังเวยชีวิตและศักดิ์ศรี แต่ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสครั้งที่สอง ไป๋อี้หนิงผู้นี้จะไม่ยอมเป็นหมากให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไป* เธอลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการถูกกัก The สภาพห้องนอนเล็ก ๆ คับแคบ มีเพียงเตียงไม้ไผ่เก่า ๆ และโต๊ะโย้เย้ตัวหนึ่ง แสงแดดยามสายลอดผ่านรอยแตกของผนังดินปั้นสาดส่องลงบนฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้ง ไป๋อี้หนิงยกมือขึ้นนวดข้อมือข้างที่เจ็บ พลางสำรวจความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย และทันใดนั้น... ความรู้สึกคุ้นเคยสายหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในจิตสำนึก มิติห้องยาและสวนสมุนไพรเทวะ! พื้นที่จิตใต้สำนึกที่เธอสะสมความรู้ ตำรับยาโบราณ เมล็ดพันธุ์หายาก และเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะตามติดวิญญาณเธอข้ามภพมาด้วย ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่งจากแพทย์หญิงผู้ใจดี รอยยิ้มนี้มีแววตราบาปและการเอาคืนซ่อนอยู่เต็มเปี่ยม "อยากได้แป้งสาลีสามร้อยชั่งกับเงินสดร้อยหยวนนักใช่ไหม... ได้สิ ฉันจะจัดของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกท่านจนวันตายไม่มีวันลืมเลยทีเดียว" เสียงพึมพำลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ทว่าก่อนที่เธอจะได้วางแผนขั้นตอนแรก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้บริเวณลานบ้านด้านนอก พร้อมกับเสียงโวยวายของจางซิ่วอิงที่เปลี่ยนเป็นเสียงร้องด้วยความตกใจ "พวกคุณเป็นใคร! นี่มันบ้านตระกูลไป๋ เข้ามาพลการได้อย่างไร... โอ๊ย!" เสียงทุบตีและข้าวของหล่นกระจายดังขึ้น ตามมาด้วยน้ำเสียงทุบถังไม้และเสียงกวาดล้างที่ไม่เกรงใจใคร ไป๋อี้หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอเดินไปแนบหูชิดบานประตูไม้เพื่อฟังความเคลื่อนไหวภายนอก "หลีกไป ถ้าไม่อยากให้กระดูกหัก" น้ำเสียงทุบต่ำทรงอำนาจ ห้วนสั้น แต่ทุ้มนุ่มลึกและเปี่ยมด้วยไอสังหารจาง ๆ ดังขึ้น ทันทีที่เสียงนั้นลอยเข้ากระทบโสตประสาท หัวใจของไป๋อี้หนิงที่เคยสงบนิ่งกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ลู่เฉิง... นายทหารหนุ่มหน่วยรบพิเศษผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็น "ดาวหางกาลกิณี" ที่เพิ่งถูกปลดประจำการและถูกส่งตัวมายังหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ชายผู้ที่ชาติก่อนเคยยื่นมือเข้าช่วยเธอในยามวิกฤต แต่เธอกลับหวาดกลัวและปฏิเสธเขาไปอย่างไม่ใยดี จนกระทั่งเขาต้องจบชีวิตลงด้วยความโดดเดี่ยว ทำไม... ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ในวันนี้? และเขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลไป๋ในเวลานี้กันแน่? ไป๋อี้หนิงยังไม่ทันได้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าให้ถ่องแท้ ประตูไม้ผุ ๆ ที่ถูกลงกลอนไว้ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาในคราเดียว แรงกระแทกเพียงครั้งเดียวทำให้กลอนไม้หักสะบั้นลงเศษไม้กระเด็นกระดอน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวทหารเก่า ๆ แต่ยังคงความองอาจก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอับของห้องทันที นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเธอ ก่อนจะหยุดนิ่งที่รอยฟกช้ำบนข้อมือขาวเนียน ลู่เฉิงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มไหววูบด้วยประกายไฟบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง เขาขยับริมฝีปากหนา เอ ่ยด้วยน้ำเสียงแหบต่ำแต่กังวานชัดเจน "เก็บข้าวของซะ... ผมมาสู่ขอคุณตามสัญญาแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเยียวยาอดีตไปกับผมนะครับ